Ανέκδοτα για Εβραίες

Κάποτε η Αμερικανίδα προεδρίνα επισκέπτεται την πρωθυπουργίνα του Ισραήλ. Στο γραφείο της, εκτός από το σύνηθες "κόκκινο τηλέφωνο" βλέπει και ένα τηλέφωνο μπλε χρώματος.

- Διά τι είναι το τηλέφωνο αυτό;
- Α, αυτό είναι το τηλέφωνο με το οποίο καλούμε τον Θ_ό.

Άμα τηι επιστροφή της εν Βασιγκτώνα, η προεδρίνα των ΗΠΑ προστάσσει να φέρουν και σ' αυτήν ένα τέτοιο τηλέφωνο. Πράγματι, σύντομα το "μπλε τηλέφωνο" βρίσκεται στο οβάλ γραφείο. Την ενημερώνουν όμως ότι η κλήση κοστίζει 1εκ. ανά λεπτό! Εξοργισμένη καλεί την Ιερουσαλήμ (την αιώνια πρωτεύουσα του Ισραήλ):

- Καλά, εμείς σας παρέχουμε $εκ. σε βοήθεια, και εσείς τα κατασπαταλάτε καλώντας τον Θεό;
- Μα όχι, από εδώ είναι αστική χρέωση (it's a local call).

------------------------------------------------------------------------------

Κι ένα πολύ ευχάριστο και συγκινητικό τραγούδι στα Jiddisch και τα αγγλικά, Πού να πάω;

"There is a song -- and a question -- that haunts me from childhood: 'Vi Ahin Soll Ich Geh'n?' ('Where Can I Go?'). Some time in the 1940s (probably around 1948 when the State of Israel came into existence) Leo Fuld, the 'King of Yiddish Music', recorded the song in Yiddish and English. We frequently played the record, an old 78 rpm, at our North London home. My mother would sing it with feeling, as if its questions were hers and its answer an answer to her prayers. To the best of my (and her) recollection, the English version of the first verse was as follows: Tell me, Where can I go? There's no place I can see.

Where to go, where to go?
Every door is closed to me.
To the left, to the right,
It's the same in every land.
There is nowhere to go
And it's me who should know,
Won't you please understand?

Even without the soulful melody, these despairing words ring in my ears; when sung they go straight to the heart. As a young child, the first verse seemed to me as melancholy as Kol Nidre -- the solemn supplication that opens the evening service on Yom Kippur, the Day of Atonement -- but less obscure. Here was a person in a nightmare: lost, shut out, cut off, set apart, a voice crying in the wilderness. I was a child and I understood crying. I understood lost as well. 'Won't you please understand?' Oh, but I did, to the core. But where to go, where to go? The song itself supplies the answer, expressed in the jubilant second verse: Now I know where to go, Where my folk proudly stand. Let me go, let me go To that precious promised land. No more left no more right. Lift your head and see the light. I am proud, can't you see, For at last I am free: No more

wandering for me.

Won't you please understand? Σαν ομοφυλόφιλο υποκείμενο, μού είναι (πιο) εύκολο να καταλάβω: το Ισραήλ είναι ένα παγκόσμιο gaybourhood για τον Εβραϊκό Λαό. Και in the face of extinction κάθε λόγος περί νομαδισμού είναι μάλλον άτοπος.

Για ένα δικαίωμα δεν διαπραγματευόμεθα.
Για ένα δικαίωμα αγωνιζόμεθα.