Ένας Γερμανός στην Ιερουσαλήμ

Der SS-Obersturmbannführer und Hauptsturmführer der Waffen-SS Karl Adolf Eichmann

κρεμάσθηκε ατιμωτικά σαν τώρα το 1962

Για την λειτουργία του Eichmann στο ισραηλιτικό συλλογικό υποκείμενο, ΑΚΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, Η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού, σελ. 59-60:

Σύμφωνα με την περιοδολόγηση της Ζερτάλ, η εξέλιξη αυτή [η οριοθέτηση του μέσα, του εντός του εθνικού σώματος, μέσω μιας προβολής προς το έξω και με τη διαχείριση ενός ανυπόφορου συναισθηματικού φορτίου από το παρελθόν, DSZ] αρχίζει με την ψήφιση του νόμου «για τη δίωξη των ναζί και των συνεργατών τους» και ολοκληρώνεται με τη δίκη του Άντολφ Άιχμαν. Ο νόμος αυτός εφαρμόστηκε κατά την εν λόγω δίκη και υπήρξε προϋπόθεση για την ίδια την πραγματοποίησή της· ωστόσο η αρχική ψήφισή του, επί πολλά χρόνια, δεν είχε καθόλου ως αποτέλεσμα –αλλά ούτε καν ως στόχο- την τιμωρία ναζιστών, παρά την τιμωρία Εβραίων που θεωρούνταν ύποπτοι για συνεργασία με αυτούς. Το 1950, για τους ιθύνοντες του ισραηλινού κράτους εμφανιζόταν τελείως απίθανο το ενδεχόμενο να προσαχθεί κάποιο μέλος των Ες-Ες ενώπιον ισραηλινού δικαστηρίου· παρόλα αυτά ψήφισαν το νόμο, διότι αυτό εξέφραζε

«μία τελείως στοιχειώδη ανάγκη εκδίκησης, και, μέσα από αυτή την εκδίκηση, την επιθυμία λύτρωσης από ένα υπαρξιακό άγχος και από ένα αίσθημα τρόμου και ενοχής, το οποίο, μη μπορώντας να κατευθυνθεί ενάντια στους κύριους υπεύθυνους των εγκλημάτων, στράφηκε προς το εσωτερικό, προς τα ίδια τα θύματα» (La Nation et la Mort, ό.π. σ. 90· οι υπογραμμίσεις δικές μου, Α.Γ.).

Επομένως, «ήδη από την αρχή επρόκειτο για μια αντιδικία ανάμεσα στην ισραηλινή κοινωνία και τους επιζήσαντες, ή ανάμεσα στους επιζήσαντες τους ίδιους, και όχι για ένα πρόβλημα που αντιπαρέθετε από τη μία τους επιζήσαντες και/ή τους εκπροσώπους τους (το κράτος) και, από την άλλη, τους υπευθύνους της Τελικής Λύσης, ήτοι τους ναζί και τη ναζιστική Γερμανία» (ό.π., σ. 83-84). Η σύλληψη του Άιχμαν το 61 έδωσε τη χρυσή ευκαιρία αυτό το ξεκαθάρισμα λογαριασμών στο εσωτερικό του ισραηλινού λαού να μετατραπεί σε διαμάχη του ισραηλινού λαού ως σύνολο με κάτι εξωτερικό προς αυτόν και, έτσι, να οριοθετηθεί-ομογενοποιηθεί το εθνικό υποκείμενο.

Εμένα ενδιαφέρει και πάλι, στην περίπτωση Eichmann, η μη υιοθέτηση αυτής της θέσης του θύματος την οποία οικειοποιείται ακόμη και ένας γηραιός, εξαντλημένος και άφρων Hitler στο Mein Politisches Testament (όπου πολύ σύντομα υποστηρίζει ότι το Τρίτο Ράιχ υπήρξε θύμα του παγκόσμιου Εβραϊσμού) αλλά και τα σύγχρονά μας θλιβερά ανθρωπάρια που έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται νεοναζί. Σε αντίθεση με τις τελευταίες, που στο Τρίτο Ράιχ δεν θα τις έκαναν ούτε καν την τιμή να τις εκτελέσουν, ο Eichmann μπαίνει στο πάνθεον των Γερμανών - Εθνικοσοσιαλιστών Ηρώων. Παραδέχεται ότι το Ολοκαύτωμα έλαβε χώρα, αποδίδει τα εύσημα -την ευθύνη- στον Führer του Adolf Hitler και μέχρι την τελευταία στιγμή μετανιώνει μόνο που οι γερμανίδες δεν εξόντωσαν και τα 11 εκ. Εβραίες όπως προβλεπόταν στο Wannseekonferenz.