Φοβική αντίδραση

Κάποτε, σε κάποιο φόρουμ, κάποιος έγραψε:

Χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανένα για τις προτιμήσεις του εμένα προσωπικά η προοπτική οτι μπορεί να είμαι ομοφυλόφιλος όχι μόνο με γεμίζει τρόμο αλλά και απόγνωση γιατί απλά δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την ιδέα.

Οι σκέψεις που εξέθεσα τότε με καλύπτουν και σήμερα:

Εδώ να σημειώσω ότι προσωπικά ποσώς προσβάλλομαι από το παραπάνω. Κι αυτό διότι ακριβώς κι εγώ θα αντιδρούσα πανικόβλητα στην προοπτική να είμαι str8 [DSZ: καλλίτερα: ετεροφυλόφιλος]. Καθένας, έχοντας συνηθίσει, συμβιβαστεί, και οργανώσει την ζωή του γύρω από τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις που συνεπάγεται το κοινωνικό φύλο του/η σεξουαλική του ταυτότητα, δυσκολεύεται να πιστέψει ότι ίσως η τελευταία δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές τρέχουσες σεξουαλικές του επιθυμίες.

Αυτή η φοβική αντίδραση είναι και στην δική μου αλλά και στου παιδιού την περίπτωση απόλυτα αναμενόμενη και δικαιολογημένη: μεγαλώνοντας και εσωτερικεύοντας απόλυτα μια ταυτότητα, μια σειρά gender ρόλων, αναπαυόμενος ο καθένας στην σιγουριά μιας κανονικότητας (heteronormativity/homonormativity), δεν μπορεί παρά να αποκριθεί αυθορμήτως αρνητικά όταν δει κατάματα τον πλούτο της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.

Τελικά, όλο το παραπάνω επιβεβαιώνει την Buttler:

Τhe coherence of the categories of sex, gender, and sexuality -the natural-seeming coherence, for example, of masculine gender and heterosexual desire in male bodies- is culturally constructed through the repetition of stylized acts in time. These stylized bodily acts, in their repetition, establish the appearance of an essential, ontological "core" gender

η ετεροφυλοφιλία είναι μια αδιάκοπη και πανικόβλητη μίμηση μιας εσωτερικευμένης ιδεατής εικόνας του εαυτού της

... αλλά και τον Αγκάμπεν:

ο ‘λαός’ είναι αυτό που πάντοτε ήδη υπάρχει και που, ωστόσο, πρέπει να πραγματοποιηθεί· είναι η καθαρή πηγή κάθε ταυτότητας, και όμως πρέπει να επαναπροσδιορίζεται και να αποκαθαίρεται διαρκώς μέσα από τον αποκλεισμό, τη γλώσσα, το αίμα, το έδαφος

Μια μίμηση αδύνατη, αφού πάντα υπάρχει αλλά πάντα πρέπει να αποκαθάρει τον εαυτό της, τον οποίον θέλει να καταστήσει πρωτότυπο...