Die schwule Zeit

The nations of Europe are doomed for all eternity

2010-04-08T01:48:00.000+02:00

"The trial of these six women is a diversion. You put them on trial, you say they were the evil ones, they were the guilty ones, because one of the victims happened to write a book. Do you know how many camps there were in Europe? People go on about, how much did everyone know? There were thousands of camps. Everyone knew! Our parents, our teachers; that isn't the question. The question is, how could you let this happen? And better, why didn't you kill yourself when you found out?"

Banned Speech: The UN Council That Created the Goldstone Report

2010-02-02T11:40:00.001+01:00

watch the disgusting sequel too

The Synagogues are burning in Greece, the world is standing silent

2010-01-17T21:28:00.003+01:00

Νέος εμπρησμός στην Συναγωγή Χανίων/ New arson in Hania Synagogue

Βουλγαρία μέχρι τα Κύθυρα, Τουρκία μέχρι την Αίγινα / Griechenland von der Karte streichen, Bulgarien muss bis Kythira und Türkei bis Ägina reichen.

Chania,Crete: Arson attack on Etz Hayim Synagogue/Χανιά: Εμπρησμός της Συναγωγής Ετς Χαΐμ

2010-01-07T11:42:00.007+01:00

or, We are Europeans at last, Third Part

Please follow the link.

We are Europeans at last, Second Part

2010-01-05T16:29:00.004+01:00

Just a brilliant text, unfortunately in the dialect of Athens only, expressing with quite different words what I had in mind here. After the splendid performance of the socialist Minister for the Protection of the Citizen (Home Secretary) in this morning's interview, I couldn't help but re-post it.

faggot antinational: just spoonful of sugar helps medicine go down

Essentialism must perish!

2009-12-24T21:53:00.004+01:00

It's surprising that such a powerful insight can come from a leading Ugandan poltician:

Mr Bahati, from the ruling National Resistance Movement (NRM), said: "Here, we don't recognise homosexuality as a right. We are after the sin, not the sinners. We love them - and we want them to repent and come back. "It's not an inborn orientation, it's a behaviour learnt - and it can be unlearnt."

Europe: U.S., China too weak on climate goals

2009-12-19T19:04:00.003+01:00

COPENHAGEN - As delegates worked long hours in search of a climate compromise by Thursday, the European Union on Tuesday added fuel to the diplomatic fire between China and the United States — saying that neither country's climate targets are aggressive enough.

Isn't it great that we can impeach those ignorant natives once again?

Oh please, show me that map again, I was so close...*

*I 'm wondering what B.Anderson has to say about this

We are Europeans at last

2009-12-08T15:26:00.004+01:00

Sovereign greek discourses are dominated for the last hundred years, or possibly more, by an Angst for modernization, by the cry for Greece to "at last become part of Europe, of the West".

It seems that this process, a declared goal of the whole of the political spectrum, is complete; or at least it's completion is just ahead of us.

For can it be otherwise, when the Home Secretary (Minister des Innern) twits his insights of the current situation many times per day? When he publishes himself photos of cops beating demonstrators, saying that they are transgressing the law and that he is saddened by it?

What's more, when he, exactly at the time when we all want to say "Putsch!"*, announces that every cop will have a number inscribed on their uniform, and that the use of tear gas is being discontinued?

Way to go PA.SO.K.! I for one, am speechless.

*according to most news agencies, these last three days something between 900 and 1.400 people were illicitly and "preventively" (there is no such provision in Greek Law) abducted by Greek police, many from their homes. If any right-wing administration had done such a thing, this blog along with many others would speak of a new dictatorship in Greece.

December: the "civil war" carries on

2009-12-05T15:19:00.002+01:00

2:06

Die Revolution sagt:
Ich war.
Ich bin.
Ich werde sein.

December 1944: The First Round of the Greek Revolution

February 1945: The Communist Party betrays the revolution· Varkiza Treaty

December 2008: The revolutionary multitude breaks the cease fire ("Βάρκιζα ΤΕΛΟΣ!")

CLASS HATRED - Merry December!

I am not homophobic, I am homo-disgusted!

2009-11-20T22:03:00.000+01:00

Konstantinos Plevris, well known active Greek Nazi, and father of a Greek parliamentarian, stated during a court session the other day:

[Evangelia Vlami, lesbian activist, is...] "an antisocial element ("αντικοινωνικό στοιχείο") [...] and boasting that she represents homosexual women, it follows that she is a psychopathic sexually pervert person, that is showing no respect for woman nature, and thus does not respect truth ("καυχωμένη ότι εκπροσωπεί τας ομοφυλοφίλους γυναίκας, δηλαδή πρόκειται περί ψυχανωμάλου γενετησίου διεστραμμένου προσώπου, τον οποίον αφού δεν σέβεται την γυναικείαν φύσιν του δεν σέβεται και την αλήθειαν").

So there am I, being no more than a fagot who sits around and ok, does some activist, or pro-Israel, or anarchist work now and then, but who really is a gay, wanting nothing more but to be accepted and marry and get a house in the Flemish countryside to live with my man and children and maybe some animals happily ever-after, and maybe vote for something like Partij voor de Vrijheid or Vlaams Belang even· and here comes this guy, and says all those nice stuff about me.

I mean, I always thought of myself as schwul, pervers und arbeitsscheu... I am for anti-psychiatry, too. But also an aso (anti-social element)? wow, hold your horses, Plevris. Now I feel I 'm doing way too much for the Revolution.

In the words of Mao, there are two "human natures", and they are fundamentally incompatible, in constant struggle: a bourgeois one and a socialist one. I am obviously not respecting what Plevris conceives as my nature. I do not respect the "truth", that is, the sovereign discourse of this society, either. What better a compliment can one expect? A hateful Nazi Holocaust denier like Plevris saying all this nice thing about us?

And then came the Community. The Greek gay community, that is, of course. The handful of people thanks to which there is some pride in Greece. And they are outraged. They feel insulted. Without a doubt, many inside the community feel quite like I do· but they want us to flex our muscles, to show that nobody can demean us like that anymore. They are asking for a concentrated effort. And I, being the good little schwuchtel that I am, shall be there.

Die Parole bleibt: kompromisslose Solidarität mit Israel

2009-11-08T19:17:00.008+01:00

or, Leftwingers can never be antisemites

(σχολιασμός του άρθρου στο Link)

Η αναγωγή αυτής της θρησκείας σε φυλή είναι μια ρατσιστική θεωρία, αυτή του αντισημιτισμού

Ο αντισημιτισμός δεν είναι μόνον μια ρατσιστική θεωρία, και είναι αντισημιτικό να πιστεύει κάποια κάτι τέτοιο.

Υστερα από όλα αυτά θα περίμενε κάποιος πως όταν θα ερχόταν η στιγμή που θα έκαναν το δικό τους κράτος-έθνος, έστω και στηριγμένο στη μυθολογία και όχι στην Ιστορία, θα ήταν κράτος πρότυπο ανθρωπισμού και αλληλεγγύης.

Υπονοεί ο αριστερός πως υπάρχει έστω ένα κράτος που "στηρίζεται" στην "Ιστορία", και όχι στην εθνική αφήγηση-μυθολογία; Δεν γνωρίζει ο αριστερός πως το Εβραϊκό Κράτος ως Κράτος που κτίσθηκε από τις επιζήσασες του Ολοκαυτώματος και ως τελευταίο καταφύγιο των απανταχού αντικειμένων του αντισημιτισμού, είναι πρότυπο ανθρωπισμού και αλληλεγγύης;

Στην πράξη έγινε το αντίθετο. Ο ΟΗΕ με έρευνα που έκανε στη Λωρίδα της Γάζας βρήκε αποδείξεις που ενοχοποιούν το Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου. Και αυτό σημαίνει πως το Ισραήλ πρέπει να οδηγηθεί σε μια νέα Νυρεμβέργη. Το ίδιο βέβαια και η Χαμάς.

Στην Νυρεμβέργη δικάστηκαν τα SS, η Wehrmacht (δια των Keitel-Jodl), τα πλέον υψηλόβαθμα στελέχη του 3. Reich εκπροσωπώντας τους επιμέρους θεσμούς και μηχανισμούς του Εθνικοσοσιαλιστικού Κράτους.

Και φυσικά ο αριστερός μας θέλει να οδηγήσει τις Εβραίες σε μια "νέα Νυρεμβέργη", ώστε να αποκατασταθεί η αλήθεια: "Εξίσου, αν όχι περισσότερο εγκληματίες από τις Ναζί είναι οι Εβραίες. Συνεχίζουν να επιβιώνουν!"

Αλλά οι αριθμοί των θυμάτων δίνουν μια άλλη διάσταση: 1.400 νεκροί από την πλευρά των Παλαιστινίων, 13 από την πλευρά των Ισραηλινών. Τι πιθανότητες έχει το Ισραήλ να συρθεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης;

Αφού μπήκαμε στην, καθόλου εύστοχη πολικά, λογική της δικονομίας, να σημειώσουμε ότι από αυτής της άποψης, οι Εβραίες είναι απολύτως δικαιολογημένες να εξοντώνουν ακόμη και 500 γκογίμ για κάθε μία Εβραϊκή ζωή. It's pure statistics.

στην ουσία το κράτος του Ισραήλ «τοποθετήθηκε» στην Παλαιστίνη από τη Δύση. Και ιστορικά έπαιξαν τον ρόλο της τελευταίας Σταυροφορίας, όσο και αν δεν το έκαναν στο όνομα του χριστιανισμού. Η Δύση ενδιαφέρεται να έχει ένα «κάστρο» στην καρδιά του αραβικού κόσμου.

Οι Σιωνίστριες που αγωνίστηκαν σε πείσμα και ενάντια στην "Δύση" για να οικοδομήσουν το Ισραήλ, που η "Δύση" έστειλε τα πλοία των πίσω, που είδαν την "Δύση" σχεδόν να τις εξαλείφει, που πάλεψαν για την διεθνή αναγνώριση του Κράτους των, το γνωρίζουν αυτό;

Elementary Antisemitism

2009-11-02T00:13:00.004+01:00

Some transformations of the Figure of the Jew:

Drumont’s hatred was of a somewhat new kind: where for Voltaire the Jews had been evil as a relic of antiquity, for Drumont they were evil as a herald of modernity. Before, the Jews’ refusal to change was a sign of their iniquity; now their appetite for change was the sign. The more eagerly a Jew attempted to escape from Judaism, the more Jewish he revealed himself to be—a snaky shape-shifter with no allegiances to anything except clan.

[...]

The first [reading of the Affaire] is Theodore Herzl’s, which gave birth to modern Zionism. Herzl had been present at the Dreyfus degradation on that January day, as a journalist for a Viennese paper, and if one moment engraved his sense that Jews could never find a safe home in Europe this was it: “It has been established that justice could be refused to a Jew for the sole reason that he was a Jew.” Dreyfus, the perfect case of attempted assimilation, “signifies a strategic position which . . . is already lost.”

the whole article here.

Why we Europeans are superior to all

2009-10-17T09:24:00.002+02:00

The answer is on 33:30

Φάε το κρεατάκι σου...

2009-10-11T21:51:00.002+02:00

Fleisch ist Massenmord!

Make Germany History!

2009-10-03T08:00:00.008+02:00

Kadish για όλα τα θύματα του Shoah, της πλήρους συνεπούς εκφράσεως της Εθνικής Ιδέας
Kadish for all the victims of Shoah, the full-scale expression of the National Ideal

Εβραίες, Μασόνες, πουστάρες και λεσβίες του κόσμου ενωθείτε, για μια συνεπή αντεθνική πολιτική,
ενάντια στη Γερμανία, ενάντια στην Ελλάδα, ενάντια στα έθνη κάθε ηπείρου!
Jews, Masons, fags and lessies unite, for consistent antinational politics, against Germany, against Greece, against nations on any continent!

Nie wieder Deutschland!

Vote Macedonian!

2009-09-23T14:17:00.005+02:00

What I heard today from a (homophobic/sexist/anti-Semitic) acquaintance expresses a barely original electoral behaviour in Greece: he will either vote for the "Communist" Party of Greece ("K."K.E./Κουκουέ) or for Λά.Ο.Σ., the united front of royalists, supporters of the military Junta of '67-'74, some Khrisi Avgi neonazis, extreme right-wing conservatives, lepenists and eco-fascists.

On the other hand, a friend of mine stated, on another place and time, "I could vote for anything but Λά.Ο.Σ. and Κουκούε. By anything he meant what I am also poised to decide upon voting inside the voting cubicle on election day: ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. (same eurogroup as Die Linke), Eco-greens or Socialists (ΠΑ.ΣΟ.Κ. or the greek SPD).

It is therefore rather obvious that the process is complete. Κουκουέ is now a fascist party. Greeks know it and the party knows it itself: that is why they are attacking Λά.Ο.Σ. and advising "communist" voters not to vote for it in their TV-spot.

The manly macho Aryan male worker raises his stature and crushes the plutocratic/Jewish/decadent parasites

Why, I might as well vote for the Macedonian minority party "Rainbow". I heard the Jews are behind it.

Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας

2009-08-31T11:34:00.009+02:00

Ρωτήθηκα τι εννοώ όταν καλώ π.χ. τον Ζίζεκ φασίστα, και πολύ περισσότερο εμένα τον ίδιο εθνικοσοσιαλιστή, αντισημίτη, μισογύνη, ρατσιστή και σεξιστή.

Ίσως βοηθήσει αυτό:

Επειδή τυγχάνω υλιστής, συμβαίνει να πιστεύω ότι αυτό που έχει σημασία είναι η πρακτική των ανθρώπων και όχι η συνείδησή τους. Επίσης, συμβαίνει να πιστεύω ότι η ιδεολογία είναι ο υλικός τρόπος με τον οποίο τα άτομα βιώνουν τη σχέση τους με τις συνθήκες ύπαρξής τους και δια του οποίου και μόνο υπάρχει η πρακτική. Με άλλα λόγια, (για να το πούμε πιο λακανικά- ζιζεκικά), η ιδεολογία είναι η θεμελιώδης φαντασίωση που δομεί τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα και υπάρχουμε μέσα σ’ αυτή. Η ιδεολογία λοιπόν δεν είναι ένα σύστημα επεξεργασμένων ιδεών που έχει “στο νού του” το υποκείμενο και το οποίο θα μας πει αν το ρωτήσουμε “τι πιστεύεις”, αλλά είναι αυτό που συγκροτεί το υποκείμενο ως υποκείμενο. (Α.Γ.)

Βεβαίως η αλήθεια είναι ότι εγώ ως τώρα μπορώ να "λογοκρίνω" τρόπον τινά, την πρακτική μου, στις ακραίες μορφές που τείνει να πάρει τουλάχιστον. Δεν θα με δείτε π.χ. να βγαίνω με τις συμμορίες της Χρυσής Αυγής και να δέρνω τις μαυριδερές που έχουν κατακλύσει την Ευρώπη μας (ή καλύτερα με τις Freie Kameradschaften, αφού οι Χρυσαυγήτισσες είναι εξαιρετικά αμφίβολης φυλετικής καθαρότητας οι ίδιες) όσο κι αν θα το ήθελα. Από την άλλη, έχω βρεθεί -ποικιλοτρόπως- π.χ. με μη-άσπρους ανθρώπους, και γνωρίζω ότι δεν μπορώ να τους δω ως ίσους. Γι' αυτό είμαι και πιο επικίνδυνος (είναι πιο επικίνδυνος ο φασισμός που έχει επιζήσει μέσα στη δημοκρατία, και μιμείται τους τρόπους της· πάρα ο φασισμός που επιζεί έξω από τη δημοκρατία, έλεγε ο Adorno).

Από την άλλη, εγώ παραδέχομαι τον φασισμό μου και προσπαθώ to deal with it. Οι περισσότερες στην αριστερά -αναρχικό χώρο όχι απλά δεν παραδέχονται αλλά εξανίστανται όταν τις αναφέρεις την πιθανότητα ακόμη να δρουν όπως δρουν επειδή είναι αντισημίτισες και/ή macho-supremacists χωρίς να το γνωρίζουν (τα unknown knowns που λέει ο Zizek). Αυτό το βρίσκω πλέον προβληματικό, όπως εκφράστηκε πχ. εδώ:

Πρώτο mail, σε mailing list:

Κείμενο που αναρτήθηκε στο Ίντερνετ

Αδερφέ,
Οι διμοιρίες των Μ.Α.Τ. που έχεις απόψε απέναντί σου, ήρθαν για να προστατεύσουν την «δημοκρατία» από σένα. Εσύ ήρθες εδώ με οργή, γιατί νιώθεις ότι δεν πάει άλλο. Οι «πολιτικοί» χαχανίζουν αυτήν την ώρα, μη υπολογίζοντας ούτε τα δάση, ούτε τα σπίτια, ούτε τον νεκρό πιλότο του πυροσβεστικού που έπεσε χτες, ούτε την οργή σου. Σε περικύκλωσαν, λοιπόν, με μπόλικες οπλισμένες διμοιρίες, ώστε να κάνεις το «παιχνίδι» σου χωρίς να έχουν καμμία επίπτωση οι πραγματικοί ένοχοι.
Οι ίδιες αυτές οπλισμένες διμοιρίες, βρίσκονταν στο μέτωπο της φωτιάς προχτές, στην ΒΑ Αττική. Όχι, δεν είχαν πάει να βοηθήσουν στην πυρόσβεση. Παρ' όλο που είναι εξοπλισμένοι με πυρίμαχες στολές και αντιασφυξιογόνες μάσκες, κάθονταν σαν χάχηδες και κοιτούσαν, ξεκούραστοι, με βάρδιες τους άυπνους, διψασμένους, πεινασμένους και εγκαταλελειμμένους πυροσβέστες.
Γιατί είχαν πάει εκεί; Επειδή στην μάχη με τις φωτιές ρίχτηκαν εθελοντικά από την πρώτη μέρα κάτοικοι του Γραμματικού και άνθρωποι που τους συμπαραστέκονται στον αγώνα κατά του ΧΥΤΑ του Μπόμπολα, ο Μαρκογιαννάκης έστειλε εκεί τους «πραίτορες» (που έλεγε και μια ψυχή) για τους... «αντιεξουσιαστές του Γραμματικού».
Είναι οι ίδιες διμοιρίες που είχαν προκαλέσει μικρής έκτασης πυρκαγιά με τα δακρυγόνα και τις χειροβομβίδες κρότου-λάμψης όταν πλάκωσαν τους κατοίκους του Γραμματικού που διαμαρτύρονταν, όχι για να μη φτιαχτεί ΧΥΤΑ γενικά κι αόριστα όπως σου το πλασάρουν τα ΜΜΕ, αλλά για να μη καταπατηθεί η δασική έκταση.
Είναι οι ίδιες διμοιρίες που απαγόρευσαν, πάλι με δακρυγόνα, κρότου-λάμψης και ξύλο, στους συγγενείς των θυμάτων του «ΗΛΙΟΣ» να πλησιάσουν στο εκκλησάκι που είχαν φτιάξει για τις ψυχές των 121 νεκρών συγγενών τους, για να κάνουν ένα τρισάγιο.
Είναι οι ίδιες διμοιρίες που τον Δεκέμβρη, όπως είδες κι εσύ, φόραγαν κουκούλες κι έσπαγαν επίτηδες άσχετους στόχους, την ίδια ώρα που με τις κανονικές στολές τους σαπάκιαζαν 12χρονα.
Κι άλλα, μύρια όσα.
Παίρνουν εντολές θα μου πεις. Σύμφωνοι. Δυο ερωτήματα τότε:
1.Τί θα κάνεις σ' αυτούς που δίνουν τις εντολές;
2.Πόσο ασυνείδητος μπορεί να είναι κάποιος για να εκτελεί τέτοιες εντολές;
Σταμάτα να κάνεις την πάπια. Ο κόσμος καίγεται γύρω σου, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Όσο εσύ είσαι δεμένος χειροπόδαρα με το να σκέφτεσαι πώς θα ξεπληρώσεις δάνεια, ακόμα και για πράγματα που δεν χρειάζεσαι, μέρα με τη μέρα, σου αφαιρούν κομμάτι κομμάτι όση ελευθερία σου έχει απομείνει.
Δράσε, κάνε κάτι. Όχι, μην ενταχθείς πουθενά, μην ακολουθήσεις κανέναν, αν δε γουστάρεις. Δράσε όμως. Σίγουρα θα βρεις ανθρώπους που θέλουν κι αυτοί. Είμαστε πολλοί, αλλά δεν τολμάμε να μιλήσουμε ο ένας στον άλλον, να προσεγγίσουμε. Μας έχουν κάνει να φοβόμαστε ο ένας τον άλλον, γιατί έτσι τους συμφέρει.

Φιλικά,

Ένας συμπολίτης σου.

....για την σημερινή 28/08 Συγκέντρωση διαμαρτυρίας Συνταγμα [sic] 19.00

Η απάντησή μου:

Παρά τον σεξισμό του -είναι γραμμένο από άνδρες για άνδρες· ακόμη ξεκινά με το "αδερφέ"-, τον λαϊκισμό-αντισημιτισμό του, τον φετιχισμό της βίας/στολής, το κείμενο δεν είναι εντελώς άστοχο πολιτικά. Εκτιμώ ότι θα είναι επίσης αποτελεσματικό (σε επίπεδο PR και άρα τελικά και σε πολιτικό επίπεδο).

Βέβαια το ίδιο κείμενο θα μπορούσε να υπογράφεται από την Χρυσή Αυγή: όπου "αντιεξουσιαστές του Γραμματικού" θα έμπαινε "πατριώτες του Γραμματικού", και εκεί στο τέλος, αυτοί που "έτσι τους συμφέρει" θα κατονομάζονταν ως "οι Εβραίοι".

Πάντως δεν είμαστε μόνο εμείς οι λεσβίοι και οι πούστριες, που αποκλειόμαστε από την αφήγηση (narrative) του κειμένου.

Πανικόβλητη αντίδραση ενός σεξιστή:

Φίλε Αριστείδη (ή να πω φιλενάδα για να συμπεριλάβω και όλα τα φύλλα, φίλοι μαύροι, κίτρινοι, λευκοί, Εβραίοι, Κινέζοι κ.λ.π. για να μην γίνονται ρατσιστικοί αποκλεισμοί κ.λ.π. και να αναφέρεται πραγματικά σε όλους και σε όλες και σε όλα το κείμενο, προσπαθώντας πάντα βέβαια να συμπεριλάβουμε όλα τα πολυποίκιλα και πολυδιάστατα identities ή τι να πώ τελικά δεν ξέρω...), μπορώ να ομολογήσω ότι το σχόλιο σου με αφήνει άναυδο...
Που το βρήκες το σεξισμό, κατά πόσο είναι σεξισμός να γράφεις ένα κείμενο από άντρες σε άντρες (ούτως ή άλλως, ασχέτως που το κείμενο δεν είναι γραμμένο από άντρα σε άντρες), που κολλάνε οι φιλο-σημιτικές σου ανησυχίες στην ανάγνωση αυτού του κειμένου, τα περί πατριωτών και χρυσαυγιτών κλπ και από πού και ως πού θεωρείς ότι ο τρόπος σκέψης σου εκφράζει τις λεσβίες και τους ομοφυλόφιλους (οι οποίοι σου φαίνεται ότι με κάποιο τρόπο αποκλείονται από το κείμενο...), όλα αυτά είναι απίστευτα!...
Πάνω από όλα όμως μην μπορώντας να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό το κείμενο απευθύνεται σε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ και όχι σε κοινωνιολογικές κατηγορίες από identity politics ακαδημαϊκές αναλύσεις, εσύ ο ίδιος δημιουργείς αποκλεισμούς, περιθωριοποιείς ανθρώπους φτιαχνωντας αποκλειστικές διαχωρισμένες κατηγορίες για να χωρέσεις μέσα τις διαφορετικότητες και να ξεχωρίσεις, να διαχωρίσεις τις ιδιαιτερότητες και τις επιλογές, φτιάχνεις κοινωνικές περιχαρακώσεις και πάνω από όλα...ΕΙΣΑΙ ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ...(μιας και το θέμα μας είναι ένα κάλεσμα για μια διαμαρτυρία στο Σύνταγμα)
Έχω μείνει άναυδος πραγματικά...Απίστευτα πράγματα συμβαίνουν στο μυαλό των μεταμοντέρνων, καθώς το μεταμοντέρνο αργοπεθαίνει...αγαπητέ φίλε Αριστείδη, φιλενάδα, Εβραίε, γκαι, γκουιρ, τρανσεξουαλ, κοριτσάκι-πατριωτη, μάτσο-αντιπατριώτη, αντιπαλεστηνιε, φιλοσοφε, αναλυτη, φιλοπαλεστηνιε ομοφυλόφιλε, γυναίκα βιοπαλαιστή, βιασμένε άντρα, τίμιε εργάτη, φιλήσυχε διαμαρτυρόμενε, εξεγερμένε αγωνιστή, λεσβία χορεύτρια σε στριπτιζαδικο, εκδιδόμενε φοιτητή με πλούσιες γριές ερωμένες και αγωνιζόμενη μητέρα από το Γραμματικό ή την μαγευτική Καλαμπάκα (ή όποια από τις κατηγορίες εκφράζει ακριβώς αυτό που είσαι, αυτό που είμαι, αυτό που θέλαμε να πούμε και αυτό το οποίο συζητάμε....αν συζητάμε κάτι...πέρα από την διαμαρτυρία στο Σύνταγμα που ξεκινάει σε μια ώρα και μάλλον θα αφήσω την κουβέντα μισή και θα κατέβω να δώ τί θα γίνει τελικά εκεί...)
Απίστευτα πράγματα συμβαίνουν στο μυαλό των μεταμοντέρνων, καθώς το μεταμοντέρνο αργοπεθαίνει...
Φιλικά και χωρίς παρεξήγηση,
[τάδε] από Κενό Δίκτυο

Μια ακόμη σημείωση:

Αναμενόμενη απάντηση. Αναμενόμενο το ότι δεν καταλαβαίνεις ότι η ένστασή μου είναι ότι το κείμενο αποκλείει και διαγράφει όποια/ον είναι εκτός του εθνικού κορμού, κάνοντας το ίδιο identity politics, ενώ εγώ μιλώ για υπέρβαση των ταυτοτήτων παραινώντας για κείμενα με απεύθυνση έξω από ταυτοτικά πλαίσια (αυτό είναι και το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας). Αναμενόμενο και το ότι δεν σε προβληματίζει το ότι η αφήγησή του κειμένου είναι όμοια με της Χρυσής Αυγής. Ο Μαύρος Κρίνος σου (σας;) δείχνει τον δρόμο, "σύντροφε".

Φιλάκια και Shabbat Shalom,

Και ένας ακόμη φασίστας που ξεσαλώνει (θα... με κοιτούσαν περίεργα!!!):

Το κείμενο των Void international 2009/8/28 είναι μακράν καλύτερο από τα περισσότερα που βγήκαν επί του αντικειμένου.

Από κει και πέρα, οι παρατηρήσεις αυτού του [ArisMUC] είναι απλώς ανόητες.
Δηλ. επειδή το κείμενο λέει "αδερφέ" συμπεραίνουμε ότι αυτοί που το γράψανε είναι χρυσή αυγή;

Ε, ρε τρέλα... αυτή η παρατήρηση αν την έκανε κάποιος όχι εδώ στο ίντερνετ αλλά στους ίδιους τους κατοίκους, θα τον κοιτούσαν περίεργα (τον [ArisMUC], μιας και στους void θα λέγανε μπράβο παιδιά).

Α, και κάτι άλλο: το κείμενο είναι περί πυρκαγιών και αστυνομίας. Τι σχέση έχουν οι πούστηδες ή οι λεσβίες ή οι εβραίοι ή οι κινέζοι ή οι χεβιμεταλλάδες ή η γιαγιά του γείτονα, δεν το κατάλαβα...

Πάντως το σημαντικό είναι να πούμε μπράβο στα παιδιά που έβγαλαν το κείμενο και ακόμα ένα μπράβο αν το μοίρασαν, τα άλλα όλα είναι εκ του χαλαρού ανοησίες.

Ανέκδοτο

2009-08-24T06:55:00.005+02:00

Μια γηραιά, σοφή ακτιβίστρια αδερφή κείτεται στο νεκροκρέβατο. Γύρω της πρώην γκόμενοι, φίλοι, οπαδοί, νεαροί gay.
Κάποια στιγμή ο μελλοθάνατος λέγει:
- Αφήστε τα τεκνά να έρθουν σε μένα...!
Οι νεαροί τον πλαισιώνουν.
- Νέα πουστάκια, να θυμάστε πάντα ένα πράγμα: Να υποστηρίζετε τις Εβραίες. Με όλες σας τις δυνάμεις, να υποστηρίζετε το Έθνος του Ισραήλ.
- Μα γιατί τις Εβραίες;
- Γιατί αν ο εθνικός κορμός εξαλείψει αυτές, τότε θα είναι η δική μας σειρά.

(το παραπάνω μπορεί να ιδωθεί και ως σχόλιο πάνω στη θέση του Αντόρνο ότι ο αντισημιτισμός, ως ρατσισμός προς αυτές που είναι από πάνω, είναι ένα από τα δομικά στοιχεία της φαντασιακής συγκρότησης του εθνικού συλλογικού υποκειμένου)

Φοβική αντίδραση

2009-08-23T02:28:00.001+02:00

Κάποτε, σε κάποιο φόρουμ, κάποιος έγραψε:

Χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανένα για τις προτιμήσεις του εμένα προσωπικά η προοπτική οτι μπορεί να είμαι ομοφυλόφιλος όχι μόνο με γεμίζει τρόμο αλλά και απόγνωση γιατί απλά δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την ιδέα.

Οι σκέψεις που εξέθεσα τότε με καλύπτουν και σήμερα:

Εδώ να σημειώσω ότι προσωπικά ποσώς προσβάλλομαι από το παραπάνω. Κι αυτό διότι ακριβώς κι εγώ θα αντιδρούσα πανικόβλητα στην προοπτική να είμαι str8 [DSZ: καλλίτερα: ετεροφυλόφιλος]. Καθένας, έχοντας συνηθίσει, συμβιβαστεί, και οργανώσει την ζωή του γύρω από τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις που συνεπάγεται το κοινωνικό φύλο του/η σεξουαλική του ταυτότητα, δυσκολεύεται να πιστέψει ότι ίσως η τελευταία δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές τρέχουσες σεξουαλικές του επιθυμίες.

Αυτή η φοβική αντίδραση είναι και στην δική μου αλλά και στου παιδιού την περίπτωση απόλυτα αναμενόμενη και δικαιολογημένη: μεγαλώνοντας και εσωτερικεύοντας απόλυτα μια ταυτότητα, μια σειρά gender ρόλων, αναπαυόμενος ο καθένας στην σιγουριά μιας κανονικότητας (heteronormativity/homonormativity), δεν μπορεί παρά να αποκριθεί αυθορμήτως αρνητικά όταν δει κατάματα τον πλούτο της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.

Τελικά, όλο το παραπάνω επιβεβαιώνει την Buttler:
Τhe coherence of the categories of sex, gender, and sexuality -the natural-seeming coherence, for example, of masculine gender and heterosexual desire in male bodies- is culturally constructed through the repetition of stylized acts in time. These stylized bodily acts, in their repetition, establish the appearance of an essential, ontological "core" gender

η ετεροφυλοφιλία είναι μια αδιάκοπη και πανικόβλητη μίμηση μιας εσωτερικευμένης ιδεατής εικόνας του εαυτού της
... αλλά και τον Αγκάμπεν:
ο ‘λαός’ είναι αυτό που πάντοτε ήδη υπάρχει και που, ωστόσο, πρέπει να πραγματοποιηθεί· είναι η καθαρή πηγή κάθε ταυτότητας, και όμως πρέπει να επαναπροσδιορίζεται και να αποκαθαίρεται διαρκώς μέσα από τον αποκλεισμό, τη γλώσσα, το αίμα, το έδαφος
Μια μίμηση αδύνατη, αφού πάντα υπάρχει αλλά πάντα πρέπει να αποκαθάρει τον εαυτό της, τον οποίον θέλει να καταστήσει πρωτότυπο...

It's happening... all over again

2009-08-06T09:28:00.004+02:00

Many a person still rejects the notion that G-d died in Auschwitz. The following video proves it beyond any doubt:

Wouldn' t any G-d strike the Bullen that dared touch the flag of the Jewish State dead?

As was demonstrated in the previous entry, the Jews are -once again- short of friends. There are more and more leftist (?) people who want to join in for a boycott of Israel. But whom are they joining?

A Toronto pro-Hamas demonstrator screamed at pro-Israel supporters, "I want the war to continue because I want Hizbullah to wipe the state of terrorism off the planet....You're being wiped off the planet! That's a promise."
Muslims in Denmark chanted, "Down, down Israel, down, down USA, down, down democracy, down, down Denmark." One Muslim executed the Nazi salute and shouted, "We want to kill all the Jews, all the Jews should be slain, they have no right to exist!" (www.israelnationalnews.com) [I am at this point not concerned with the all but subtle islamophobic language pattern employed in the article· the fact of the matter is nobody tried to stop these extreme expressions of hate]

Το Άουσβιτς δεν ήταν ένας άλλος πλανήτης αλλά υπήρχε σε αυτό τον κόσμο, ήταν έργο του ανθρώπου. Άφησε αυτόν τον «άλλο πλανήτη» πίσω του, στο Leiden. Το Άουσβιτς από την κόλαση, το σκοτεινό, αποτελούσε εφιάλτη που ανήκε στο παρελθόν του. Ήταν ικανός πλέον να κοιμηθεί: οι αναμνήσεις δε θα τον βασάνιζαν πλέον τα βράδια. Ωστόσο τα βασανιστικά του οράματα θα συνέχιζαν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Δεν ήταν πια το παρελθόν που τον βασάνιζε αλλά το μέλλον: ο φόβος του για ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα. «Όπου υπάρχει ανθρωπότητα, υπάρχει Άουσβιτς», έγραψε. «Επειδή δεν ήταν ο Σατανάς που δημιούργησε το Άουσβιτς αλλά εσύ και εγώ, όπως ο Άνθρωπος!». Όπως ο βασιλιάς Σαούλ στο Endor, έγραψε, είχε πάει στον Bastiaans να απαιτήσει μια εξήγηση για το Άουσβιτς της νύχτας. Που θα μπορούσε να πάει τώρα, να απαιτήσει μια εξήγηση για το Άουσβιτς της ημέρας; (“The Seventh Million. The Israelis and the Holocaust” κλεμμένο από τις terminal119)

Robert Kurz: The War Against the Jews

2009-08-05T06:12:00.002+02:00

13. Januar 2009

Robert Kurz

The War Against the Jews
Why the global public is turning against Israel during the economic crisis

The political reactions to the war in Gaza show that the more threatening the military situation for Israel becomes, the less friends it has. A tectonic shift in the balance of forces is occurring. It was always the case that the Middle East conflict was not just a limited scuffle between regional interests, but rather an exemplary and ideologically loaded proxy conflict. In the era of the Cold War, the conflict between Israel and Palestine was regarded as a paradigm for the antagonism between western imperialism under the leadership of the USA and an “anti-imperialist camp” for whose leadership China and Russia competed. The propaganda of both sides ignored the double character of the state of Israel, which on the one hand was a normal state within the framework of the world market, and on the other hand was an answer by Jews to the eliminatory ideology of exclusion of European and particularly German anti-Semitism. Israel was subsumed to a geopolitical constellation into which it could not be completely absorbed.

After the collapse of state socialism and the “national liberation movements” that had formulated a program of “belated development” on the basis of the world market, the character of this proxy conflict was altered fundamentally. In place of the secular developmental regime emerged so-called Islamism, which only ostensibly operates as a traditional religious movement. In fact, it is a postmodern culturalist crisis-ideology of a part of the long since westernized elites in the Islamic countries, who represent the authoritarian potential of the postmodern and who have imbibed the completely non-Islamic ideology of European anti-Semitism. The segments of capital in the region that had failed on the world market declared the war against the Jews to be an exemplary struggle against western dominance. Conversely, western crisis-imperialism, with the USA at its head, made Islamism its new main enemy, after pampering it during the Cold War and providing it with weapons.

This new constellation led to ideological dislocations of unexpected proportions. Neoliberalism, with its capitalist war of world order against the “failed states” of crisis-prone regions and in the Middle East, appeared to identify with Israel. Since then, neo-fascist currents throughout the world have lined up with the anti-semitic Islamist “resistance struggle”, even while simultaneously fomenting racist sentiments against immigrants from Islamic countries. A large part of the global left also began to unconditionally transfer the glorification of the old “anti-imperialism” to Islamic movements and regimes. This can only be described as an act of ideological neglect, since Islamism is opposed to everything for which the left ever stood: it persecutes Marxist thought with merciless oppression and torture, it punishes homosexuality with the death penalty, and treats women as second-class people. Traditional religion is also not responsible for this; rather, it is the result of a capitalist patriarchy in crisis, which can also be felt in other ways in the west. The unholy alliance of the “socialist” caudillismo of Hugo Chavez with Islamism merely constitutes a geopolitical confirmation of this ideological degeneration, which does not contain any emancipatory perspective.

Since the historically unparalleled financial crash in Autumn of 2008, the global constellation is turning once more. Now it becomes clear that the collapse of state socialism and the national developmental regimes was only the surfacing of a giant crisis of the world market. Neoliberalism is in ruins, and the capitalist wars of world order are no longer financially viable. In this situation, it becomes clear that Israel was never anything more than a pawn on the chessboard of global crisis-imperialism. Already the Bush administration had trivialized the Iranian atomic program. The interests of Israel and the USA are diverging: Obama no longer has any political-military room for maneuver. The Islamic war against the Jews is being accepted. For that reason, the missile attack by Hamas against Israeli civilians appears insignificant; the global public overwhelmingly describes Israel’s counter-attack as “disproportionate”. The Palestinians in Gaza are equated as victims with Hamas, as if this government had not prevailed in a bloody civil war with the secular Fatah.

Thus the Islamic propaganda concerning a massacre against civilians falls on fertile soil. In fact, Hamas – just like the Lebanese Hezbollah in 2006 – has taken the civilian population hostage, while it converts Mosques into weapons caches and allows its cadres to open fire from schools and hospitals. Global opinion overlooks this, since it has already recognized Hamas as a “force for order” within the social crisis. For this reason, capitalist pragmatism, reaching as far as the liberal bourgeois press, is increasingly turning against Israel’s self-defense. This is actually the secret of the neo-statist turn during the crash of the global economy: the impoverished masses should be pacified in an authoritarian manner; and for that even Islamism is acceptable, provided it has democratic legitimacy. And a left that no longer has any socialist aims, and gloats about the postmodern “loss of all certainties” threatens to be absorbed into the authoritarian crisis management and accept the Islamic war against the Jews as ideological flanking. The proxy conflict has achieved an ideological dimension of global proportions. Against the ideological mainstream, it must be maintained that the elimination of Hamas and Hezbollah is an elementary condition not only for a precarious capitalist peace in Palestine, but also for an improvement in the social conditions. If the chances for this are bad, then the chances are good for global society’s descent into barbarism. [emphasis mine, DSZ]

Just another national-socialist post

2009-08-02T19:54:00.011+02:00

Das Herrenvolk?

Just listen to Zizek (especially after 6:35). Zizek is of course a fascist, as far as his cultural inclinations are concerned (by his own admission, e.g. the Stalin Poster in his apartment, his love for the army, for order, etc). No wonder we are in agreement here.

What I do find problematic is some points made earlier in his speech, namely his reading of "They live". The fact that the enemy isn't principally in us, but the Other is to be targeted and eliminated is highly dangerous: antisemitic readings may well arise. It also misses an obvious point: the narrative used in "The live" is identical to the one anti-imperialism used to describe and elaborate on US-American involvement in Third-World countries vaguely up till the year the aforementioned film came into circulation (1988).

Kärnten bleibt Deutsch!

Further reading: Deibt bleutsch!, Zizek's article in Die Zeit
the transcript of Zizek's speech at NYPL

Ανδρική ομοκοινωνικότητα

2009-07-27T22:53:00.000+02:00

Κολλητές: η Schwarze Emma με τον Addie
(επίσης σε πρώτο πλάνο ο Julius Streicher)

Προσπαθούσα με φίλους να προσδιορίσω, να μεταφράσω στα γαλλικά, τα γερμανικά ή τα αγγλικά την λέξη "κολλητός". Πέρα από την περιγραφική προσέγγιση επί της λέξης, δεν βρήκαμε κάτι ικανοποιητικό (εκτός ίσως από το "homie", που άλλωστε είναι latino έννοια). Τότε ένας γερμανός φίλος επεσήμανε τον πολύ ελληνικό χαρακτήρα της λέξης αυτής. Λίγο αργότερα θυμήθηκα το παρακάτω:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΥΛΟ, ΟΜΟΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑ, ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ
1. Εισαγωγή, Προβλήματα ορολογίας και μεθοδολογίας
Η συνύπαρξη των τριών όρων στον τίτλο αυτού του κειμένου δηλώνει μια επιστημονική θέση και, ειδικότερα, μια μέθοδο ανάλυσης των αντίστοιχων κοινωνικών φαινομένων. Προκειμένου να εξηγήσουμε αυτή την προβληματική, ας αρχίσουμε από την «ομοκοινωνικότητα», που είναι ένας νεολογισμός στις κοινωνικές επιστήμες, αφού καθιερώθηκε μόλις τα 1983 από Ολλανδούς ερευνητές και είναι σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα. Αντίθετα, είναι γνωστή η κοινωνική πραγματικότητα που εκφράζει: η ελληνική κοινωνία, και ιδιαίτερα η παραδοσιακή, είναι κοινωνία κατεξοχήν ομοκοινωνική. με κύρια χαρακτηριστικά την ανδρική κυριαρχία και τον απόλυτο διαχωρισμό των φύλων. Τα καφενεία και τα γήπεδα δεν είναι παρά μόνο οι πιο γνωστές μορφές της, αφού συνεχίζουν να υπάρχουν—έστω και σε διαφορετικό βαθμό και τρόπο— ακόμη και σήμερα. Όλος ο δημόσιος χώρος ήταν οργανωμένος με βάση τις προσωπικές σχέσεις ανάμεσα σε άνδρες, αφού οι γυναίκες ήταν αποκλεισμένες στον ιδιωτικό χώρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα θεσμοθέτησης των ανδρικών σχέσεων αποτελεί η αδελφοποιία, της οποίας η παρουσία ανάγεται στα πρώτα χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και φθάνει ώς τις αρχές του εικοστού αιώνα, ήταν διαδεδομένη σε κοινωνίες έντονα ανδροκρατικές, όπως η Μάνη και η Κρήτη,καθώς και σε απομονωμένες ανδρικές ομάδες (κλέφτες). Η θεσμοθέτηση αυτή των ανδρικών σχέσεων παρατηρείται και στη σύγχρονη Ελλάδα: στο στρατό, μια κλειστή ανδρι-κή κοινωνία, η δομή της οργάνωσης της στρατιωτικής ζωής βασίζεται στη διάκριση τωνστρατιωτών σε «παλιούς» και «νέους», χαρακτηριστικό ανάλογο προς τη δομή αρχαιοτέρων ή και «πρωτόγονων» κοινωνιών, όπου τα αγόρια διαπαιδαγωγούνται, μυούνται από τους άνδρες.
.
Κώστας Γιαννακόπουλος
Ανθρωπολόγος
Περιοδικό Αρχαιολογία, τχ. 41, 12/1991
.
Θεσμοθετημένη ή "αυθόρμητη», η ανδρική ομοκοινωνικότητα στην "παραδοσιακή" της, τουλάχιστον, μορφή είχε ως βασικά γνωρίσματα την υπεραρρενωπότητα ή machismo, όρος που είναι γνωστός από τις παρόμοιες με τη δική μας κοινωνίες της Ισπανίας, Πορτογαλίας και Λατινικής Αμερικής, με τις έντονες συναισθηματικές σχέσεις των ανδρών-μελών τους. Η τελετουργία της αδελφοποιίας, που θυμίζει την τελετουργίατου γάμου, οι όρκοι πίστης και αιώνιας φιλίας που δίνει ο ένας στον άλλο, αλλά και αι στενές σωματικές επαφές, όπως τ' αγκαλιάσματα των ανδρών στο δημόσιο χώρο ή ακόμα οι αμοιβαίοι αυνανισμοί των φίλων, οδήγησαν πολλούς Δυτικούς ερευνητές στο να χαρακτηρίσουν αυτές τις σχέσεις σεξουαλικές, ομοφυλοφιλικές. Την άποψη για τον σεξουαλικό χαρακτήρα των ανδρικών σχέσεων μοιάζει να ενισχύουν οι εθνολογικές περιγραφές των μυήσεων των αγοριών στις «πρωτόγονες» κοινωνίες καθώς επίσης και οι ανδρικές σχέσεις στην Ελλάδα. Οι ανδρικές αυτές σχέσεις είναι, αναμφισβήτητα, σεξουαλικές, ομοφυλοφιλικές, αν τις εξετάσουμε με τη ματιά του σημερινού, και πιο συγκεκριμένα, του Δυτικού ανθρώπου, για τον οποίο η έντονη συναισθηματικότητα και η σωματική επαφή μεταξύ ομοφύλων είναι ασυνήθιστο φαινόμενο. Είναι όμως σεξουαλικές και στα μάτια των μελών της κοινωνίας όπου λαμβάνουν χώρα και ειδικότερα των ανδρών που συμμετέχουν σ' αυτές; Μήπως παρερμηνεύουμε μια πραγματικότητα διαφορετική από τη δική μας, τη στιγμή μάλιστα που έχει γίνει δεκτó από τους ανθρωπολόγους και τους ιστορικούς ότι οι ερωτικές αναπαραστάσεις και πρακτικές διαφέρουν από κοινωνία σε κοινωνία; Κι αυτό επειδή η σεξουαλικότητα, αλλά και η φιλία, είναι μια κοινωνική κατασκευή, ένα κοινωνικό σύστημα, όπως το οικονομικό, το θρησκευτικό, το πολιτικό. Λέγοντας κοινωνική κατασκευή εννοούμε ότι η σεξουαλικότητα: α) εξαρτάται από τις υλικές και ιδεολογικές συνθήκες της κάθε κοινωνίας και β) στις ανδροκρατικές κοινωνίες η κυρίαρχη έκφρασητης, η ετεροφυλοφιλία, με την οποία ταυτίζεται η αναπαραγωγή, και ο φυλετικός καταμερισμός της εργασίας συμβάλλουν στο διαχωρισμό των φύλων, την ύπαρξη του οποίου η ανδρική κυριαρχία στηρίζει στη βιολογική διαφορά —«αλλοιώνοντας την σε τέτοιο βαθμό, που γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να την διακρίνουμε»—, για να κατασκευάσει την ιεραρχία των κοινωνικών φύλων, την υποτέλεια του γυναικείου στο ανδρικό. Έτσι, παράγεται η ιδεολογία του ανδρισμού και της θηλυκότητας, που, όπως κάθε ιδεολογία, δεν είναι απλώς μία «εκ των υστέρων αντανάκλαση» των κοινωνικών σχέσεων του φύλου, αλλά ένας όρος για την εμφάνιση τους, ένα «ιδεατό στοιχείο που εμπεριέχεται εξαρχής σ' αυτές και που γίνεται τελικά απαραίτητη συνιστώσα». Εξετάζοντας λοιπόν τη σεξουαλικότητα μ' αυτήν την οπτική, μπορούμε να κατανοήσουμε το περιεχόμενο που δίνει η κάθε κοινωνία στους όρους: α) σεξουαλικός/σεξουαλικότητα, κατανοώντας παράλληλα τα όρια μεταξύ λανθάνουσας και κοινωνικά αναγνωρίσιμης ομοφυλοφιλίας, β) ανδρισμός, που όντας το στοιχείο γύρω από το οποίο δομούνται οι σχέσεις των ανδρών, μας βοηθά να καταλάβουμε τον τρόπο λειτουργίας των ανδρικών ομάδων.
Η συνέχεια του κειμένου αναφέρεται γενικά στη νεοελληνική «παραδοσιακή» κοινωνία, η οποία, αν και διαφοροποιείται από περιοχή σε περιοχή, παραμένει ομοιόμορφα ανδροκρατική. Η κατανόηση αυτής της ομοιομορφίας, ή καλύτερα, της ομοιογένειας, μας βοηθά στον τρόπο προσέγγισης της πολυμορφίας των συγκεκριμένων.
Ελληνική «παραδοσιακή» κοινωνία: μια κοινωνία ομο-κοινωνική και ετεροφυλο-φιλική
α. Φόβος της εκθήλυνσης, ανδρισμός και ετεροφυλοφιλία κυριαρχίας/'υποταγής.
Στις «παραδοσιακές», προκαπιταλιστικες κοινωνίες η κοινωνική ταυτότητα των φύλων προσδιορίζεται από τη φύση. Μόνο που η γυναίκα ταυτίζεται με το βιολογικό της φύλο, ενώ ο άνδρας είναι από τη φύση του, από το βιολογικό του φύλο «επιφορτισμένος» με την κατάκτηση, την καθυπόταξη της φύσης της γυναικείας, αλλά και γενικότερα «η αξία του άνδρα, η βασική αρχή του ανδρισμού δεν συνίσταται τόσο στο να έχει κάποιος όρχεις αλλά να εξουσιάζει τη γη». Η ανδρική ιδεολογία, ταυτίζοντας τις γυναίκες με τη φύση, δικαιολογεί την κυριαρχία των ανδρών: οι γυναίκες έχουν μια φυσική, ανεξέλεγκτη σεξουαλικότητα που θέτει σε κίνδυνο την ανδρική τιμή και τάξη. Οι νεράιδες, οι λάμιες, οι στρίγκλες των λαϊκών παραδόσεων «ξελογιάζουν» τους άνδρες και τους καθιστούν ανίκανους- αλλά και οι κοινές γυναίκες, ιδιαίτερα όμως οι ανύπαντρες, οι χήρες και οι παπαδιές των βωμολοχικών τραγουδιών, επιθυμούν να καταστρέψουν τα ανδρικά σεξουαλικά όργανα.
Αυτή η ανεξέλεγκτη ηδυπάθεια των γυναικών, που έρχεται σε αντίθεση με το πρότυπο της ασεξουαλικής Μάνας, πρέπει να ελεγχθεί, να καθυποταχθεί από την ανδρική σεξουαλική δύναμη. Οι άνδρες καλούνται ασταμάτητα σε έναν αγώνα κατά του κινδύνου του ευνουχισμού, της εκθήλυνσης που προέρχεται από την ακόρεστη σεξουαλική «πείνα» των γυναικών. Όλη η σεξουαλικότητα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης και σε ανδρική επιθετική δραστηριότητα απέναντι στο γυναικείο φύλο, ενώ στη σημερινή Ελλάδα η επιθετικότητα αυτή αποδίδεται και στα δύο φύλα.
Ώς τη δεκαετία του 70 η ενεργητική ομοφυλοφιλία ήταν διαδεδομένη στην ελληνική κοινω-νία, και συχνά στις ανδρικές παρέες αποτελούσε τίτλο ανδρικής τιμής. Κι αυτό επειδή ο ενεργητικός άνδρας, σύμφωνα με τη λαϊκή αντίληψη, δεν είναι ομοφυλόφιλος, αντίθετα κάνει επίδειξη του ανδρισμού του. Η λέξη «ομοφυλοφιλία» ήταν άγνωστη στους πολλούς Έλληνες ηλικίας σαραντά χρονων και πάνω, σήμερα. Η ανδρική ομοφυλόφιλη σχέση αναπαρήγε το κυρίαρχο πρότυπο της έτεροφυλοφιλιας και έπρεπε να είναι παροδική, «τυχαία, περιορισμένη στα όρια της επίδειξης της σεξουαλικής δύναμης. Γιατί ο άνδρας, έξυπνος από τη φύση του, δεν πρέπει ν' «αφήνετα ιστον αισθησιασμό του. Η ελευθερία που απολαμβάνει ο άνδρας να συνάπτει εξωσυζυγικές σχέσεις είναι απόδειξη ότι δεν «πιάστηκε στα δίχτυα» της γυναίκας του, ότι δεν «τον έβαλε στο βρακί της» Αλλά και αν «καταστρέψει το σπιτικό του» για μια ερωτική περιπέτεια δεν είναι σωστός», επειδή ανατρέπει την ισορροπία ανάμεσα στο λογικό, την αυτοκυριαρχία του, και τον αισθησιασμό του. Όπως λένε στη Λέσβο αλλά και σ' άλλες ελληνικές περιοχές: «τουkótou του τσιφάλ' να μην τρώγ'τ απάνου του τσιφάλ'".
β. Φόβος της εκθήλυνσης - ανδρισμός και ομοκοινωνικότητα ισοτιμίας.
Ο φόβος του ευνουχισμού/εκθήλυνσης και η επίδειξη του ανδρισμού δεν οδηγούν μόνο στην ανάδειξη της ετεροφυλοφιλίας. της υποταγής του θηλυκού στους άνδρες ως κυρίαρχης μορφής σεξουαλικότητας, αλλά και δομούν τις σχέσεις των ανδρών της ομοκοινωνικότητας και διαγράφουν τα όρια της. Στις ανδρικές ομάδες οι άνδρες ανταγωνίζονται μεταξύ τους ν'αποδείξουν τη φυσική, διανοητική και σεξουαλική τους δύναμη, την ικανότητα να κυριαρχούν στη φύση. Το κυνήγι, το ψάρεμα, τα σπορ, τα χαρτιά, η επικίνδυνη οδήγηση ή ακόμα και ο αυτοτραυματιομός —ακόμη και σήμερα σε χωριά της Θεσσαλίας πολλά αγόρια σπάζουν μπουκάλια στα χέρια τους ή τα καίνε με τσιγάρα— συνιστούν επίδειξη δύναμης, αντοχής, αντίστασης στην αδυναμία,την τρυφερότητα, τη συναισθηματικότητα. Το ίδιο ισχύει και για την επίδειξη σεξουαλικής αρρενωπότητας: στις ανδρικές παρέες οι φίλοι διηγούνται τα ερωτικά «κατορθώματα» τους ή εξορμούν στους οίκους ανοχής, στα νησιά όπου παραθερίζουν τουρίστριες, στους τόπους συνάντησης των ομοφυλοφίλων. Οι ομαδικές αυτές σεξουαλικές πρακτικές χαρακτηρίζονται από την απουσία τρυφερότητας, την έντονη βιαιότητα και την περιφρόνηση: το κύριο ενδιαφέρον των ανδρών είναι να «ενεργήσουν» σεξουαλικά, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, και να εγκαταλείψουν το «θύμα» τους. Η σεξουαλική βία συνοδεύεται, πολλές φορές, και από φυσική, αν λάβει κανείς υπόψη την περίπτωση των ομαδικών βιασμών των γυναικών ή τις βιαιοπραγίες κατά των ομοφυλοφίλων. Ο ανδρισμός, όπως τον περιγράψαμε πιο πάνω, αποτελεί τίτλο τιμής απαραίτητο για να γίνει ένας άνδρας μέλος της ανδρικής ομάδας, αποδεικνύοντας τον ανδρισμό του ο ένας στον άλλον, αλληλοθαυμάζονται, αλληλοαναγνωρίζονται σαν Άνδρες, ενισχύοντας παράλληλα τη συνοχή της ανδρικής ομάδας. Εκείνος που αρνείται τα βίαια ανδρικά «παιχνίδια» είναι δειλός/«γυναίκούλα». Και όποιος «αφεθεί» στον έρωτα για μια γυναίκα και αρνηθεί τους φίλους του είναι κατάπτυοτος, όπως λέγεται στο κλέφτικο τραγούδι του «καπετάνιου αγαπητικού».
Και τέλος, όσοι από τους άνδρες όχι απλώς παραβιάζουν τις αρχές της ετεροφυλοφιλίας, της κυριαρχίας, αλλά την αρνούνται ολοκληρωτικά, δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι, αυτούς η ανδρική κυριαρχία τους ταυτίζει με τις γυναίκες και τους εξοστρακίζει από την ομοκοινωνικότητα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα παρόμοιου εξοστρακισμού συναντάται στο στρατό, όπου υπήρχε διάχυτη η εντύπωση στούς υποψήφιους ότι η διαπίστωση της ομοφυλοφιλίας για ένα άτομο το οδηγεί στον αποκλεισμό του από το στράτευμα.
Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι η «εκθήλυνση» κάποιου μέλους της ανδρικής ομάδας, είτε με τη μορφή της ομοφυλοφιλίας είτε της φυσικής αδυναμίας και τρυφερότητας ή μιας "συναισθηματικής• 'ετεροφυλοφιλίας, κάνει το σύστημα της ανδρικής αλληλοεκτίμησης και αλληλοαναγνώρισης να παύει να λειτουργεί' η ανδρική τάξη καταλύεται. Με αυτή την οπτική, γίνεται κατανοητό γιατί η λανθάνουσα ομοφυλοφιλία της ανδρικής ομοκοινωνικότητας δεν μετατρέπεται σε ομοφυλοφιλία. Η ομοκοινωνικότητα των ισότιμων συναγωνιστών του ανδρισμού θα μετατρεπόταν σε μια «έτερο»-φυλοφιλία αρσενικής κυριαρχίας-θηλυκής υποταγής.
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότιη ανδρική ομοκοινωνικότητα δεν εμπεριέχει σχέσεις βίας ανάμεσα στα μέλη μιας ομάδας ή μεταξύ αντιπάλων ομάδων. Στο στρατό οι «παλιοί» στρατιώτες καταπιέζουν τους «νέους», και στο ποδόσφαιρο ο ανταγωνισμός για τη νίκη μεταξύ των αντιπάλων παικτών εκφράζεται σε συμβολικό επίπεδο (λόγου και χειρονομιών) με όρους σεξουαλικούς, δηλαδή κυριαρχίας αρσενικού στο θηλυκό. Διαφέρουν όμως, κατά τη γνώμη μου,οπό τις σχέσεις ανδρών/γυναικών ή «εκθηλυσμένων» ανδρών, διότι η ανισοτιμία την οποία αυτές εμπεριέχουν,
α. ακόμη και όταν εκφράζεται με όρους σεξουαλικής κυριαρχίας και υποταγής, στην περίπτωση των αντιπάλων ανδρικών ομάδων, παραμένει πάντοτε σε επίπεδο συμβολικό- η πρακτική αφορά μόνο τις γυναίκες. Ο στρατός π.χ. που καταλαμβάνει μια άλλη χώρα εξευτελίζει τους άνδρες του εχθρικού στρατού βιάζοντας τις γυναίκες "του",
β. Είναι προσωρινή και λειτουργεί προς την κατεύθυνση της μύησης ενός «νέου» οτο στρατό ή ενός αγοριού στις «πρωτόγονες» κοινωνίες από τον «παλιό» ή τον άνδρα, αντίστοιχα. Ο«νέος« καταπιέζεται έτσι ώστε να επιθυμεί να γίνει κι αυτός «παλιός», το αγόρι άνδρας. Με τη σειρά τους θα μυήσουν άλλους «νέους» και άλλα αγόρια στην ανδρική κυριαρχία.
Ο σκοπός των σχέσεων αρσενικού/θηλυκού, με κυρίαρχη έκφραση τους τη σεξουαλικότητα, είναι να εμποδίζουν τις γυναίκες να συμμετέχουν στην εξουσία, να τις κρατούν οριστικό σ' ένα καθεστώς υποταγής.

Και δευτερευόντως αυτό:

Η αντρική φιλία σύμφωνα με τον Φουκό.
Ο Φουκό θα διατρανώσει αυτό το σημείο λέγοντας ότι η δύναμη της ομοφυλοφιλίας είναι ανατρεπτική, ένα αντικλείδι για να ανακαλύψουμε την υποτιθέμενη συζήτηση της αλήθειας που θέλει να συστηματοποιήσει τη σεξουαλικότητα σαν «μια αντικειμενική ταυτότητα του γένους που στηρίζεται σε σεξουαλικές πρακτικές», επιδεικνύοντας τον κίνδυνο της απομόνωσης της ομοφυλοφιλίας, ενώ θα επικαλείται την αξία της αρρενωπότητας. Όταν, όπως μας θυμίζει ο Ντιντιέ Εριμπόν (2000), ξεκινάει να διδάσκει στο Μπέρκλει και βρίσκει απέναντί του την γκέι παιδεία του Σαν Φρανσίσκο, ξεκινάει μια νέα περίοδος της σκέψης του. Αρχίζει να εκτιμάει την προσπάθεια των γκέι του Σαν Φρανσίσκο να δημιουργήσουν μια νέα παιδεία, δική τους. Θα δει μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια να βγουν από το γκέτο της ομοφυλοφιλίας, εννοούμενης μόνο ως σεξουαλικής πρακτικής, και θα βρει αφορμές να σκεφτεί μια από-σεξουαλικοποίηση της ομοφυλοφιλίας, θεωρώντας την ως μια διεύρυνση της έννοιας για τις σχέσεις ανάμεσα σε πρόσωπα, που θα αποτελείται από νέες υποχρεώσεις, γενναιοδωρία, αλληλεγγύη και συμμετοχή. Τότε θα αρχίσει να ασχολείται και με την ιστορία της αντρικής φιλίας, ξεκινώντας από την αρχαιότητα, τον ελληνικό και τον ρωμαϊκό κόσμο, και τους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Εκεί θα διακρίνει κάτι που έχει τεράστιο ενδιαφέρον για την έρευνα σχετικά με μια νέα αντρική παιδεία:

Στην πορεία των αιώνων, ξεκινώντας από την αρχαιότητα, η φιλία αποτέλεσε μια πολύ σημαντική κοινωνική σχέση, στο εσωτερικό της οποίας οι φίλοι διέθεταν μια ορισμένη ελευθερία, έναν συγκεκριμένο τύπο επιλογών (περιορισμένων, εννοείται), που τους επέτρεπε να έχουν πολύ έντονες συναισθηματικές σχέσεις. Η φιλία είχε και κοινωνικές συνέπειες και το άτομο έπρεπε να βοηθά τους φίλους του […] Αυτό το είδος φιλίας εξαφανίστηκε γύρω στον 16ο και 17ο αιώνα, τουλάχιστον από τις αντρικές κοινωνίες.

Επίσης, στη διάρκεια μιας από τις τελευταίες συνεντεύξεις που έδωσε σ’ ένα σαδομαζοχιστικό περιοδικό:

Η ομοφυλοφιλία (όπως την εννοώ εγώ, η ύπαρξη σεξουαλικών σχέσεων ανάμεσα σε άντρες) έγινε πρόβλημα αρχίζοντας από τον δέκατο όγδοο αιώνα. Εμείς τη βλέπουμε να γίνεται πρόβλημα με την αστυνομία και το νομικό σύστημα. Και σκέφτομαι ότι αν γίνει και κοινωνικό πρόβλημα, αυτό θα συμβεί επειδή θα έχει εξαφανιστεί η φιλία. Η φιλία ήταν τόσο σημαντική, τόσο κοινωνικά αποδεκτή, ώστε κανείς δεν αντιλαμβανόταν ότι οι άντρες είχαν μεταξύ τους σεξουαλικές σχέσεις. Δεν μπορούσαν να πουν ούτε ότι δεν είχαν, απλώς δεν είχε σημασία. Δεν υπήρχε κανένα κοινωνικό επακόλουθο, το θέμα γινόταν αποδεκτό πολιτιστικά. […] Από τη στιγμή που εξαφανίστηκε η φιλία ως σχέση πολιτιστικά αποδεκτή, τέθηκε το ερώτημα: «Τι κάνουν, τέλος πάντων, οι άντρες που μένουν μαζί;» και σ’ αυτό το σημείο εμφανίστηκε το πρόβλημα […] Η εξαφάνιση της φιλίας ως κοινωνικής σχέσης και το γεγονός ότι η ομοφυλοφιλία δηλώθηκε σαν κοινωνικό, πολιτικό και ιατρικό πρόβλημα ανήκουν στην ίδια διαδικασία.

Savez-vous qu'il y a encore des meat-eaters?

2009-07-16T10:27:00.003+02:00

"One may regret living at a period when it's impossible to form an idea of the shape the world of the future will assume. But there's one thing I can predict to eaters of meat: the world of the future will be vegetarian."

Adolf Hitler, November 11, 1941 [Section 66, HITLER'S TABLE TALK]

Μια πολύ άβολη αλήθεια
Tου Paul Watson

Η βιομηχανία κρέατος είναι μια από τις πιο καταστρεπτικές οικολογικά βιομηχανίες στον πλανήτη. Η εκτροφή και η σφαγή των γουρουνιών, αγελάδων, προβάτων, γαλοπούλων και κοτόπουλων όχι μόνο χρησιμοποιεί απέραντες περιοχές γης και τεράστιες ποσότητες νερού, αλλά συνεισφέρει και περισσότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από τη βιομηχανία αυτοκινήτων.

Η βιομηχανία θαλασσινών τροφών κυριολεκτικά λεηλατεί τον ωκεανό της ζωής. Περίπου πενήντα τοις εκατό των ψαριών που πιάνονται στους ωκεανούς ταΐζονται στις αγελάδες, στα γουρούνια, στα πρόβατα, στα κοτόπουλα, κλπ. υπό τη μορφή ιχθυάλευρου. Χρειάζονται επίσης περίπου πενήντα ψάρια πιασμένα στη θάλασσα για να ανατραφεί ένας εκτρεφόμενος σολομός.

Έχουμε μετατρέψει την οικόσιτη αγελάδα στο μεγαλύτερο αρπακτικό θαλάσσιων ζώων στον πλανήτη. Οι εκατοντάδες εκατομμύρια αγελάδες που βόσκουν το έδαφος και αποβάλουν μεθάνιο, καταναλώνουν περισσότερους τόνους ψαριών από τους καρχαρίες, τα δελφίνια και τις φώκιες όλου του κόσμου μαζί. Οι κατοικίδιες γάτες καταναλώνουν περισσότερα ψάρια, ειδικά τόνους, από τις φώκιες όλου του κόσμου.

Γιατί λοιπόν όλες οι μεγάλες περιβαλλοντικές και οικολογικές οργανώσεις δεν κάνουν εκστρατείες ενάντια στη βιομηχανία κρέατος; Γιατί η ταινία Άβολη Αλήθεια του Αλ Γκορ δεν ανέφερε την ενοχλητική αλήθεια ότι η βιομηχανία της σφαγής δημιουργεί περισσότερα αέρια του θερμοκηπίου από τη βιομηχανία αυτοκινήτων;

Τα πλοία της Greenpeace σερβίρουν κρέας και ψάρια στα πληρώματά τους καθημερινά. Το Παγκόσμιο Ταμείο Άγριας Ζωής (WWF) δεν λέει ούτε μια λέξη σχετικά με την απειλή που θέτει η κατανάλωση κρέατος για την επιβίωση των άγριων ζώων, τους βιότοπους που καταστρέφονται, τον ανταγωνισμό των άγριων ζώων για περιορισμένα εδάφη, ή για τα αρπακτικά που καταστρέφονται για να σωθεί από αυτά το πολύτιμο ζωικό κεφάλαιό τους.

Όταν ήμουν διευθυντής του Sierra Club για τρία χρόνια, όλοι εξεπλάγησαν όταν ανέφερα το θέμα της χορτοφαγίας. Σε κάθε γεύμα στις συναντήσεις του διοικητικού συμβουλίου, οι Διευθυντές σερβίρονταν κρέας και μόνο μετά από παρακλήσεις και παράπονα οι δύο χορτοφάγοι διευθυντές κατάφεραν να έχουν χορτοφαγική επιλογή. Στη συνάντηση στη Μοντάνα μας σερβίρισαν Βουβάλι και αντιλόπη, αστακό στη Βοστόνη, καβούρια στο Τσάρλεστον, μπριζόλα στο Αλμπουκέρκι, κλπ. Αλλά τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από μια περιβαλλοντική ομάδα που αποδέχεται το κυνήγι επάθλου (trophy hunting).

Από όσο γνωρίζω και μπορεί να κάνω λάθος, η οργάνωσή μου, η Sea Shepherd Conservation Society, είναι η μόνη οργάνωση διατήρησης του περιβάλλοντος στον κόσμο που αποδέχεται και πράττει τη χορτοφαγία. Τα πλοία μου δε σερβίρουν κρέας ή ψάρια ποτέ, ούτε σερβίρουμε γαλακτοκομικά προϊόντα. Έχουμε αυστηρώς βίγκαν μενού επί χρόνια και κανένας δεν έχουν πεθάνει από σκορβούτο ή υποσιτισμό.

Το τίμημα που πληρώνουμε για αυτό, είναι να κατηγορούμαστε από άλλες οργανώσεις διατήρησης του περιβάλλοντος, ότι είμαστε υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων. Λες και αυτό είναι κάτι κακό. Το λένε με την ίδια απαξίωση που οι Αμερικάνοι λέγανε τη λέξη κομμουνιστής τη δεκαετία του ‘50.

Η Sea Shepherd Conservation Society δεν είναι οργάνωση για τα δικαιώματα των ζώων. Ασχολούμαστε αποκλειστικά με επεμβάσεις ενάντια σε παράνομες δραστηριότητες που απειλούν και εκμεταλλεύονται τη θαλάσσια άγρια φύση και τους θαλάσσιους βιότοπους. Συμμετέχουμε στις δραστηριότητες διατήρησης της ωκεάνιας άγριας ζωής.

Ακόμα επειδή λειτουργούμε τα πλοία μας ως βίγκαν σκάφη, άλλες ομάδες, και τώρα και τα media, μας απορρίπτουν ως οργάνωση για τα δικαιώματα των ζώων.

Τώρα πρώτα απ’ όλα, το να κατηγορούμαι ως οργάνωση για τα δικαιώματα των ζώων, δεν το βλέπω σαν προσβολή. Η PETA συν-ιδρύθηκε από ένα μέλος του πληρώματός μου και πολλοί από τους εθελοντές μου προέρχονται από το κίνημα των δικαιωμάτων των ζώων. Αλλά δεν είναι ακριβές να αναφέρονται στη Sea Shepherd σαν οργάνωση για τα δικαιώματα των ζώων, όταν η οργάνωση μας ωθεί μια αυστηρή πολιτική επιβολής διατήρησης.

Και αφετέρου δεν προωθούμε τη χορτοφαγία στα σκάφη μας λόγω των δικαιωμάτων των ζώων. Προωθούμε τη χορτοφαγία ως μέσο άσκησης αυτού που κηρύσσουμε, το οποίο είναι η διατήρηση των ωκεανών.

Δεν υπάρχουν αρκετά ψάρια στους ωκεανούς του κόσμου για να ταΐσουν 6.6 δισεκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα και άλλα 10 δισεκατομμύρια οικόσιτα ζώα. Γιαυτό η εμπορική αλιεία σε όλο τον κόσμο καταρρέει. Γιαυτό οι φάλαινες, οι φώκιες, τα δελφίνια και τα θαλασσοπούλια λιμοκτονούν. Το χέλι της άμμου για παράδειγμα, η βασική πηγή τροφής για την αστεία και όμορφη φρατερκούλη (σ.τ.μ: αρκτικό πουλί), εξοντώνεται από τους Δανούς ψαράδες απλώς για να παρέχουν ιχθυάλευρα στις βιομηχανικές φάρμες πτηνών στη Δανία.

Αυτό είναι μια συμπαγής σύνδεση μεταξύ της κατανάλωσης του κρέατος και της καταστροφής της ζωής στους ωκεανούς μας.

Σε ένα κόσμο που χάνει γρήγορα τα αποθέματα του φρέσκου νερού, είναι καθαρή τρέλα να έχουμε εκατοντάδες εκατομμύρια αγελάδες να καταναλώνουν πάνω από 1.000 γαλόνια νερού για κάθε μισό κιλό βόειου κρέατος που παράγεται.

Και τα εκτροφεία γουρουνιών στη Βόρεια Καρολίνα παράγουν τόσα πολλά απόβλητα, που έχουν μολυνθεί τα υπόγεια αποθέματα νερού όλης της πολιτείας. Οι Βόρειο - Καρολινέζοι πίνουν σκατά γουρουνιών μαζί με το νερό τους, αλλά είναι εντάξει λένε, απλά το φιλτράρουν με χημικά όπως το χλώριο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δε θέλουν να δουν από που έρχεται το κρέας τους. Επίσης δε θέλουν να ξέρουν τι επιπτώσεις έχει το κρέας τους στην οικολογία. Προτιμούν να αρνούνται την όλη κατάσταση και να να προσποιούνται πως το κρέας είναι κάτι που έρχεται σε πακέτα από ένα κατάστημα.

Αλλά επειδή υπάρχει πάντα αυτή η ενοχή μέσα τους, εκφράζεται σαν οργή και γελοιοποίηση προς τους ανθρώπους που ζουν τον πιο φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο ζωής στον πλανήτη, τους βίγκαν και τους χορτοφάγους.

Αυτό προβάλλεται μέσω της συνεχούς περιθωριοποίησης, ειδικά από τα media. Κάθε οργάνωση, όπως η Sea Shepherd για παράδειγμα, που τονίζει την οικολογική αντίφαση της κατανάλωσης κρέατος, αμέσως απορρίπτεται σαν μια παλαβιάρικη ομάδα για τα δικαιώματα των ζώων.

Δεν δημιούργησα τη Sea Shepherd Conservation Society σαν μια οργάνωση για τα δικαιώματα των ζώων και ποτέ δεν έχουμε προωθήσει τα δικαιώματα των ζώων μέσα στην οργάνωση. Αυτό που προωθούμε και κάνουμε είναι δουλειά διατήρησης της ωκεάνιας άγριας ζωής και των οικοσυστημάτων.

Και η αλήθεια είναι ότι δε μπορείς να κάνεις στην πράξη εποικοδομητική εργασία διατήρησης χωρίς να προωθείς το βιγκανισμό και/ή τη χορτοφαγία σαν κάτι που προωθεί τη συντήρηση των πόρων.

Πριν μερικά χρόνια βρέθηκα στο δείπνο της συνάντησης της American Ocean Campaign, που έκανε ο Ted Danson. Άνοιξε το δείπνο λέγοντας πως η επιλογή που είχε για το γεύμα ήταν ανάμεσα σε ψάρι και κοτόπουλο, και ποιο είναι το νόημα να σώζεις τα ψάρια αν δε μπορείς να τα φας;

Η προσκεκλημένη ομιλήτρια, Ωκεανογράφος Sylvia Earle έβαλε τον Ted στη θέση του, λέγοντας ότι δεν τον βρήκε πολύ αστείο. Είπε πως θεωρούσε τα ψάρια φίλους της και δεν έτρωγε τους φίλους της. Έτσι ούτε η Sylvia ούτε εγώ δειπνίσαμε εκείνο το βράδυ.

Συνάντησα τη Sylvia ξανά σε μια άλλη συνεδρίαση, αυτή τη φορά τη διοργάνωνε η Conservation International σε κάποιο πολυτελές θέρετρο στη Δομινικανή Δημοκρατία. Ήταν και ο Harrison Ford εκεί και το θέμα ήταν τι θα μπορούσε να γίνει για να σωθούν οι ωκεανοί. Προσκαλέστηκα ως σύμβουλος. Κάθισα σε ένα σκαμπό σε ένα ανοικτό μέρος στην παραλία, καθώς οι διατηρητές προσέγγιζαν τα τραπέζια που κυριολεκτικά λύγιζαν από το βάρος των ψαριών και των εξωτικών θαλασσινών, συμπεριλαμβανομένου και του χαβιαρίου. Κοίταξα τη Sylvia Earle και αυτή τίναξε το κεφάλι της και γούρλωσε τα μάτια της.

Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι σαν τον Carl Pope, τον Εκτελεστικό Διευθυντή του Sierra Club, ή οι προϊστάμενοι της Greenpeace, του Παγκόσμιου Ταμείου Άγριας Ζωής (WWF), του Conservation International και πολλών άλλων μεγάλων οργανώσεων, απλά αρνούνται να δεχτούν ότι οι διατροφικές τους συνήθειες μπορούν να είναι ακριβώς τόσο πολύ μέρος του προβλήματος, όσο όλα εκείνα τα πράγματα στα οποία προσπαθούν να αντιταχθούν.

Θυμάμαι έναν υποστηριχτή της Greenpeace να υπερασπίζεται την κρεοφαγία του, λέγοντας ότι ήταν σαρκοφάγος και ότι και οι θηρευτές παίζουν το ρόλο τους και πως ήταν υπερήφανος που είναι ένας από αυτούς.

Πλέον η λέξη θηρευτής σε σχέση με τους ανθρώπους έχει μάλλον τρομακτική σημασία, μη έχοντας τίποτα να κάνει με διατροφικές συνήθειες και το να περιγράφει κάποιος άνθρωπος τον εαυτό του ως σαρκοφάγο, είναι απλά γελοίο.

Οι άνθρωποι δεν είναι και δεν ήταν ποτέ σαρκοφάγοι. Το λιοντάρι είναι σαρκοφάγο, όπως είναι ο λύκος, όπως είναι η τίγρη, ή ο καρχαρίας. Τα σαρκοφάγα τρώνε ζωντανά ζώα. Τους στήνουν ενέδρα, τα κυνηγάνε, τους ορμάνε, τα σκοτώνουν και τρώνε το κρέας τους που στάζει αίμα και έχει θερμοκρασία σώματος. Φυσικό, βάρβαρο κόκκινο στα δόντια και στα νύχια.

Δε γνώρισα ποτέ έναν άνθρωπο που μπορεί να το κάνει αυτό. Ναι, έχουμε βρει τρόπους να εξαλείφουμε τα ζώα και να τα σκοτώνουμε. Για την ακρίβεια, έχουμε γίνει πολύ αποτελεσματικοί στο στάδιο της θανάτωσης. Αλλά εμείς δε μπορούμε να φάμε το θήραμα έως ότου το κόψουμε και το μαγειρέψουμε και αυτό συνήθως περιλαμβάνει κάποιο χρόνο μεταξύ της θανάτωσης και της κατανάλωσης. Θα μπορούσε να είναι μια ώρα, ή θα μπορούσε να είναι χρόνια.

Βλέπετε οι κρεατοκαταναλωτικές συνήθειές μας είναι πιο κοντά στα όρνια, στα τσακάλια ή σε άλλους πτωματοφάγους. Αυτό σημαίνει ότι δε μπορούμε να περιγραφόμαστε ως σαρκοφάγοι. Περιγραφόμαστε καλύτερα ως νεκροφάγοι ή καταναλωτές σάπιας σάρκας.

Σκεφτείτε ότι κάποιο από το βοδινό που τρώνε οι άνθρωποι είναι νεκρό για μήνες και σε κάποιες περιπτώσεις για χρόνια. Νεκρό και κρεμάμενο σε καταψύκτες, γεμάτο ουρικό οξύ και βακτηρίδια. Είναι ένα πτώμα σε κατάσταση αποσύνθεσης. Δεν μπορούν να ειπωθούν πολλά πράγματα με ευγένεια για την κατανάλωση ενός πτώματος.

Αλλά μια μικρή δόση άρνησης μας επιτρέπει να δαγκώσουμε ένα Big Mac ή να κομματιάσουμε ένα κομμάτι κρέας.

Αλλά αυτό το κομμάτι κρέας ισούται με χίλια γαλόνια φρέσκου νερού, μερικά στρέμματα χορταριού, μερικά ψάρια, ένα τέταρτο ενός στρέμματος καλαμποκιού, κλπ. Ποιος ο λόγος να κάνετε σύντομα ντους για να εξοικονομηθεί νερό όπως κηρύσσει η Greenpeace, εάν καταναλώνετε 1000 γαλόνια νερού σε ένα μόνο γεύμα;

Και αυτό το κομμάτι κρέας θα είχε κοστίσει σε φυτικούς πόρους ίση ποσότητα με αυτή που θα μπορούσε να ταΐσει ένα ολόκληρο αφρικανικό χωριό για μια εβδομάδα.

Το πρόβλημα είναι ότι επιλέγουμε να δούμε τις αντιφάσεις μας όταν αυτές μας βολεύουν να τις δούμε και όταν δεν μας βολεύουν, απλά μπαίνουμε σε μια κατάσταση εκκρεμούς δυσπιστίας και τρώμε εκείνη την μπριζόλα όπως και να ‘χει επειδή, έλα τώρα, μας αρέσει η γεύση της σάπιας σάρκας.

Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί όταν έχει να κάνει με ανθρώπους, είναι έκτρωση, ενώ όταν έχει να κάνει με μια κότα, είναι ομελέτα;

Ξέρει κάποιος πραγματικά τι είναι ένα χοτ-ντογκ; Ξέρουμε πράγματι, πως το υγειονομικό τμήμα της κυβέρνησης επιτρέπει ένα αποδεκτό ποσοστό από μέρη ζωυφίων, κομμάτια τρωκτικών και άλλες ανάμεικτες βρωμιές να υπάρχει στο μείγμα.

Και τώρα ο τόνος πωλείται μαζί με μια προειδοποίηση για την υγεία μας, λέγοντας πως δεν πρέπει να καταναλωθεί από έγκυες γυναίκες ή μικρά παιδιά λόγω των υψηλών επιπέδων υδραργύρου. Αυτό σημαίνει ότι ο υδράργυρος είναι καλός για τους ενηλίκους ή τις μη εγκυμονούσες γυναίκες; Τι μας λένε εδώ;

Η κατανάλωση κρέατος και ψαριών δεν είναι μόνο κακή για το περιβάλλον, είναι επίσης ανθυγιεινή. Αλλά ακόμα και όταν έχει να κάνει με την υγεία μας, διολισθαίνουμε σε μια κατάσταση άρνησης και παραγγέλνουμε κάποιο μπέργκερ.

Το θέμα είναι πως αν σας ενδιαφέρει η διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος και η οικολογία, πρέπει να ασκείτε και να προωθείτε τη χορτοφαγία, ή ακόμα καλύτερα την αποχή από όλα τα ζωικά προϊόντα.

Είναι ο τρόπος ζωής που αφήνει το μικρότερο οικολογικό αποτύπωμα, χρησιμοποιεί τους λιγότερους πόρους και παράγει τις λιγότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, είναι υγιέστερο και σημαίνει ότι δεν είστε υποκριτές.

Στην πραγματικότητα, ένας βίγκαν που οδηγάει ένα hummer συνεισφέρει λιγότερες εκπομπές άνθρακα στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, από κάποιον κρεοφάγο που οδηγάει ποδήλατο.

Σχετικοί σύνδεσμοι:
- Paul Watson
- Sea Shepherd Conservation Society

Auschwitz begins wherever someone looks at a slaughterhouse and thinks: they’re only animals. Theodor Adorno

Ο τρόμος μπροστά στη ρητή διατύπωση της πουστιάς, και άλλα

2009-07-14T19:45:00.005+02:00

Ελληνική antifa σε δράση εναντίον περιπτέρου φασίστα
υποψηφίου στις Βουλγαρικές κοινοβουλευτικές εκλογές

Γίνεται από τη εμπειρία μου φανερό ότι τα LGBT άτομα καταλαμβάνονται από πανικό μπροστά στις ρητές διατυπώσεις της πουστιάς.

Μάλιστα, επειδή τα LGBT άτομα, περισσότερο ίσως από τα straight, διακατέχονται από την παράνοια ότι όλες τα παρακολουθούν, νομίζουν ότι και η παραμικρή ένδειξη πουστιάς θα γίνει αντιληπτή και θα καταγραφεί ως τέτοια από τις γύρω.

Τούτο δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα. Κατ' αρχάς λίγοι άνθρωποι σε προσέχουν. Ακόμη λιγότεροι θα προσέξουν ότι το χέρι σου μπορεί να κρατά ένα άλλο χέρι, κι έπειτα θα αναγνωρίσουν στον κάτοχο ένα άτομο "ίδιου φύλου", με τελικό αποτέλεσμα να αντιληφθούν ότι βρίσκονται μπροστά σε ένα transgression της έμφυλης τάξης. Ακόμη και τότε οι αντιδράσεις θα είναι ποικίλες.

Τα σύνδρομα καταδίωξης από τα οποία πάσχουν πολλοί πούστηδες τους κάνουν σίγουρους ότι κάθε βρισιά ή γέλιο που ακούγεται, απευθύνεται οπωσδήποτε σ' αυτούς. Αντίθετα, πολλές απλά αδιαφορούν ακόμη κι όταν σιγουρευτούν ότι βρίσκονται μπροστά σ' ένα πούστη. Λίγες μόνο θ' αντιδράσουν, κι αυτοί πολύ διαφορετικά: άλλες με ένα αμήχανο χαμόγελο, άλλες με έκφραση αηδίας, άλλες θα γυρίσουν να το πουν στην δίπλα τους γελώντας. Ελάχιστες θα πετάξουν κάποια βρισιά. Ανάλογα με το περικείμενο, τσόλια και κολομπαράδες θα κλείσουν το μάτι υπονοώντας ότι ευχαρίστως θα σας γαμούσαν. Εν προκειμένωι για την Βουλγαρία, νομίζω ότι για πολλές Βουλγάρες η θέα των αδερφών από την ελλάδα επιβεβαίωνε την πίστη τους ότι η διαστροφή έρχεται έξωθεν· κι ότι ο προαιώνιος εχθρός που κατέστρεψε τον Βουλγαρισμό στην Μακεδονία του Αιγαίου και έκλεψε το Σόλουν τελικά τον παίρνει, οπότε θα νικηθεί και στο πεδίο της μάχης -αντίστοιχα αρθρώνεται η πατριαρχία σε όλα τα Βαλκάνια, έχω διαβάσει π.χ. την άποψη ότι ενώ είναι απολύτως "εντάξηι" να είναι κανείς πούστης, θα πρέπει παρόλ' αυτά να κρύβεται καλά, όχι γιατί προσβάλλει την δημόσια αιδώ, αλλά διότι άλλως οι Τουρκάλες που καραδοκούν θα πιστέψουν ότι οι νεοέλληνες τον παίρνουν και θα επιτεθούν.

Τελικά η προφανής πουστιά, π.χ. μια παρέα θηλυπρεπών ανδρών, φαίνεται να βρίσκεται σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο πρόκλησης από ότι εάν δύο εξ αυτών επιπλέον κρατηθούν χέρι-χέρι· ακριβώς όπως σε μια συζήτηση γύρω από την ομοφυλοφιλία, στην οποία αποφεύγεται συστηματικά η ίδια η λέξη και η οποία (συζήτηση) εκτοξεύεται σε άλλο επίπεδο όταν κάποια τολμήσει πρώτη να την εκστομίσει ή όπως σε ένα λεωφορείο γεμάτο λεσβιοπουστάρες που γυρίζει από το Sofia Pride και όπου για να προστατευθεί η αθωότητα των οδηγών, μιλούμε ακόμη για "αντιρατσιστικό φεστιβάλ" (εδώ ό Ζίζεκ θα επερωτούσε ποιου ακριβώς η αθωότητα προστατεύεται, αφού στην πραγματικότητα και οι οδηγοί παίζουν κι αυτοί ένα παιχνίδι για να προστατεύσουν... τι; κι ενώ έχουν σαφέστατα καταλάβει περί τίνος πρόκειται).

Κι ενώ ειλικρινά δε γνωρίζω πόσο επικίνδυνο είναι να επιτελεί κανείς πουστιά/λεσβιοσύνη στη Σόφια, ένα περιστατικό μου έδειξε πως κατά το μάλλον τα μέτρα αυτολογοκρισίας της ομοφυλόφιλης έκφρασης πηγάζουν από εσωτερικευμένη ομοφοβία και όχι από κάποιο πραγματικό κίνδυνο. Όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, όπου κάθε κομπλεξική αδερφή θα σου συστήσει να μην κάνεις PDA* (γιατί όχι; τι μπορεί να συμβεί εκτός κι αν είσαι σε μια κακόφημη περιοχή, όπου ούτως ή άλλως μπορεί π.χ. να σε κλέψουν;), έτσι και στη Σόφια μας προειδοποίησαν να μην κάνουμε PDA, όχι μόνον σε τοποθεσίες όπου πράγματι οι φασίστες πιθανά θα έπεφταν από τα δέντρα για να μας κάνουν τα το μετανιώσουμε, αλλά ούτε μέσα σε ταξί (!) δηλ. σε μια περίπτωση που το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι ένα βρισίδι και μια δωρεάν διαδρομή.

Βεβαίως όταν είσαι σε ένα μέρος το μάλλον ή ήττον ξένο (είναι ξένη μια Ευρωπαϊκή χώρα; για μένα ως Ευρωεθνικιστή, ουδόλως) προκύπτει και το ζήτημα ότι τις τυχών γενικότερες και μακροπρόθεσμες αντιδράσεις, όσο ελάχιστες κι αν είναι αυτές που θα γεννηθούν ως ανταπόκριση προς πούστηδες τουρίστες που κάνουν PDA, δεν θα πλήξουν εσένα, αλλά τον ήδη αδύναμο εκεί LGBT πληθυσμό. Από την άλλη δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το εάν ή εάν θεωρώ εύστοχο να πάω πίσω στην ντουλάπα για να αποκομίσει η Κοινότητα κάποια βραχυπρόθεσμα τακτικά οφέλη. Η επίδειξη της πουστιάς/λέσβιοσύνης, ακριβώς με τους τρόπους που επιδεικνύεται το straightness είναι προσωπική μου ανάγκη όσο και πολιτική μου επιλογή.

*Public Display of Affection, δημόσια εκδήλωση τρυφερότητας

P.S.: Can America be that Great? yes it can!

Μηνύματα στο gayromeo

2009-07-10T04:58:00.003+02:00

Το profile μου στο gayromeo το έχω φτιάξει επί τούτου εχθρικό προς τον έλληνα χρήστη. Δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη να αλληλεπιδρώ με έλληνες, οπότε έχω όλα τα κείμενα στα αγγλικά και τα γερμανικά, και σημειώνω ότι ψάχνω gay άτομα (ήτοι όχι έλληνες). Παρόλα αυτά ένας έλληνας σκέφτηκε να ξεκινήσει αυτή την συζήτηση μαζί μου:

1. manos2009 06. Jul. 2009 - 03:59
oust mwri aderfara.

2. ArisMUC 06. Jul. 2009 - 22:36
ti simainei "oust" parakalw?

3. ArisMUC 09. Jul. 2009 - 22:57
Nomizw pws eisai omofovikos.

4. manos2009 10. Jul. 2009 - 03:24
den eimai apla den goustiarw ta kragmena filos. i mallon...kopelia..

Έπειτα με μπλόκαρε. Το greekromeo ξανακτύπησε...

Österreicher: Opfer oder Helden?

2009-07-07T17:18:00.001+02:00

Adolf Hitler: Rede auf dem Wiener Heldenplatz vom 15.03.1938

Πικρός απολογισμός της εποχής Χάιντερ!

Μια ένοχη ουδετερότητα

η Γερμανική Οστμαρκία ολοκληρώθηκε με τις προσαρτήσεις σλοβενικών, ιταλικών,
Βοημικών, Μοραβικών και σλοβακικών εδαφών. Στις Ηρωίδες της περιλαμβάνοντο
οι Adolf Hitler, Adolf Eichmann, Odilo Globocnik, Ernst Kaltenbrunner και πολλές άλλες

Ομοφοβία εντεύθεν κι εκείθεν του παραπετάσματος

2009-07-05T15:44:00.002+02:00

Το Pride στη Σόφια πολλά καλύφθηκε από τον τύπο

Η συμμετοχή μου, μαζί με άλλες 24 ακτιβίστριες από την Ελλάδα, στο Pride της Σόφιας (Σάββατο 27/6/09) ήταν ουσιαστικά και η πρώτη μου επίσκεψη στη Βουλγαρία. Αυτό περιορίζει τη διεισδυτικότητα του βλέμματός μου στην εκεί έμφυλη κατάσταση, όσο και αν η ομοφυλοφιλική ταυτότητα αλλά και η ομοφοβία αρθρώνονται και οικοδομούνται στο δυτικό κόσμο με παρόμοιο τρόπο.

Την Παρασκευή, με πρωτοβουλία της ΟΛΚΕ και του Athens Pride, ένα λεωφορείο όδευσε από Ελλάδα προς Σόφια. Σε αυτό το λεωφορείο, με επιβαίνοντα 25 μη straight άτομα και δύο straight οδηγούς, μου ζητήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή μου να μη φιλιέμαι με το αγόρι μου. Βεβαίως, και άλλοτε έχουν αδερφές/λεσβίες (ποτέ straight – από straight έχω δεχθεί bashing μόνο όταν δεν κάνω κάτι) αντιδράσει αμήχανα επειδή έκανα ό,τι κάθε straight με το αγόρι της, όμως ποτέ δεν μου έχουν πει κατηγορηματικά να σταματήσω.

Από τα σύνορα μέχρι τη Σόφια μάς συνόδευσε μπατσικό. Εκεί η ασφαλειολαγνεία επιτάθηκε: μην προκαλείτε, μη βγαίνετε από το ξενοδοχείο, να ενημερώνετε όπου πηγαίνετε. Παντού καραδοκούν φασίστριες, έτοιμες να σας επιτεθούν. Αυτό το κλίμα ενστερνίστηκε άκριτα η ελληνική πλευρά, μεταφέροντάς μας τις επιταγές των οικοδεσποτών μας. Η διοργάνωση αποφάσισε να θυσιάσει κάθε ελευθερία για περισσότερη ασφάλεια κι εμείς έπρεπε να το σεβαστούμε. Το βράδυ, αφού φάγαμε σε εστιατόριο, όπου μας δόθηκε άδεια να επιτελούμε την πουστιά και τη λεσβιοσύνη μας (πρώτη φορά χρειάστηκα άδεια για να το κάμω αυτό), κινηθήκαμε προς ένα πουστράδικο-λεσβιάδικο μερικά τετράγωνα μακρύτερα. Μεταξύ μας ο ιδιοκτήτης του club και εκ των διοργανωτών του Pride, εφοδιασμένος, μάλιστα, με ασύρματο για άμεση επικοινωνία με τους σεκιουριτάδες του, μια λεσβία επικηρυγμένη από τις φασίστριες, πολλές butch λεσβίες-νταλίκες και πουστάρες-θηλυπρεπείς gay. Αυτό όμως που θα προκαλούσε, για το οποίο έπρεπε να γίνει παρατήρηση, ήταν το ότι το αγόρι μου κρατούσε το χέρι μου. Ως αν οι φασίστριες μας μισούν γι’ αυτό που κάνουμε και όχι για αυτό που είμαστε! Η διασκέδαση που ακολούθησε ήταν ομολογουμένως σε χώρο και κλίμα πολύ ανώτερων προδιαγραφών από οτιδήποτε στην Ελλάδα.

Ήδη την πρώτη ημέρα άρχισαν να καταδεικνύονται κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του Pride, όπως η από τα πάνω χρηματοδότηση και οργάνωση –μάλιστα σε βαθμό που να μου μοιάζει ξένο προς τις Βουλγάρες LGBT– και η προστασία από εταιρεία security.

Την επόμενη ημέρα όσες τόλμησαν να ξεμυτίσουν από το ξενοδοχείο πριν από το Pride ανέφεραν πως η εικόνα περί αστυνομοκρατίας και φασιστριών σε κάθε γωνία δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Κατά το Pride, βέβαια, πράγματι οι μπάτσοι σε συνεργασία με 70 σεκιουριτάδες απέτρεψαν φασίστες, κυρίως νεαρά αγόρια, που έκαναν απλώς κωλοδάχτυλα από το να προχωρήσουν σε κάτι πιο δραστικό. Το Pride είχε παλμό, συμμετοχή πάνω από την αναμενόμενη (περίπου 400 άτομα) και η ίδια η αλληλεπίδραση με απλές συμμετέχουσες μ’ έπεισε για το εύστοχο και ορθό της παρουσίας μας εκεί: μια όποια προσπάθεια για ορατότητα και απενοχοποίηση είναι επιτακτικές ανάγκες στη Βουλγαρία.

Η ημέρα συνεχίστηκε κι έληξε με συζητήσεις, καλό φαγητό, βόλτες και party. Χαρακτηριστικό της τρομολαγνείας ότι την πρώτη φορά που βγήκα από το χώρο που φυλασσόταν από μπάτσους και σεκιουριτάδες αισθάνθηκα απειλούμενος και τελικά φοβερά ξαφνιασμένος που γύρω μου υπήρχαν απλώς άνθρωποι που ψώνιζαν, έτρωγαν, σουλατσάριζαν, όπως οπουδήποτε στο (δυτικό) κόσμο.

Την τελευταία ημέρα το group μας, συνοδεία ενός Βούλγαρου ακτιβιστή, κάνει σύντομο tour, όπου προειδοποιηθήκαμε να είμαστε πολύ straight όταν μπαίνουμε σε εκκλησίες. Προτού αναχωρήσουμε επισκεφθήκαμε για καφέ και φαγητό ένα χώρο σαν το Σύνταγμα: καφετέριες, μεσοαστές που κάνουν τη βόλτα τους, εστιατόρια. Κι ενώ για το group οι φασίστες-που-καραδοκούν-παντού-έτοιμοι-να-επιβάλουν-την-έμφυλη-τάξη έχουν γίνει ανέκδοτο (πού ’ν’ τοι; Θα ορμήσουν σαν κομάντο μέσα από παρακείμενη λίμνη;), πάλι μας υπενθυμίζεται να μην κάνουμε τίποτε πουστρολεσβιακό. Έχοντας τόσο απόλυτα μπει στη λογική της μη πρόκλησης και στην επισήμανσή μου ότι οι φασίστριες είναι τελείως απίθανο να επιτεθούν σ’ ένα τέτοιο χώρο, μου υποδεικνύεται ότι, παρόλα αυτά, εκεί υπήρχαν οικογένειες και μικρά παιδιά!!!

Η ομοφοβία βρίσκεται σε (πρώην) Ανατολή και σε Δύση, σε LGBT και σε straight.
Ο αγώνας για την απελευθέρωση της ομοφυλόφιλης επιθυμίας είναι αγώνας ενάντια στη φασίστρια μέσα μας, όσο και σ’ αυτήν έξω από μας.

Anti-anti-imp

2009-07-04T14:24:00.001+02:00

ANTI-IMPERIALISM: BANKRUPCY OF THE LEFT?
από το περιοδικό datacide

Το "Νέο Μουσείο Ακρόπολης"

2009-07-02T20:42:00.001+02:00

Ο Thomas Bruce, 7th Earl of Elgin and 11th Earl of Kincardine,
ένας ανθέλλην ήρως. Lord Elgin do it again!

Σε μια κίνηση πρωτοφανή για τα ελληνικά τουλάχιστον δεδομένα, τα εγκαίνια ενός μουσείου πραγματοποιήθηκαν υπό τον τηλεοπτικό φακό, σε απευθείας μετάδοση από την κρατική τηλεόραση. Πολλά προβλήθηκε ότι κατά τις νεοέλληνίδες ένα βασικό μέρος της συλλογής του μουσείου λείπει, ήτοι τα Ελγίνεια. Εν τέλει επρόκειτο περί εθνικής υποθέσεως, μάλιστα ελληνορθόδοξης, όπως μαρτύρησε ο αγιασμός του μουσείου και η παρουσία του παπαδαριού.

Κι ενώ το μουσείο, όπως μας δείχνει η γενεαλογία του Μουσείου αλλά και τα ειδικά χαρακτηριστικά του ΝΜΑ -δηλ. η ενίσχυση της κοινωνικής φαντασίας περί τρισχιλιετούς εθνικής συνέχειας των ελλήνων (και των ελληνίδων;)-, εγγράφεται σαφώς στον πυρήνα της εθνικής ιδεολογίας, οι νεοελληνίδες θέλουν να το χρησιμοποιήσουν επιπλέον για να γαμήσουν και πάλι, όπως το 2004, να γαμήσουν τις φτωχές Βρετανίδες, αίτινες όπως σημείωσε ο κ. Αυτίας "φορούν φούστες, παντελόνια δεν φορούν παρά μόνο στο κρύο, ξέρετε εσείς".

Κάνοντας το νέο μουσείο μοχλό πίεσης για την "επιστροφή των ελγινείων" δεικνύουν μόνον την άγνοια και την ανοησία των: ποτέ το British Museum (στο εξής: BM) δεν ισχυρίστηκε ότι δεν επιστρέφει τα ελγίνεια επειδή η Ελλάς δεν δύναται κάπου να τα εκθέσει, ώστε αυτός ο λόγος να εκλείψει.

Ακόμη ο λόγος περί τα ελγίνεια φανερώνει πόσο απόλυτα το έθνος αποτελεί δεδομένο και αποδεκτό περικείμενο άσκησης πολιτικής και (αυτο)νοηματοδότησης, διαπερνώντας το "πολιτικό φάσμα". Πολλές ακόμη φίλες, δηλωμένες αντιεθνικίστριες, μη έχοντας παιδευτεί να κάμουν κριτική στο έθνος ως ιστορικό υποκείμενο, αλλά μόνον στα κατηγορήματα που προσάπτονται σε αυτό, δεν αντιλαμβάνονται ότι η πρόταση "να μας επιστρέψουν τα Μάρμαρα" απαιτεί μια σειρά από presuppositions στον πυρήνα των εθνικιστικές για να αποκτήσει απλώς νόημα, να ενταχθεί σε μια συνεκτική συμβολική τάξη.

Τελικά το Board of Trustees δεν έχει παρά να εκμεταλλευθεί την πάγια τακτική των γελλήνων να αρνούνται την πραγματικότητα (εν προκειμένω το γεγονός ότι η ελληνική Κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει την κατοχή των ελγινείων από το BM) και να ανακοινώσει ότι δεν μπορεί να "επιστρέψει" αυτό που δεν κατέχει.

P.S.: Η κομματική σκοπιμότητα, ήτοι η προβολή του έργου της Νέας Δικτατορίας και του Πρώτου Υπουργού προσωπικά, είναι πρόδηλη ακόμη και στο πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ. Μια αποτυχημένη καθ' όλα και από οποιαδήποτε σκοπιά κυβέρνηση, διόλου δημοφιλής, μετέρχεται μια προσφιλή της τακτική προς άγρα ψήφων, ήτοι επιχειρεί να τονώσει το εθνικό φρόνημα. Μ' όλα τούτα, πώς είναι δυνατόν κάποια να είναι υπέρ της "επιστροφής" των ελγινείων, και να μην καταλαβαίνει πως ακόμη και με μπουρζουάδικους όρους, μόνο "εθνική υπόθεση" δε είναι το ΝΜΑ;

P.P.S.: Μεγαλύτερο ίσως ενδιαφέρον έχει η ίδια η λειτουργία του Μουσείου, θεσμού διόλου ουδέτερου, μοντερνικού, που, curiously enough, στην μορφή που έχει πάρει σήμερα κατασκευάστηκε από τις φιλελληνίδες της Βαυαρίας, ακριβώς για να φιλοξενήσει πριν απ' όλα (αρχαιο)ελληνικές αρχαιότητες, όπως επίσης και ο συνοπτικός τύπος κοινωνίας/θεάματος που αντιπροσωπεύει η live κάλυψη των εγκαινίων.

P.P.P.S.: Εδώ κάποια επιχειρήματα υπέρ της "επιστροφής" των Ελγινείων

Χανιά: οι φόνισσες ξανακτύπησαν

2009-06-25T02:54:00.004+02:00

Hava nagila, μια Συναγωγή ξαναλειτουργεί στην Κρήτη!

Στις γλώσσες των ανθρώπων δεν υπάρχουν λέξεις ικανές να χαρακτηρίσουν αυτές που αντέδρασαν στην επαναλειτουργία της Συναγωγής των Χανίων. Ο gentile πληθυσμός της Κρήτης φέρει απολύτως την ευθύνη για τον χαμό των Εβραίων συντοπιτισσών του κατά το Shoah, όμως 60 χρόνια μετά δεν δείχνει καμιά μεταμέλεια. Είθε ο Θ__ς να τον συγχωρέσει, εγώ όμως δεν θα το κάνω ποτέ.

Οι Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας προστατεύουν ηρωικά τον
παγκόσμιο Εβραϊσμό από ένα νέο Ολοκαύτωμα

Επανάσταση στην Περσία

2009-06-21T18:38:00.006+02:00

Καθώς the wind of change is swiping στην Περσία, ένα βίδεο με έκανε να θυμηθώ ένα ντοκυμαντέρ για την χώρα αυτή. Σε κάποιο σημείο, που με είχε κάνει να δακρύσω, ερωτούνται κορίτσια από μία σχολική τάξη "What do you want to do when you grow up?". Αντί για άλλη απάντηση, αντί για κάποιο τυχών επάγγελμα, ένα - ένα κι έπειτα μαζί τα κορίτσια αναφωνούν: I want to go to America!

Αυτή είναι η δύναμη της Αμερικής. Αυτό κάνει τον Αμερικάνικο εθνικισμό τόσο ιδιάζοντα. For I am proud to be an American, where at least I know I 'm free.

Addendum, 23. Juni:
Στην έκθεση βιβλίου της μπουγατσαδούπολης, στο περίπτερο κάποιων φασιστικών εκδόσεων, κυκλοφορούσε αφίσα με τίτλο "Οι νέες ΗΠΑ". Σ' ένα χάρτη των τελευταίων το όνομα κάθε πολιτείας ήταν παρηλλαγμένο σε διάφορες βρισιές αλλά και τις λέξεις "Masons", "Israelfriends", Whoremasters" και "Sionists" [sic· οι φασίστριες σπανίως γνωρίζουν την αγγλική]. Το θέαμα επιβεβαίωσε την άποψή μου ότι η Αμερική είναι εξαιρετική χώρα, ότι και ο αμερικανικός εθνικισμός, είναι ιδιάζων. Τούτο διότι η Αμερική δε είναι απλά μια χώρα· είναι μια ιδέα. Και μπορεί να είναι μια ιδέα με την οποία σαν κομουνίστρια διαφωνώ, πλην αυτή την ιδέα, των αστικών δικαιωμάτων, της ελευθερίας στην έκφραση, της αστικής ισότητας, της συνεχούς προόδου, αυτή την ιδέα μισούν οι απανταχού φασίστριες, οι απανταχού αντιαμερικανίδες.

Ο Άρης κάνει πόλεμο, μ' αντάρτες, παλικάρια

2009-06-19T15:01:00.003+02:00

παράδειγμα της ανδρικής παραγωγής

Κύπρος, 1974: οι εισβολείς βιάζουν και αδειάζουν τα πιστόλια τους στους κόλπους κρατουμένων.

Γουγκοσλαβικοί πόλεμοι: σε κάθε πλευρά, οι άνδρες αγωνίζονται να υπερβούν σε βιασμούς τους άνδρες της άλλης.

Αθήνα, 2008: μπάτσος γέλληνας άνδρας εκσπερματώνει δύο φορές σε 14χρονο σκοτώνοντάς τον. Επικαλείται την πληγωμένη ανδρική τιμή του. (Προς «ικανοποίηση του εγωισμού του που είχε θιγεί»... στόχευσε προς το μέρος των ανηλίκων, «στήριξε με το αριστερό του χέρι το δεξί του χέρι που κρατούσε το όπλο και πυροβόλησε δύο φορές απανωτά».)

Κάθε μέρα, παντού: οι άνδρες επιβάλουν με φυσική, συμβολική και σεξουαλική βία την εξουσία τους πάνω σε ότι δεν είναι άνδρας. Ως πότε θα τους το επιτρέπουμε;

Οι άνδρες, τα ίδια τα σώματά τους, δεν είναι από εδώ, αλλά από τον Άρη. Εκεί οφείλουν να επιστρέψουν. Μια ματιά στις στατιστικές αρκεί για να καταλάβουμε όλες ότι οι άνδρες, κλέβουν, δολοφονούν, βιάζουν, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ομάδα του πληθυσμού. Ήρθαν απρόσκλητοι και είναι ανεπιθύμητοι.

...και τώρα ένα σύνθημα που όλες μας ενώνει:

ΑΝΔΡΕΣ - ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ - ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ*

* γνωρίζω ότι το σύνθημα είναι speciest, αλλά το χρησιμοποιώ καταχρηστικά

Ο Κόσμος Ψεύδεται

2009-06-18T17:04:00.002+02:00

ΜΑΑΡΙΒ, 1.10.2006
Μπεν-Ντρορ Γιαμίνι

Πως γίνεται ο κόσμος να ασχολείται με τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες περισσότερο από ότι με εκατομμύρια άλλους;

Να αρχίσουμε με ένα γνωστό παραμύθι. Σε ένα κράτος, που βρισκόταν κάποτε υπό την οθωμανική κυριαρχία, κατοικούσε μια μεγάλη μουσουλμανική μειονότητα. Ανάμεσα στην μειονότητα και τη πλειοψηφία δεν επικρατούσαν σχέσεις αγάπης. Η πλειονότητα και η μειονότητα είχαν μια ζοφερή ιστορία, γεμάτη εχθροπραξίες εκατέρωθεν. Σε μια συγκεκριμένη στιγμή η πλειονότητα απαίτησε από μεγάλο μέρος της μουσουλμανικής μειονότητας να εγκαταλείψει τη χώρα, και να μετοικίσει σε μια άλλη γειτονική χώρα, που η μειονότητα αποτελεί πλειονότητα, και από θρησκευτικής και από εθνικής άποψης.

Όχι, όχι δεν πρόκειται για το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους. Είναι η ιστορία της τουρκο-μουσουλμανικής μειονότητας στη Βουλγαρία. Και αυτό δεν συνέβη πριν 200 χρόνια. Αλλά πριν λιγότερο από 20 πάνω κάτω χρόνια. Στο τέλος της δεκαετίας του 80′ περί τους 300.000 Μουσουλμάνους εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Βουλγαρία. Δεν πρόκειται για ένα δια βίας transfer, αλλά δια πίεσης.

Και αν δεν ακούμε για ″Δικαίωμα Επιστροφής″, και για χίλιες και μια οργανώσεις που ασχολούνται με τους ″πρόσφυγες″ από τη Βουλγαρία, αν δεν ακούμε για προσφυγικά στρατόπεδα και χιλιάδες δημοσιεύματα, αυτό οφείλεται σε ένα μόνο πράγμα: δεν είναι Παλαιστίνιοι. Όπως οι Τούρκοι από τη Βουλγαρία υπάρχουν ακόμα δεκάδες ομάδες που αριθμούν εκατομμύρια, πολλά εκατομμύρια, που εξαναγκάστηκαν να επαναπατριστούν μετά από πολιτικές ανακατατάξεις και μετακινήσεις συνόρων.

Ένας κόσμος γεμάτος πρόσφυγες
Οι ανταλλαγές πληθυσμών θεωρούνταν κάποτε, και από πολλούς τώρα, σαν μια αποτελεσματική κίνηση για την επίλυση διενέξεων με θρησκευτικό ή εθνικό υπόβαθρο. Πριν λιγότερο από 100 χρόνια, ο Νορβηγός γεωγράφος Fridtjof Nansen, έψαξε και βρήκε τη λύση στη σκληρή αντιπαράθεση ανάμεσα στη Τουρκία και την Ελλάδα. Επινόησε, σχεδίασε και εκτέλεσε το σχέδιο μεταφοράς πληθυσμών (τρανσφέρ) υπό την διεθνή αιγίδα. Ο Nansen τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1922.

Το 1936 τα συμπεράσματα της επιτροπής Πιλ για την επίλυση του εβραιοαραβικού προβλήματος στην Παλαιστίνη θεωρήθηκαν ανέφικτα, διότι βάσει αυτών ήταν ανέφικτο το στοιχείο της ανταλλαγής πληθυσμών.

Αυτό δεν σημαίνει ότι υποστηρίζουμε το οποιοδήποτε τρανσφέρ. Βρισκόμαστε σε άλλες εποχές. Και η παγκόσμια ηθική εξαρτάται από τον χρόνο, το ιστορικό φόντο και τις συνθήκες. Κάθε λύση που ήταν σωστή τη βιβλική περίοδο δεν σημαίνει ότι είναι σωστή και σήμερα. Η υποστήριξη οποιουδήποτε τρανσφέρ, είναι σήμερα έξω από τη λίστα των κριτηρίων για βραβείο Νόμπελ.

Πάντως, ο κόσμος βρίθει ομάδων και κοινοτήτων που εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν κράτη ή περιοχές και να μετοικίσουν σε άλλα μέρη. Αν ισχύσουν και για όλους αυτούς οι ίδιοι κανόνες που ισχύουν για τους Παλαιστίνιους, είτε ως προς τον χαρακτηρισμό τους ως πρόσφυγες, είτε ως προς τη διεθνή στάση προς αυτούς, είτε τις άπειρες οργανώσεις που δραστηριοποιούνται για να τους προστατεύουν – τότε μας περιμένει ένας παγκόσμιος πόλεμος όλων εναντίον όλων. Εκατομμύρια Ινδουιστές θα πρέπει να επιστρέψουν στο Πακιστάν. Δεκάδες εκατομμύρια Μουσουλμάνοι να επιστραφούν στις Ινδίες. Οι Βαλκανικές χώρες θα πρέπει να υποστούν μια τεράστια πληθυσμιακή μετακίνηση, που θα επιφέρει την εκ νέου ανάμειξη πληθυσμών, και την εκ νέου ανάφλεξη άπειρων διενέξεων.

Κανένας, βέβαια, δεν διανοείται κάτι τέτοιο. Κανένας δεν σκέφτηκε ότι οι Μουσουλμάνοι πρέπει να επιστρέψουν στην Ελλάδα, ή στη Βουλγαρία, ή οι Χριστιανοί στη Τουρκία, ή οι Γερμανοί στη Τσεχία και ο κατάλογος μακρύς. Διότι αν τεθεί σε εφαρμογή το ″Δικαίωμα Επιστροφής″ θα καταρρεύσουν και θα διαλυθούν πολλά κράτη και θα εισέλθουν σε μια μακρόχρονη περίοδο ακατάπαυστης αιματοχυσίας.

Το ″Δικαίωμα της Επιστροφής″ είναι το νικητήριο χαρτί που σημαίνει εξόντωση του Ισραήλ.
Για καλή μας τύχη ο κόσμος δεν είναι και τόσο παράλογος. Δεν απαιτεί δια εξαναγκασμού μια τέτοια παγκόσμια αιματοχυσία, που θα διαλύσει και θα καταστρέψει κράτη. Όμως ο κόσμος είναι λογικός μέχρι εκεί που αφορά τους Παλαιστίνιους. Και τότε γίνεται παράφρων. Το άσπρο γίνεται μαύρο και το μαύρο άσπρο. Ότι ισχύει για κάθε άλλη διένεξη στο κόσμο, ανατρέπεται όταν φτάνει στη πολύ μικρή περιοχή των Εβραίων.

Ότι ισχύει για τη Βουλγαρία, τη Τουρκία και την Ελλάδα, τη Τσεχία και τις Ινδίες και το Πακιστάν και δεκάδες άλλα κράτη, δεν ισχύει για το Ισραήλ. Για το Ισραήλ λειτουργούν άλλα κριτήρια. Αντίστροφα. Μια ολόκληρη ορχήστρα διεθνών οργανώσεων ασχολείται μόνο με ένα πράγμα: με μια διεθνή προπαγάνδα που γιγαντοποιεί το πρόβλημα των Παλαιστινίων προσφύγων και το διαιωνίζει.

Όσον αφορά τους πολλούς η τάση είναι σαφής: να εξαναγκάσουν το Ισραήλ, μόνο το Ισραήλ, να αποδεχτεί μια και μόνη λύση, το ″Δικαίωμα της Επιστροφής″, που είναι απολύτως σαφές πως θα προκαλέσει τεράστια ανάφλεξη. Άλλοι υποστηρίζουν αυτή τη λύση από απόλυτη άγνοια, πολλοί όμως, υποστηρίζουν αυτή τη λύση επειδή ο σκοπός τους δεν είναι διευθέτηση ή λύση του προβλήματος. Είναι η ανάφλεξη, ή όπως είπε ο Σάκερ Χάμπας, ένας από τους συμβούλους του Αραφάτ: ″ Το ′Δικαίωμα της Επιστροφής′ είναι το νικητήριο χαρτί που σημαίνει την εξόντωση του Ισραήλ.

Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τις μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών στην ιστορία. Ούτε θα απαιτήσουμε από τους Άραβες που εισέβαλαν δια της βίας στην Ασία και την Αφρική και την Ευρώπη, να επιστρέψουν στα μέρη τους και από τους λευκούς κατακτητές της αμερικανικής ηπείρου να επιστρέψουν στην Ευρώπη, παρ’ όλο ότι όλοι αυτοί όχι μόνο άρπαξαν, κατέκτησαν και καταπάτησαν εδάφη που δεν τους ανήκαν, αλλά επί τη ευκαιρία, εκτέλεσαν και εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας.

Θα εξετάσουμε μόνο εκείνες τις μετακινήσεις, διωγμούς, μετοικήσεις και εκπατρισμούς που έγιναν από τις αρχές του 20ου αιώνα και όχι όλες, διότι ο κατάλογος είναι μακρύς, αλλά μόνο αυτές που έχουν δομικές και λειτουργικές ομοιότητες με αυτές που έγιναν μεταξύ των αραβικών χωρών και του Ισραήλ. Μετακινήσεις που τα περιείχαν όλα: και διωγμούς και αποδράσεις και εκούσιες μετεκοισίες, και από τις δυο πλευρές.

Ο ρόλος της UNRWA: διαιώνιση της ύπαρξης των Παλαιστινίων προσφύγων
Μεταξύ 600 – 800 χιλιάδων Αράβων εγκατέλειψαν τα σπίτια τους στο Ισραήλ προς τις αραβικές χώρες. Ένας παρόμοιος αριθμός Εβραίων εγκατάλειψε τις Αραβικές χώρες και εγκαταστάθηκε στο Ισραήλ. Αυτά διαδραματίστηκαν ως μέρος μιας παγκόσμιας διαδικασίας – δεκάδες περιπτώσεις ανταλλαγής πληθυσμών διαδραματίστηκαν στο πλαίσιο δημιουργίας εθνικών κρατών – ίδρυσης κρατών με θρησκευτικά ή εθνικά χαρακτηριστικά. Δεκάδες εκατομμύρια κόσμος συμμετείχε σ’ αυτές τις μετακινήσεις. Κανείς από όλες αυτές τις δεκάδες εκατομμύρια δεν παράμεινε πρόσφυγας. Ούτε οι Εβραίοι που εγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ. Τον τίτλο αυτό διεκδικούν μόνον οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες.

Αυτή η διπλή ηθική αρχίζει, όμως δεν τελειώνει, στο γεγονός ότι υπάρχουν δυο οργανώσεις που ασχολούνται με τους πρόσφυγες. Η πρώτη ασχολείται με τους πρόσφυγες όλου του κόσμου, και λέγεται: United Nations High Commission for Refugees – UNHCR. Η δεύτερη είναι γνωστή με το όνομα: United Nations Relief and Works Agency – UNRWA, και ασχολείται μόνο με τους Παλαιστίνιους, βάσει ειδικής απόφασης του ΟΗΕ.

Αντίθετα με την UNHCR που σκοπός της είναι να βοηθήσει τους πρόσφυγες να αρχίσουν μια καινούργια ζωή, και να απαλλαχθούν από τους βάσανους της προσφυγιάς, ο σκοπός της UNRWA είναι ο αντίθετος: η διαιώνιση της κατάστασης της προσφυγιάς. Δεκάδες εκατομμύρια πρόσφυγες έπαψαν να είναι πρόσφυγες χάρη σε προγράμματα βοήθειας και πρόνοιας του ΟΗΕ. Όμως κανένας από τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες δεν αποκλείστηκε απ’ τον ορισμό. Αντίθετα μόνο πολλαπλασιάζονται από χρόνο σε χρόνο.

Λόγω του ορισμού του ΟΗΕ, ο αριθμός των προσφύγων ολοένα αυξάνει
Ακόμα και ο όρος ″πρόσφυγας″ διαφέρει σε σχέση με τους Παλαιστίνιους. Πρόκειται για ″ανθρώπους που ο αρχικός τόπος εγκατάστασής τους ήταν η Παλαιστίνη, μεταξύ Ιουνίου 1946 και Μαΐου 1948″. Το κουμπί βρίσκεται στο γεγονός ότι όποιος εγκαταστάθηκε στη Παλαιστίνη ως εργάτης στις αρχές του 1948, αυτόματα χαρακτηρίζεται ως παλαιστίνιος πρόσφυγας και περιέχεται στον ορισμό. Ακόμα και αν πρόκειται για Αιγύπτιο ή Σύρο, ή Ιορδανό, ή Λιβανέζο. Διαμονή δυο ετών στην Παλαιστίνη έδινε στον εργάτη το δικαίωμα να βρίσκεται εσαεί υπό την επίβλεψη της UNRWA.

Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τους υπόλοιπους πρόσφυγες που είναι υποχρεωμένοι να αποδεικνύουν κατ’ εξακολούθηση τις συνθήκες διαβίωσής τους για να διατηρούν το δικαίωμα να παίρνουν βοήθεια από την UNHCR. Και δεν είναι μόνο αυτό. Σύμφωνα με τον γενικό όρο του ΟΗΕ, που ισχύει για όλους: όποιος έχει εγκλιματισθεί στη καινούργια του χώρα, και έχει ενσωματωθεί ως ενεργός πολίτης, δεν θεωρείται πια πρόσφυγας. Στην Ιορδανία υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι οι οποίοι έχουν πάρει την Ιορδανική υπηκοότητα. Πολλοί από αυτούς εκτελούν χρέη υπουργού, όμως σύμφωνα με τον παράξενο ορισμό του ΟΗΕ είναι ακόμα πρόσφυγες.

Και υπάρχει ακόμα μια σημαντική και ουσιώδης διαφορά. Για τους υπόλοιπους πρόσφυγες ο προσφυγισμός είναι ατομικός, δεν αφορά τα μέλη της οικογένειας και, βέβαια δεν κληροδοτείται στις επόμενες γενιές. Για τους Παλαιστίνιους η κατάσταση είναι αντίθετη. Ο προσφυγισμός είναι γονιδιακός. Μια κατάσταση που διαρκεί γενιές ολόκληρες, ακόμα και αν τα παιδιά και τα εγγόνια του ατόμου δεν είδαν ποτέ την Παλαιστίνη. Ακόμα και αν είναι ζάπλουτοι – θεωρούνται ακόμα πρόσφυγες.

Έτσι, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ το ″προσφυγικό πρόβλημα″ διαιωνίζεται, ο ορισμός του διαφέρει και ο αριθμός των προσφύγων ολοένα αυξάνεται. Με τον τρόπο αυτόν φυτρώνει ένας δράκος, που έχει έναν και μοναδικό σκοπό – την δημιουργία προβλήματος που να παρεμποδίσει την επίλυση της διαμάχης.

Παράλληλα με την περιφερειακή διένεξη, 10 εκ. ψυχές διώχτηκαν στα Βαλκάνια.
Σύμφωνα με κάθε διεθνές κριτήριο εκείνης της εποχής, ″το προσφυγικό πρόβλημα των Παλαιστινίων″ θα έπρεπε να είχε λυθεί τη στιγμή που δημιουργήθηκε: ο αριθμός των Παλαιστινίων που εγκατέλειψαν το Ισραήλ είναι παρόμοιος ή και ταυτόσημος με τον αριθμό των Εβραίων που εγκατέλειψαν τα αραβικά κράτη και εγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ. Το Ισραήλ δεν είναι η μοναδική χώρα όπου διαδραματίστηκαν ανταλλαγές πληθυσμών λόγω θρησκευτικών ή εθνικών διαφορών. Σε κάθε άλλο μέρος στον κόσμο όλη η υπόθεση θα τέλειωνε εδώ. Όχι όμως στο παλαιστινιο-ισραηλινό. Στη περίπτωση αυτή λειτουργεί η ηθική των δυο μέτρων δυο σταθμών. Για να καταλάβουμε μέχρι ποιου σημείου πρόκειται για ιστορική και πολιτική μηχανορραφία, θα φέρουμε παρακάτω μια αναφορά μετακινήσεων και ανταλλαγών πληθυσμών.

Τα Βαλκάνια ήταν το επίκεντρο μεταπολέμιων ανταλλαγών, διωγμών, μεταφορών και μαζικών αποδράσεων στη διάρκεια των 100 τελευταίων χρόνων. Αρχίζοντας από τον πρώτο βαλκανικό πόλεμο το 1912, και τελειώνοντας με τον τελευταίο πόλεμο στο Κόσσοβο το 1999 – που και αυτός δεν έβαλε τέρμα στις μετακινήσεις πληθυσμών. Ο αριθμός των ανθρώπων που έλαβαν μέρος στις μεγάλες αυτές μετακινήσεις φτάνει τις 7-10.000.000 ανθρώπους. Δεν θα εξετάσουμε στο παρόν όλες τις μετακινήσεις, αλλά θα αγγίξουμε μερικές από αυτές.

Το πρώτο κύμα της εποχής με την οποία ασχολούμαστε άρχισε το 1915, μετά τον πρώτο βαλκανικό πόλεμο, κατά τον οποίο 200.000 Οθωμανοί μεταφέρθηκαν από τους τόπους κατοικίας τους στη Τουρκία, 150.000 Έλληνες στην Ελλάδα και 250.000 Βούλγαροι στη Βουλγαρία.

Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος προκάλεσε πολύ σημαντικότερες μετακινήσεις. Ο αριθμός των Σέρβων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους εκτιμάται σε 750.000 το λιγότερο. Ακόμα 250.000 χρησίμεψαν ως εργατικό δυναμικό υπό καταναγκασμό, στην Βουλγαρία και την Ουγγαρία. Πολλοί άλλοι βρήκαν τον θάνατο στην καταναγκαστική πορεία στην Αδριατική θάλασσα.

Ο επινοητής του τρανσφέρ στα βαλκάνια παίρνει βραβείο Νόμπελ.
Μετά τον πόλεμο αναγκάστηκαν 300.000 Βούλγαροι να επιστρέψουν στη Βουλγαρία, εγκαταλείποντας περιοχές που πριν από τον πόλεμο βρισκόντουσαν υπό τη κυριαρχία της Βουλγαρίας. Έτσι και περί τους 200.000 Ούγγρους που εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Τρανσυλβανία και να εγκατασταθούν στην Ουγγαρία. Παρόμοιος αριθμός Ούγγρων αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις εκτάσεις της Γιουγκοσλαβίας και της Τσεχοσλοβακίας.

Στη δεκαετία του 20 διαδραματίστηκε ένα ακόμα σημαντικότερο κύμα. Η μεγάλη μετακίνηση έλαβε χώρα με κοινή αποδοχή της Τουρκίας, της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, που συμφωνήθηκε στη Λωζάνη το 1923. Η μεγάλη πιο σημαντική μετακίνηση ήταν 1.500.000 Χριστιανών από τη Τουρκία στην Ελλάδα, και 500.000 Μουσουλμάνων από την Ελλάδα στη Τουρκία. Υπήρξαν και άλλες μετακινήσεις. Περί τις 80.000 Βούλγαρους στην Ελλάδα.

Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν μετατοπίστηκαν όλοι οι Χριστιανοί στην Ελλάδα ή όλοι οι Μουσουλμάνοι στη Τουρκία, όμως ο δεδηλωμένος σκοπός των μετατοπίσεων ήταν η ομογενοποίηση από θρησκευτικής άποψης. Το 1922 απονεμήθηκε στον Fridtjof Nansen, τον επινοητή και τον εκτελεστή βραβείο Νόμπελ ειρήνης.

Οι εξελίξεις πριν από τον ΙΙ Παγκόσμιο Πόλεμο και ο ίδιος ο πόλεμος προκάλεσαν επίσης πολύ σημαντικές μετακινήσεις. οΙ μεγαλύτερες από αυτές ήταν η απόδραση εκατοντάδων χιλιάδων Σέρβων από τη Κροατία, που το καθεστώς της έγινε φιλοναζιστικό. Καθώς και η μετατροπές στη Τρανσυλβανία που πέρασε στα χέρια των Ούγγρων, πράγμα που ανάγκασε περί τους 200.000 Ρουμάνους να μετοικίσουν στη Ρουμανία.

Τα δυτικά Μέσα ήταν υπέρ της προσφυγοποίησης των Σέρβων.
Το επόμενο μεγάλο κύμα ήρθε τη δεκαετία του 90, με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, μετά τον θάνατο του Τίτο. Περί τους 250.000 Σέρβους διώχτηκαν το 1995 μετά τον πόλεμο με τη Σερβία από περιοχές που παρέμειναν στα χέρια των Κροατών. Σε γενικές γραμμές, υπάρχει μια συμφωνία επιστροφής τους, και σύμφωνα με κάποιες αναφορές το ΟΗΕ μια τέτοια εξέλιξη βρίσκεται σε διαδικασία, αλλά συναντάει μεγάλα εμπόδια από πλευράς της Κροατίας. Αυτοί που επιστρέφουν υποφέρουν διακρίσεις, τα σπίτια τους έχουν καταληφθεί από άλλους, δεν βρίσκουν δουλειά, και υπάρχουν πολλές περιπτώσεις επιθέσεων εναντίον τους.

Παρά τις πολλές και διάφορες δικαστικές εντολές που δίνουν στους Σέρβους τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα σπίτια τους, στη πράξη, αναφέρονται μόνο μερικές μεμονωμένες περιπτώσεις που πραγματοποιήθηκαν οι δικαστικές εντολές. Και οι δικαστικές αποφάσεις υπέρ των Σέρβων, συνήθως δεν εκτελούνται. Πολλοί από τους Σέρβους που επιστρέφουν στη Κροατία παραιτούνται από αυτό το αμφισβητούμενο δικαίωμα και επιστρέφουν σε άλλα μέρη της τέως Γιουγκοσλαβίας.

Περιττό να πούμε ότι ο βαθμός της έχθρας ανάμεσα στους Σέρβους και τους Κροάτες δεν συγκρίνεται με τον βαθμό της έχθρας ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους. Το όνειρο των Σέρβων δεν είναι η καταστροφή της Κροατίας, και δεν υπήρξε πλύση εγκεφάλου, εθνική ή θρησκευτική, που καλεί την καταστροφή της κροατικής οντότητας. Έτσι ή αλλιώς, σήμερα ζούνε στη Κροατία περί τους 200.000 μόνο Σέρβους, σε ένα κράτος 4.400.000 κατοίκων.

Δηλαδή και πλήρης επιστροφή, που δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα ότι θα πραγματοποιηθεί, δεν θα αποτελέσει δημογραφική απειλή για τη Κροατία. Η ιδέα της εθνικής ή θρησκευτικής ομογένειας θα διατηρηθεί σε κάθε περίπτωση. Ένα κοίταγμα των εφημερίδων της δύσης, από την περίοδο εκείνη, δείχνει αποδοχή του τρανσφέρ που εκτέλεσαν οι Κροάτες και ακόμα περισσότερο υποστήριξη.

Στα Βαλκάνια δεν άκουσαν για το ευρεσιτεχνία που λέγεται ″δικαίωμα επισροφής″
Κόσσοβο: περί τους 800.000 Αλβανούς εκδιώχτηκαν από τη περιοχή στη διάρκεια της κρίσης του 1999. Οι περισσότεροι επέστρεψαν μετά από τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ. Όμως είχε προηγηθεί η έξοδος 150.000 Σέρβων από την αλβανική περιοχή. Παρόμοιος αριθμός Σέρβων εγκατέλειψε το Κόσσοβο μετά τον πόλεμο, από φόβο εκδίκησης των Αλβανών.

Και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι στις εμπόλεμες περιοχές έχασαν τα σπίτια τους και αναγκάστηκαν να μετοικίσουν – ακόμα και αν στο ίδιο το κράτος (κυρίως στη Βοσνία-Ερζεγκοβίνη), σε άλλες περιοχές. Οι ακριβείς αριθμοί είναι άγνωστοι. Έτσι, π.χ., ο αριθμός των Κροατών που οι σερβικές δυνάμεις έδιωξαν έξω από τη σερβική επικράτεια στη περίοδο του πολέμου, εκτιμάται σε 170.000 περίπου ψυχές. Πάντως αυτό που είναι σίγουρο είναι σαφές πως στη διεθνή κοινότητα ήταν απολύτως σαφές πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή από μετακινήσεις πληθυσμών, για να παρεμποδιστούν επιπλέον εχθροπραξίες.

Δεν αρκεί ένα τέτοιο άρθρο για να εξαντλήσει τις μετακινήσεις πληθυσμών στα Βαλκάνια, που ο αριθμός τους ανέρχεται σε 17.000.000 περίπου ψυχές. Μερικές φορές μιλούν για εθνικές εκκαθαρίσεις, καμιά φορά για σφαγές ολόκληρων πληθυσμών (όπως το φονικό τρανσφέρ που έκαναν οι Τούρκοι στους Αρμένους), και μερικές φορές, όπως στη προφανή περίπτωση του Nansen, για συμφωνημένη μεταφορά πληθυσμών. Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών των μετακινήσεων είναι η προσπάθεια δημιουργίας εθνικής ή θρησκευτικής ομογενοποίησης. Είτε έτσι είτε αλλιώς, δεν υπάρχει πουθενά αναγνώριση του ″δικαιώματος της επιστροφής″ εκτός από τη μεμονωμένη περίπτωση των Σέρβων, που τους επιτράπηκε μεν να επιστρέψουν στη Κροατία όμως στη πράξη το δικαίωμα αυτό τους επιτράπηκε να το υλοποιήσουν.

12 εκατομμύρια Γερμανοί πρόσφυγες απορροφήθηκαν σε μερικά χρόνια
Μετά τον ΠΠ2 τα σύνορα της Πολωνίας σταθεροποιήθηκαν στη γραμμή Curzon (Curzon Line( που είχε προταθεί ήδη το 1919. Ο καθορισμός των συνόρων προκάλεσε εξαναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμού, 1.400.000 Πολωνών και Ουκρανών. Οι Πολώνοί από την ανατολική πλευρά της γραμμής Curzon αναγκάστηκαν να μετοικίσουν στη Πολωνία. Οι Ουκρανοί από τη δυτική πλευρά της γραμμής αναγκάστηκαν να περάσουν στην Ουκρανία. Ο λόγος, όπως στην περίπτωση των Βαλκανίων ήταν η διατήρηση της εθνικής ή θρησκευτικής ομοιογένειας.

Οι επόμενες αναγκαστικές ανταλλαγές ορίσθηκαν στη Σύνοδο του Πόσνταμ, αμέσως μετά τη λήξη του ΠΠ2. Επί εκατοντάδες χρόνια υπήρχαν γερμανικές κοινότητες σε διάφορες περιοχές στην ανατολική Ευρώπη και στη νότια Ρωσία. Οι κοινότητες αυτές κατηγορήθηκαν για υποστήριξη των Ναζιστών και την υπόθαλψη των εθνικών διαφορών. Και πράγματι, στη περιοχή των Σουδιτών στη Τσεχία π.χ., η πλειοψηφία των Γερμανών υποστήριξε τον Χίτλερ και τις απαιτήσεις του. Όμως εκατομύρια Γερμανοί καθώς και Σουδίτες στη Ρουμανία, στην Ουγγαρία και την Πολωνία δεν συγκαταλέγονταν με τους υποστηρικτές του Χίτλερ, και παρ’ όλα αυτά, στη Σύνοδο του Πόσνταμ αποφασίστηκε ″η τακτική μεταφορά των γερμανικών πληθυσμών″.

Μετά από την απόφαση 12-16 εκατομμύρια Γερμανοί αναγκάστηκαν, παρά τη θέληση τους, να μεταφερθούν. Άλλοι πολλοί δολοφονήθηκαν κατά τη μεταφορά. Γερμανικά φεριμπότ που εκτελούσαν τη μεταφορά βυθίστηκαν από πλήγματα τορπέντο. Γερμανικές πηγές ισχυρίζονται ότι περί τα 2.500.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν ή σκοτώθηκαν στη διάρκεια της μετακίνησης των πληθυσμών. Όμως ακόμα και αν ο αριθμός αυτός είναι υπερβολικός, ο αριθμός των νεκρών είναι πολύ μεγάλος.

Πολλά χρόνια μετά τον μεγάλο αυτόν διωγμό δεν έμεινε ούτε ένας Γερμανός στα προσφυγικά στρατόπεδα, και το περιστατικό του διωγμού, των προσφύγων και των μεγάλων ταλαιπωριών που προκαλέθηκε στους Γερμανούς, δεν βρίσκεται καν στο γερμανικό χρονοδιάγραμμα. Αυτό που έμεινε είναι μόνο η ″Γερμανική Οργάνωση των Διωχθέντων″ (BVD), πρόκειται όμως για μια ασήμαντη οργάνωση που στηρίζεται κυρίως από την ακραία δεξιά. Όμως η κοινή γερμανική συμφωνία είναι πως δεν υπάρχουν δικαιώματα, ούτε αποζημιώσεις και βέβαια δεν υπάρχει "Δικαίωμα Επιστροφής".

Ινδίες: 14 εκ. πρόσφυγες. Όλοι καταστάλαξαν σε πολύ γρήγορο χρονικό διάστημα.
Χρόνια πολλά δρούσαν οι Ινδοί από κοινού για την απελευθέρωση τους από την πολύχρονη αγγλική κατοχή. Όμως όσο η απελευθερωτική δραστηριότητα γινόταν πιο έντονη, τόσο έβγαιναν στην επιφάνεια και αυξάνονταν οι εντάσεις ανάμεσα στους Ινδουιστές και τους Μουσουλμάνους, μέχρι σημείου μεγάλης και φανερής ρίξεις μεταξύ τους. Ο πατέρας της ιδέας ανεξάρτητου μουσουλμανικού κράτους είναι ο φιλόσοφος και συγγραφέας Αλμά Ικμπάλ.

Τη δεκαετία του 30 προσχώρησε στην απαίτηση αυτή και ο Μουχάμεντ Άλι Τζίνα, που μέχρι τότε ήτα μέλος του κόμματος του Κογκρέσου και τους υποστηρικτές της ιδέας του ενιαίου κράτους. Το ενδιαφέρον είναι ότι εξ αρχής δεν επρόκειτο για ομογενή πληθυσμό. Οι ανάμεσά τους ρήξεις ήταν πολλές, και η θρησκευτική ρήξη ήταν μόνο μια απ’ αυτές και όχι η σημαντικότερη.

Ο αναμφισβήτητος ηγέτης του αγώνα υπέρ της απελευθέρωσης από τους Άγγλους, Μαχάτμα Γκάντι, έκανε όλες τις προσπάθειες για να ιδρύσει την ενιαία Ινδία που θα περιλαμβάνει και τους Ινδουιστές, τους Sikkim και τους Μουσουλμάνους . Δεν το κατάφερε (ο Γκάντι δολοφονήθηκε από ακραίο Ινδουιστή που ισχυριζόταν εναντίον του Γάντι για τις παραχωρήσεις του προς όφελος των Μουσουλμάνων). Η διαθρησκευτική ένταση όλο και φούντωνε.

Το 1947, με τη λήξη της αγγλικής κυριαρχίας, ιδρύθηκαν δυο κράτη: οι Ινδίες και το Πακιστάν. Βάσει της διακήρυξης της ίδρυσης, πάνω από 7 εκ. Ινδουιστές και Sikkim πέρασαν από τη μουσουλμανική πλευρά στην ινδική πλευρά, και ένας παρόμοιος αριθμός Μουσουλμάνων έκανε την ανάποδη πορεία. Στη διάρκεια της ανταλλαγής των πληθυσμών έγιναν πολλές σφαγές και ο αριθμός των σκοτωμένων κυμαίνεται από 200.000 μέχρι 1.000.000 ψυχές.

Το Πακιστάν παρέμεινε κυρίως μουσουλμανικό. Στις σημερινές Ινδίες, με έναν πληθυσμό 1 δις. περίπου, κατοικεί μια μουσουλμανική μειοψηφία του μεγέθους 16%. Ο πυρήνας της έντασης ανάμεσα στα δυο κράτη, που ήδη έχει προκαλέσει πολλές αντιπαραθέσεις και πολέμους, είναι το ινδικό μέρος της περιοχής Κασμίρ, που η πλειοψηφία των κατοίκων του είναι Μουσουλμάνοι. Οι απορρόφηση των προσφύγων και από τις δυο πλευρές δεν ήταν εύκολη. Σήμερα όμως δεν υπάρχουν Ινδοί ή Πακιστανοί που χαρακτηρίζονται ως ″πρόσφυγες″. Όλοι απορροφήθηκαν στις καινούργιες τους περιοχές εγκατάστασης.

Η UNHCR που διευθέτησε την εγκατάσταση των προσφύγων της Αρμενίας, δεν ασχολείται με τους Παλαιστίνιους.
Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης προκάλεσε τη δημιουργία καινούργιων κρατών με θρησκευτική ή εθνική βάση. Έτσι, π.χ., στη περίοδο του Στάλιν πολλοί από τους Μουσουλμάνους της Τσετσενία διώχθηκαν σε άλλες περιοχές της τέως Σοβιετικής Ένωσης, και οι περισσότεροι γύρισαν στη Τσετσενία και στον πόλεμο που διεξάγεται εκεί. Άλλη εστία αντιπαράθεσης που σχετίζεται περισσότερο με το Ισραηλινο-παλαιστινιακό είναι η περιοχή Νογκόρνο-Καραμπάχ.

Πρόκειται για περιοχή που το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του είναι Αρμένοι, βρίσκεται όμως στο Αζερμπαϊτζάν, που η πλειοψηφία του πληθυσμού του είναι μουσουλμανική. Η αντιπαράθεση στη περιοχή έχει μακρόχρονη ιστορία, και επαναπροέκυψε με την ίδρυση των νέων ανεξάρτητων κρατών, μετά από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο αρμένικος τομέας που απέκτησε μερική ανεξαρτησία, απαίτησε το 1988 να προσαρτηθεί στην Αρμενία.

Οι σφαγές που έλαβαν χώρα εναντίον των Μουσουλμάνων στην Αρμενία και εναντίον των Αρμενίων στο Αζεζμπαϊτζάν, προκάλεσαν ρεύματα προσφύγων και από τις δυο πλευρές. Στη συνέχεια η ένταση μετατράπηκε σε πραγματικό πόλεμο. Η Αρμενία επικράτησε στα περισσότερα εδάφη στις υπό διαφωνία περιοχές.

Το 1994 επιτεύχθηκε παύση πυρός, όμως η αντιπαράθεση παρήγαγε περί το 1.000.000 πρόσφυγες. Περί τους 360.000 Αρμένιους Χριστιανούς που μετακινήθηκαν στις περιοχές που βρίσκονταν υπό την αρμένικη κυριαρχία και περί τους 740.000 Μουσουλμάνους που πέρασαν σε περιοχές που βρίσκονταν υπό τη κυριαρχία του Αζερμπαϊτζάν. Και κάτι ενδιαφέρον ακόμα στην αντιπαράθεση αυτή: στο Αζερμπαϊτζάν υπάρχουν προσφυγικά στρατόπεδα, και δεν παρατηρείται καμιά σχεδόν διαδικασία ενσωμάτωσης.

Αντίθετα η Αρμενία, καταβάλλει προσπάθειες σε συνεργασία με την UNHCR, τη παγκόσμια οργάνωση προσφύγων, να απορροφήσει τους πρόσφυγες και να τους εγαταστήσει. Η UNRWA καταβάλλει την αντίθετη προσπάθεια: μόνον όχι απορρόφηση και ενσωμάτωση των Αράβων-Μουσουλμάνων στις Αραβικές-Ισλαμικές χώρες.

Σουδάν – εργοστάσιο προσφυγιάς
Το Σουδάν είναι χώρα με μεγάλες εντάσεις ανάμεσα στον μαύρο μη-μουσουλμανικό πληθυσμό της, και τον αραβικό μουσουλμανικό πληθυσμό της. Στη διάρκεια των αντιπαραθέσεων ανάμεσα στους Μουσουλμάνους και τους μαύρους στα τέλη της δεκαετίας του 80′ του περασμένου αιώνα και στις αρχές της δεκαετίας του 90′, διώχτηκαν στις γειτονικές Σενεγάλη και Μάλι περί τους 75.000 μαύρους, και ένας παρόμοιος αριθμός Αράβων απορροφήθηκαν στη Μαυριτανία, αφού διώχτηκαν από τα δυο κράτη. Οι προσπάθεια αραβοποίησης της χώρας συνεχίζεται.

Αυτή η χώρα αποτελεί εξαίρεση, επειδή δεν πρόκειται εδώ για ανταλλαγή πληθυσμών. Πρόκειται για μια χώρα που εκτελεί εθνική εκκαθάριση και δολοφονίες προς πολίτες της μέσω μονάδων θανάτου (הג'ינג'וויד). Από τότε που την εξουσία κατέκτησε ισλαμική κυβέρνηση, τα φαινόμενα εθνικής και θρησκευτικής εκκαθάρισης όλο και αυξάνονται, και όχι μόνο στη περιοχή του Νταρφούρ (חבל), που βρίσκεται σχετικά στην ειδησεογραφία.

Οι αγριότητες που διαδραματίζονται με τη κάλυψη του καθεστώτος προκαλλούν ένα τεράστιο ρεύμα προσφύγων που χαρακτηρίζονται ως IDP (Internal Displaced Persons), και ένα μέρος τους ως πρόσφυγες σε γειτονικές χώρες, όπως το Τσαντ. Πέρα των εκατομμυρίων θυμάτων για τα οποία μιλήσαμε στο προηγούμενο άρθρο, πρόκειται για τρία ως τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουμε ούτε για ένα συλλαλητήρια που έγινε στον αραβικό κόσμο εναντίον αυτής της γενοκτονίας ή εθνικής εκκαθάρισης ή θρησκευτικής καταπίεσης. Το Σουδάν συνεχίζει αυτή του τη τακτική χρόνια τώρα. Εμποδίζει τη παροχή διεθνούς βοήθειας, επιτίθενται εναντίον δημοσιογράφων και δρώντων σε ανθρωπιστικές οργανώσεις βοήθειας. αναβάλει την εγκατάσταση δυνάμεων που έστειλε το ΟΗΕ. Και η εθνική εκκαθάριση συνεχίζεται αδιάκοπα. Η πραγματικότητα είναι ότι τα τελευταία χρόνια το Σουδάν προσφέρει στον κόσμο τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων.

Οι πρόσφυγες στη Κύπρο προτίμησαν να μην αναζωπυρώσουν το μίσος στα προσφυγικά στρατόπεδα
Η περίπτωση της Κύπρου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Στο νησί κατοικούν περί τα 80% Έλληνες και 20% Τούρκοι, που εγκαταστάθηκαν εκεί μαζί με την εξάπλωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το 1974 η Τουρκία εισέβαλε στη Κύπρο μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα που προκάλεσε η Ελλάδα και που απειλούσε την ενοποίηση του νησιού με την Ελλάδα. Η εισβολή προκάλεσε τη διχοτόμηση του νησιού σε δυο κρατικές οντότητες: την ελληνική και τη τουρκική. Περί τους 200 χιλιάδες Έλληνες αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες μετοικώντας άπό τον τούρκικο στον ελληνικό τομέα και 50 χιλιάδες Μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στον τούρκικο τομέα.

Δεν αμφισβητείται το γεγονός ότι τα δικαιώματα των Ελλήνων εκδιωχθέντων προσφύγων είναι περισσότερα από αυτά των Παλαιστινίων. Οι Έλληνες της Κύπρου δεν άρχισαν τον πόλεμο εναντίον των Τούρκων συνησιωτών τους, ή τουλάχιστον δεν απείλησαν να διώξουν ή να εξολοθρέψουν τους Τούρκους. Πέραν τούτου, η τουρκική εισβολή δημιούργησε μια κρατική τούρκικη οντότητα, που ο κόσμος δεν την αναγνωρίζει.

Οι Τούρκοι εγκατέστησαν, επίσης, στον τομέα που κατέκτησαν περί τους 100.000 εποίκους εκτός από τη στρατιωτική τους δύναμη που αριθμεί μερικές δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες που επιβάλουν εκεί το καθεστώς. Μετά από την ντε-φάκτο διχοτόμηση του νησιού, ο ελληνικός πληθυσμός ξαναανθίζει, δεν υπάρχουν προσφυγικά στρατόπεδα, δεν υπάρχει τρομοκρατία ούτε βιομηχανία υπόθαλψης που να δικαιώνει τρομοκρατία εναντίον των Τούρκων. Αντίθετα η τουρκική πλευρά υποφέρει από ανεργία και υποβαθμισμένη οικονομία.

Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος ο ΓΓ του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, είναι εκείνος που δρομολόγησε μια διευθέτηση ευρείας κλίμακος, αυτό όμως που ενδιαφέρει εμάς είναι οι βασικές γραμμές της διευθέτησης του προβλήματος των προσφύγων, που έτυχαν της αναγνώρισης της ΕΕ και της διεθνούς κοινότητας. Λοιπόν, η διευθέτηση αναγνωρίζει την δημογραφική ενοποίηση όλων των τομέων του νησιού.

Δεν υπάρχει αναγνώριση στο δικαίωμα επιστροφής και βέβαια όχι σε σαρωτικό βαθμό. Το δικαίωμα επιστροφής περιορίστηκε μόνο στους ανθρώπους 65 χρόνων και πάνω, και αυτό υπό τον όρο ότι οι επιστρέφοντας δεν θα ξεπεράσουν το 10% του συνόλου του τούρκικου πληθυσμού, και το 20% σε μεμονωμένους τόπους εγκατάστασης. Αν προτεινόταν στο Ισραήλ μια τέτοια διευθέτηση και το Ισραήλ την αποδεχόταν, τότε, θα έπρεπε να εξάγει στα γειτονικά κράτη Παλαιστίνιους, και όχι να απορροφήσει καινούργιους πρόσφυγες. Εφ’ όσον ζουν στο Ισραήλ πάνω από 10% ανθρώπων που δεν ανήκουν στην ομάδα της δημογραφικής πλειοψηφίας, τους Εβραίους.

Ο κόσμος αδιαφορεί για τους πρόσφυγες (που δεν είναι Παλαιστίνιοι)
Οι περιπτώσεις που διαπραγματευτήκαμε παραπάνω απέχουν πολύ από το να εξαντλήσουν τις μετακινήσεις πληθυσμών στα 100 τελευταία χρόνια. Διεθνείς οργανισμοί εκτιμούν τη μετακίνηση πληθυσμών στη Σοβιετική Ένωση στη κομουνιστική περίοδο σε 65.000.000 ψυχές περίπου. Οι εστίες των διενέξεων στην Αφρική, σαν τους ατέλειωτους εμφύλιους πολέμους που διεξάγονται στο Κογκό και στη Σομαλία, παράγουν μεγάλο αριθμό προσφύγων. Οι περισσότεροι δεν τυχαίνουν φροντίδας και μέριμνας. Κα βέβαια δεν έχουν ειδική οργάνωση πρόνοιας.

Θα ήθελαν να τύχουν φροντίδας σαν τους Παλαιστίνιους, ο κόσμος όμως αδιαφορεί για τη μοίρα τους. Καθορίζει διαφορετικά κριτήρια. Εκτός από διάφορες οργανώσεις, με περιορισμένα οικονομικά μέσα, είναι αφημένοι στη μοίρα τους. και η ποσότητα των δημοσιευμάτων γι’ αυτούς και το διεθνές ενδιαφέρον τείνουν στο μηδέν, σε αναλογία με τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, οι οποίοι τυχαίνουν αντίστροφης διεθνούς προσπάθειας: την τόνωση του προβλήματος και τη διαιώνισή του, με μηχανοραφίες που αυξάνουν τον αριθμό των προσφύγων από έτος σε έτος.

Μόνο οι μετακινήσεις και οι πασιφανείς ανταλλαγές πληθυσμών που αναφέραμε παραπάνω (χωρίς το Σουδάν!) αριθμούν σε 35.000.000 ανθρώπους οι οποίοι απορροφήθηκαν σε μέρη που αποτελούσαν πλειοψηφία. Και μόνο περί τους 700.000 Παλαιστίνιους μετατράπηκαν σε ″πρόβλημα″ που διαιωνίζεται από το ίδιο το ΟΗΕ, η διεθνής κοινότητα και ο αραβικός κόσμος με την ενθάρρυνση ακαδημαϊκών και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, με την έκδοση χιλιάδων βιβλίων, άρθρων και δημοσιευμάτων, που αποσοβούν από τους αναγνώστες τα αληθινά γεγονότα και την διεθνή συγκριτική θεώρηση.

Η λύση του παλαιστινιακού προσφυγικού προβλήματος σήμερα δεν είναι το transfer, βρισκόμαστε σε άλλες μέρες. Αυτό που κάνει σήμερα ένα εγκληματικό κράτος σαν το Σουδάν, δεν μπορεί να χρησιμέψει ως έγκριση εξαναγκαστικής μετακίνησης πληθυσμών. Οι εξαναγκαστικές και συμφωνημένες μεταφορές που αναφέραμε παραπάνω έρχονται να δείξουν ένα πράγμα: η επιστροφή των προσφύγων και των εκδιωγμένων στις περιοχές όπου γεννήθηκαν θα προκαλέσει έναν πόλεμο καθολικό πόλεμο. Η επιβολή του δικαιώματος επιστροφής στην Ευρώπη θα επαναφέρει την γηραιά ήπειρο σε περίοδο αναρίθμητων πολέμων.

Υποστηρικτής του Transfer Βαλκάνια, κατακρίνει τους ισραηλινούς υποστηρικτές του transfer
Οι Μουσουλμάνοι δεν θα επιστρέψουν στην Ελλάδα, και οι Γερμανοί δεν θα επιστρέψουν στη Πολωνία. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα θέση για μια μικρή μουσουλμανική μειοψηφία ή μια γερμανική μειοψηφία στην Πολωνία. Υπάρχει θέση και για μουσουλμανική μειοψηφία στο Ισραήλ, όπως υπάρχει θέση για εβραϊκή μειοψηφία στο Μαρόκο, και στην Παλαιστίνη που μέλει να ιδρυθεί.

Ένα ενδιαφέρον ανέκδοτο: ο καθ. Τζον Μιρσάιμερ δημοσίευσε μαζί με τον καθ. Στέφαν Γουόλτ, ένα άρθρο, εναντίον του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ. Η εχθρότητα προς το Ισραήλ και η επίδραση αντισραηλινών παραγόντων, κυρίως αυτών που υποστηρίζουν το δικαίωμα επιστροφής για τους Παλαιστίνιους – είναι αισθητή στις σελίδες αυτού του άρθρου και των πηγών στις οποίες στηρίζεται.

Όμως αυτός ο Μιρσάιμερ δημοσίευσε ένα άρθρο στη ″New York Times″ το 1993 στο οποίο έγραφε, μεταξύ των άλλων, για τον τρόπο επίλυσης της βαλκανικής διαφωνίας: ″πρέπει να δημιουργηθούν εθνικά ομογενή κράτη. Οι Κροάτες, οι Μουσουλμάνοι και οι Σέρβοι θα πρέπει να παραιτηθούν από εδάφη και να μεταφέρουν πληθυσμούς″ (″homogeneous ethnically states must be created″).

Και είναι ο ίδιος ο Μιρσάιμερ που έγινε ήρωας σε μέρος από την ριζοσπαστική αριστερά στον κόσμο και στο Ισραήλ. Παρεμπιπτόντως, ο Μιρσάιμερ κατηγορεί τους Ισραηλινούς πως υποστηρίζουν την μεταφορά αραβικού πληθυσμού από το Ισραήλ. Στο άρθρο του αυτό στηρίζεται σε δημοσκοπήσεις και δημοσκοπικές μηχανοραφίες, όμως δεν λέει ούτε λέξη για το ότι αυτοί που υποστηρίζουν το transfer δεν έτυχαν ποτέ σοβαρής υποστήριξης.

Και αυτό είναι λίγο περίεργο. Διότι ο ανωτέρω καθηγητής εκφράζει την υποστήριξή του στο transfer λέγοντας: ″creating homogeneous states would require transferring populations and drawing new borders″. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι οπαδοί του transfer θα αποδεχθούν αυτές τις ρήσεις για να εμπεδώσουν τη δική τους αντίληψη σε ότι αφορά το transfer. Όμως το θέμα μας δεν είναι το transfer, το θέμα μας είναι η δίκαιη και ίση εφαρμογή των διεθνών κανόνων. Ο Μιρσάιμερ αποτελεί παράδειγμα αυτής της βιομηχανίας διπλής ηθικής, που παράγει την βιομηχανία του ″δικαιώματος της Επιστροφής″.

Οι μαύροι είναι υποδεέστεροι προσφυγές, οι Παλαιστίνιοι είναι πρόσφυγες υψηλής καταγωγής
Όλες οι ανταλλαγές πληθυσμών που αναφέραμε έχουν έναν κοινό παρονομαστή που περιέχει την διεθνή συναίνεση. Η δημιουργία εθνικής ή θρησκευτικής ομογένειας απομακρύνει διενέξεις. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να τείνουμε προς την απόλυτη ομογένεια. Η διεθνής συμφωνία για ομογένεια, όπως αυτή εκφράζεται στην διένεξη στη Κύπρο, μπορεί να αποτελέσει το σωστό μοντέλο και για την επίλυση του προβλήματος των Παλαιστινίων προσφύγων.

Αν ο κόσμος εκείνη την περίοδο, έκανε προς τους Παλαιστίνιους, την ίδια πολιτική που έκανε προς άλλες εθνικές ομάδες– Γερμανούς, Ινδούς, Πακιστανούς – δεν θα υπήρχε σήμερα προσφυγικό πρόβλημα. Όμως το ΟΗΕ αποφάσισε, σε ένα από τα μεγάλα του λάθη, να ακολουθήσει προς τους Παλαιστινίους διαφορετικές διαδικασίες. Πρόκειται για μια πολιτική που δηλώνει: οι Παλαιστίνιοι είναι ευγενείς πρόσφυγες, ενώ οι μαύροι είναι υποδεέστεροι.

Η διεθνής κοινότητα ακολουθεί τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Ακόμα και αν δεν υποστηρίζει επισήμως το ″δικαίωμα της επιστροφής″, χρηματοδοτεί την βιομηχανία του δικαιώματος της επιστροφής. Η ΕΕ βοηθάει δεκάδες οργανώσεις που είναι ένας από τους σκοπούς τους βάσει της διεθνούς αρχής, ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν το δικαίωμα να απορροφηθούν και στο παλαιστινιακό κράτος, που θα ιδρυθεί αν μόνο θελήσουν να ζήσουν σε μια κρατική εθνική οντότητα δίπλα στο Ισραήλ, και όχι αντί αυτού.

Οι οπαδοί του δικαιώματος της επιστροφής των Παλαιστινίων αρνούνται την ύπαρξη του Ισραήλ
Ο ορισμός ότι κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να προστατεύει την εθνική και τη θρησκευτική του ομογένειά, και ότι οι πρόσφυγες που βρίσκονται εκεί που αποτελούν θρησκευτική και εθνική πλειοψηφία, δεν έχουν δικαίωμα επιστροφής, δεσμεύει και το Ισραήλ. Αυτό σημαίνει πως παρ’ όλο που η δυτική όχθη αποτελεί κομμάτι από την ιστορική πατρίδα του Εβραϊκού λαού, δεν έχουν οι Εβραίοι το δικαίωμα επιστροφής εκεί, όπως οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν δικαίωμα επιστροφής στο Ισραήλ, παρ’ όλο που είναι η ιστορική τους πατρίδα.

Το ίδιο μέτρο πρέπει να ισχύει και για τους Γερμανούς που απορροφήθηκαν στη Γερμανία, τους Ινδουιστές που απορροφήθηκαν στις Ινδίες, τους μουσουλμάνους που μετοίκησαν στο Πακιστάν, και το μέτρο αυτό λέει ότι οι Εβραίοι έχουν το δικαίωμα επιστροφής στο Ισραήλ, όχι όμως στην Παλαιστίνη. Και οι Παλαιστίνιοι έχουν το δικαίωμα επιστροφής στην Παλαιστίνη, όχι όμως στο Ισραήλ.

Η απόλυτη άρνηση του δικαιώματος της επιστροφής είναι απόρροια όχι μόνο της διεθνούς κατάστασης, αλλά και του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης. Και οι Παλαιστίνιοι το έχουν αυτό το δικαίωμα, αυτό το δικαίωμα το έχουν και οι Εβραίοι. Και όποιος ζητάει την αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων, και μόνο αυτών, αρνείται στην ουσία, με μια καθαρή ρητορική, το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Εβραίων. Μόνο των Εβραίων.

Οι Μουσουλμάνοι πρέπει να μάθουν από το Ισραήλ, και να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τους πρόσφυγες.
Για την διαιώνιση του προσφυγικού προβλήματος των Παλαιστινίων δεν ευθύνεται το Ισραήλ αλλά η διεθνής κοινότητα. Αντί για φάρμακο έσπειρε αλάτι. Το αστείο είναι, και πρόκειται για ένα πολύ πικρό αστείο, ότι αυτή η διπλή ηθική μόνο μεγάλωσε τις ταλαιπωρίες των Παλαιστινίων. Διαιώνισε τα βάσανά τους. Εμπόδισε τη λύση του προβλήματός τους.

Η μέρα που ο κόσμός παραιτηθεί από αυτή τη διπλή ηθική, θα είναι για τους Παλαιστίνιους μέρα χαράς και γιορτής. Θα είναι η πρώτη μέρα που η επιφάνεια των βασάνων τους θα αρχίσει να κατεβαίνει. Θα είναι η μέρα που θα σταματήσουν να είναι πια πολιτικό πιόνι. Για το καλό τους, για το καλό της ειρήνης αυτή η μέρα πρέπει να έρθει.

Το Ισραήλ πλήρωσε το μερίδιό του απορροφώντας τους Εβραίους που ήρθαν στο Ισραήλ από τις αραβικές χώρες. εξαιτίας της ίδιας διένεξης που προκάλεσε στους Παλαιστίνιους να εγκαταλείψουν το Ισραήλ. Η ευθύνη για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, βαρύνει, κυρίως, τον αραβικό και τον μουσουλμανικό κόσμο και τη διεθνή κοινότητα.

Η Γερμανία απορρόφησε τους Γερμανούς. Η Ινδίες απορρόφησαν τους Ινδουιστές. Το Πακιστάν απορρόφησε τους Μουσουλμάνους. Το Ισραήλ απορρόφησε τους Εβραίους. Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες απορροφήθηκαν στις χώρες στις οποίες μετακόμισαν – κράτη στα οποία οι ομοεθνείς τους ή οι ομόθρησκοι τους αποτελούν τη πλειοψηφία. Να απορροφήσει, λοιπόν, ο αραβικός κόσμος τους Παλαιστίνιους πρόσφυγές του.

προτώτυπη πηγή εδώ, η μετάφραση του Cohen

Britannia Works

2009-06-16T16:44:00.000+02:00

I would entrust my life with him, why not some silly rocks?

The Parthenon marbles should not be returned to Greece

(extract)

Pergamon in Turkey is the site of an ancient city whose fortified citadel or Acropolis is as impressive in its way as that of Athens. Here too the greatest sculptures have been removed: if you want to see the spectacular Pergamon Altar, you have to go to the Pergamon Museum in Berlin. Yet there's no tear-stained campaign to send the Pergamon Altar back to Turkey. Why not? Because modern Turkey - although as rich in ruins as Greece - claims no ideological inheritance from ancient Hellas. In other words, although Turkey preserves its Greek treasures, it does not claim to be the modern embodiment of ancient Greek values. Why not? That might seem obvious - but it's not "obvious". Any more than it's obvious why modern Greece should feel an identity with city states whose way of life - slavery and all - has nothing to do with modern Greek society.

Scratch at this for long - ask for a real, serious explanation for the reason the Parthenon is a different case from Pergamon - and you will hit a bedrock of racism. Greeks are Greeks and Turks are ... well they're the bad guys, aren't they? Hookah-smoking tyrants? That's what Byron thought.

To give the Parthenon marbles back to Greece would be to endorse an insidiously racist view of the classical legacy. The British Museum must hold its ground.

"Μακεδόνισες": φυλετικά κατώτερες ή απλά ηλίθιες;

2009-06-15T16:24:00.008+02:00

ο μεγάλος ανθέλλην Βαυαρός ρατσιστής επιστήμων ιστορικός Jakob Philipp Fallmerayer διατυπώνοντας τις θεωρίες του συγκρούσθηκε ακόμη και με τον αγαπημένο μας Βασιλέα Ludwig I (πατέρα του Otto I της Γελλάδας)

Στις αρχές της δεκαετίας του '90, με το "τέλος της ιστορίας" να έχει επέλθει και τον εθνικισμό να αναζωπυρώνεται στα Βαλκάνια, η Αθήνα αποφασίζει να βαπτίσει "Μακεδονία και Θράκη" το γεωγραφικό διαμέρισμά της το γνωστό μέχρι τότε ως "Βόρειος Ελλάς". Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι οι κάτοικες του διαμερίσματος αυτού προέβαλλαν το γεγονός αυτό, το μόλις 20 ετών παλαιό, προς τα πίσω στους αιώνες, το μετέτρεψαν σε εθνική αφήγηση και είναι σήμερα σίγουρες ότι πράγματι είναι Μακεδόνισες.

Έτσι, οι ψευδομακεδόνισες της ελλάδας έκαμαν πλέον και πολιτικό κόμμα. Με την επωνυμία "Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο" το κόμμα αυτό συνετρίβει στις Ευρωεκλογές, αφού η εθνικιστική agenda διαπέρασε όλα τα κόμματα, των οικολόγων - πρασίνων (γενική πληθυντικού του αρσενικού γένους) και του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου, καθιστώντας το μάλλον ή ήτον αχρείαστο ένα αποκλειστικά εθνικιστικό-ψευδομακεδονικό κόμμα. Παραμένει ενδιαφέρον να γράψει κάποια για αυτό, δεδομένης της μεγάλης απήχησής του στην Βόρειο Ελλάδα, ασχέτως της προτιμήσεως στην κάλπη άλλων κομμάτων. Το "μέτωπο" αυτό ζητεί, έχοντας την λέξη "Μακεδονία" στον τίτλο του, «να κλειδώσει το όνομα της Μακεδονίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο». Μιλά ακόμη για copyright του ονόματος αυτού, που θα εξασφαλίσει η τυχών εισαγωγή του (στο Ευρωκοινοβούλιο).

Από 'δώ και έπειτα έχομε δύο τινά: από την μία το δεδομένο που μας εξασφαλίζει ο Φαλμεράυερ, ότι οι χριστιανές κάτοικες της ελλάδος είναι περιορισμένης οικογενειακής και φυλετικής ευταξίας (ήτοι μπάσταρδες), από την άλλη μια σειρά κορυφαίων ρατσιστών επιστημόνων (π.χ. Alfred Rosenberg, Der Mythus des zwanzigsten Jahrhunderts), επικουρουμένων από τον ίδιο τον Hitler που βεβαιώνουν ότι η φυλετική ανάμιξη είναι ο σίγουρος δρόμος προς την πνευματική και πολιτισμική παρακμή.

Κι όταν μια ελληνίδα μιλά για αυτό που ίδια ορά ως ύψιστό της ιδανικό με όρους copyright, όταν μια ελληνίδα αδυνατεί να αντιληφθεί ότι η παρουσία του Lëtzebuerger Sozialistesch Arbechterpartei (Luxemburger Sozialistische Arbeiterpartei, Λουξεμβουργιανό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Εργατριών) ουδόλως απονομιμοποιεί την ονομασία του provincie Luxemburg στο Βέλγιο, τότε ασφαλώς οδηγούμεθα στο δίλημμα που είναι και τίτλος του παρόντος ποστ.

"Εδώ είναι ελλάδα!" μας βεβαιώνει ο πιθηκοειδής φίλος μας. Και πραγματικά: μια ματιά στα χαρακτηριστικά του αρκεί για να καταλάβουμε ότι κατάγεται από το άσχημο εκείνο μείγμα φυλών που κατοικεί την νότιο βαλκανική. Το δε συγκείμενο εξασφαλίζει την αλήθεια των λόγων του πέραν αμφιβολίας: νεοναζί επιτίθενται ξανά, ατιμώρητα, ενάντια στην ελεύθερη έκφραση πολιτισσών.

η αιώνιος σημαία της ελευθέρας Μακεδονίας

“Das Geschlecht der Hellenen ist in Europa ausgerottet ... Denn auch nicht ein Tropfen edlen und ungemischten Hellenenblutes fließt in den Adern der christlichen Bevölkerung des heutigen Griechenlands.“

Ένας Γερμανός στην Ιερουσαλήμ

2009-05-31T22:58:00.006+02:00

Der SS-Obersturmbannführer und Hauptsturmführer der Waffen-SS Karl Adolf Eichmann

κρεμάσθηκε ατιμωτικά σαν τώρα το 1962

Για την λειτουργία του Eichmann στο ισραηλιτικό συλλογικό υποκείμενο, ΑΚΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, Η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού, σελ. 59-60:

Σύμφωνα με την περιοδολόγηση της Ζερτάλ, η εξέλιξη αυτή [η οριοθέτηση του μέσα, του εντός του εθνικού σώματος, μέσω μιας προβολής προς το έξω και με τη διαχείριση ενός ανυπόφορου συναισθηματικού φορτίου από το παρελθόν, DSZ] αρχίζει με την ψήφιση του νόμου «για τη δίωξη των ναζί και των συνεργατών τους» και ολοκληρώνεται με τη δίκη του Άντολφ Άιχμαν. Ο νόμος αυτός εφαρμόστηκε κατά την εν λόγω δίκη και υπήρξε προϋπόθεση για την ίδια την πραγματοποίησή της· ωστόσο η αρχική ψήφισή του, επί πολλά χρόνια, δεν είχε καθόλου ως αποτέλεσμα –αλλά ούτε καν ως στόχο- την τιμωρία ναζιστών, παρά την τιμωρία Εβραίων που θεωρούνταν ύποπτοι για συνεργασία με αυτούς. Το 1950, για τους ιθύνοντες του ισραηλινού κράτους εμφανιζόταν τελείως απίθανο το ενδεχόμενο να προσαχθεί κάποιο μέλος των Ες-Ες ενώπιον ισραηλινού δικαστηρίου· παρόλα αυτά ψήφισαν το νόμο, διότι αυτό εξέφραζε
«μία τελείως στοιχειώδη ανάγκη εκδίκησης, και, μέσα από αυτή την εκδίκηση, την επιθυμία λύτρωσης από ένα υπαρξιακό άγχος και από ένα αίσθημα τρόμου και ενοχής, το οποίο, μη μπορώντας να κατευθυνθεί ενάντια στους κύριους υπεύθυνους των εγκλημάτων, στράφηκε προς το εσωτερικό, προς τα ίδια τα θύματα» (La Nation et la Mort, ό.π. σ. 90· οι υπογραμμίσεις δικές μου, Α.Γ.).
Επομένως, «ήδη από την αρχή επρόκειτο για μια αντιδικία ανάμεσα στην ισραηλινή κοινωνία και τους επιζήσαντες, ή ανάμεσα στους επιζήσαντες τους ίδιους, και όχι για ένα πρόβλημα που αντιπαρέθετε από τη μία τους επιζήσαντες και/ή τους εκπροσώπους τους (το κράτος) και, από την άλλη, τους υπευθύνους της Τελικής Λύσης, ήτοι τους ναζί και τη ναζιστική Γερμανία» (ό.π., σ. 83-84). Η σύλληψη του Άιχμαν το 61 έδωσε τη χρυσή ευκαιρία αυτό το ξεκαθάρισμα λογαριασμών στο εσωτερικό του ισραηλινού λαού να μετατραπεί σε διαμάχη του ισραηλινού λαού ως σύνολο με κάτι εξωτερικό προς αυτόν και, έτσι, να οριοθετηθεί-ομογενοποιηθεί το εθνικό υποκείμενο.

Εμένα ενδιαφέρει και πάλι, στην περίπτωση Eichmann, η μη υιοθέτηση αυτής της θέσης του θύματος την οποία οικειοποιείται ακόμη και ένας γηραιός, εξαντλημένος και άφρων Hitler στο Mein Politisches Testament (όπου πολύ σύντομα υποστηρίζει ότι το Τρίτο Ράιχ υπήρξε θύμα του παγκόσμιου Εβραϊσμού) αλλά και τα σύγχρονά μας θλιβερά ανθρωπάρια που έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται νεοναζί. Σε αντίθεση με τις τελευταίες, που στο Τρίτο Ράιχ δεν θα τις έκαναν ούτε καν την τιμή να τις εκτελέσουν, ο Eichmann μπαίνει στο πάνθεον των Γερμανών - Εθνικοσοσιαλιστών Ηρώων. Παραδέχεται ότι το Ολοκαύτωμα έλαβε χώρα, αποδίδει τα εύσημα -την ευθύνη- στον Führer του Adolf Hitler και μέχρι την τελευταία στιγμή μετανιώνει μόνο που οι γερμανίδες δεν εξόντωσαν και τα 11 εκ. Εβραίες όπως προβλεπόταν στο Wannseekonferenz.

Ισότητα για όλους!!!

2009-05-31T06:36:00.005+02:00

Το ανεκδιήγητο ΠΑΣΟΚ (συγγνώμη GAP, ξέρεις ότι σε συμπαθώ προσωπικά), έχει κεφάλαιο στο πρόγραμμά του, το Δ1, με τίτλο "Ισότητα για όλους". Στο κεφάλαιο αυτό μιλά για δικαιώματα γυναικών! Εν πάσηι περιπτώση, ούτε κ' αν για όλους δε θα είναι αυτή η ισότητα: οι πουστρολεσβίες δεν αναφέρονται πουθενά.

Αυτό μου θυμίζει το καταπληκτικό που πετάνε διάφοροι αναρχικοί χώροι κατά καιρούς: εμείς δεν είμεθα σεξιστές. Πέρα από την ανάλυση που μπορεί να κάνει κάποια ότι πρόδηλα σε μια πρόταση τέτοιου τύπου αρκεί να αφαιρέσουμε το "δεν" για να φθάσουμε στην αλήθεια, όπως π.χ. όποια λέγει "εγώ δεν είμαι ρατσίστρια", ακολουθούμενο δε συνήθως από το "μάλιστα έχω φίλες αλβανίδες" εννοεί ακριβώς ότι είναι ρατσίστρια, εδώ είναι σε ρητό επίπεδο προφανές ότι οι προαναφερθέντες χώροι είναι σεξιστικοί (είτε λειτουργούν σε περιβάλλοντα όπου είναι αδύνατο ή απίθανο να συμμετέχουν και γύναια, ίσως στρατώνες ή φυλακές, οπότε πάω πάσο).

Ευρωεκλογές 2009: οι θέσεις των κομμάτων για τον δικό μας λαό

2009-05-29T06:59:00.007+02:00

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι το μοναδικό ψηφοδέλτιο που έχει επίσημα στις θέσεις του ζητήματα σεξουλικότητας (από όσο κατάφερα να βρω) [υπογραμμίσσεις δικές μας]:

29. Αγωνιζόμαστε εναντίον κάθε μορφής ρατσισμού, σωβινισμού, εναντίον κάθε διάκρισης για το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα, τις πεποιθήσεις ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό, εναντίον κάθε μορφής βίας και ιδιαίτερα σήμερα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, της εμπορίας ατόμων και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των γυναικών και των παιδιών. Η Ευρώπη που θέλουμε πρέπει να βασίζεται στην ισότητα μέσα από πολιτικά, πολιτιστικά, οικονομικά και κοινωνικά μέσα. Διεκδικούμε:

- Ίση συμμετοχή και εκπροσώπηση των γυναικών στην πολιτική ζωή και σε όλους τους θεσμούς λήψης αποφάσεων, συμπεριλαμβανομένου του 50% όλων των θέσεων στους οργανισμούς της ΕΕ.
- Αντισύλληψη και για τα δυο φύλα και ελεύθερες αμβλώσεις για όλες τις γυναίκες, παρεχόμενες από το δημόσιο σύστημα υγείας.
- Θεσμική κατοχύρωση των διαφορετικών μορφών οικογενειακής συμβίωσης (σύμφωνο συμβίωσης, γάμοι ομοφυλοφίλων) πέραν του παραδοσιακού γάμου.
- Ευρωπαϊκή νομοθεσία για την εξάλειψη της βίας λόγω φύλου, της λαθρεμπορίας ανθρώπων (trafficking), της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης, με ιδιαίτερη μέριμνα για τα παιδιά θύματα. Πρόληψη και προστασία των θυμάτων μέσα από συντονισμένη ευρωπαϊκή πολιτική που θα εκτείνεται σε όλες τις σφαίρες (ενημέρωση, υγεία, εκπαίδευση, απασχόληση, κατοικία, κοινωνική και δικαστική βοήθεια).
- Κατάργηση του αντιμεταναστευτικού θεσμικού πλαισίου (Σέγκεν, Frontex κ.λπ).

• Πλήρη σεβασμό των μειονοτήτων στο πλαίσιο των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων κάθε ανθρώπου.
• Πολιτογράφηση των μεταναστών χωρίς εθνοφυλετικούς όρους. Κατάργηση της σύνδεσης του δικαιώματος παραμονής και εργασίας των μεταναστών με κριτήριο τη χρησιμότητα στις επιχειρήσεις ή με αιτήσεις του εργοδότη. Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών.
• Κανένα παιδί χωρίς χαρτιά και δικαιώματα. Όλα τα παιδιά στο σχολείο. Μέτρα εκμάθησης της μητρικής γλώσσας, της γεωγραφίας και της ιστορίας της πατρίδας κάθε παιδιού στο σχολείο.
• Αναγνώριση όλων των αιτίων της προσφυγιάς (περιβαλλοντικές καταστροφές, πόλεμοι, φτώχεια, ασθένειες). Διεύρυνση των λόγων για αξίωση ασύλου σε κάθε περίπτωση πολιτικής δίωξης, διακρίσεων ή κινδύνου για την ελευθερία και τη ζωή.

Για τους οικολόγους - πράσινους, ενώ δεν μπορώ να αρνηθώ ότι γνωρίζοντας πολλές προσωπικά και κινηματικά αντιλαμβάνομαι ότι διάκεινται ευμενώς απέναντι στον λαό μας, πρέπει να αφήσω μια μομφή: πρώτον, στο site των δεν υπάρχει ουδεμία αναφορά στα ζητήματα που μας αφορούν ειδικά, και δεύτερον, το όνομα του κόμματός τους σαφώς υπονοεί ότι είναι ένα all-male κόμμα, όπου όσες δεν είναι άντρες καπελώνονται από την πατριαρχία.

Ειρήσθω εν παρόδω, έμαθα από παθόντα και αρτίως διαγραφέντα ότι η Κνε (του Κουκουέ) διαγράφει routinely, από πολιτική βούληση ακολουθώντας έναν άτυπο εσωτερικό και ανδροπρεπή κανονισμό, αλλά και λόγω της προσωπικής αηδίας των μελών της προς την σεξουαλικότητά μας, όλες (και όλους) τις ανοικτά πουστρολεσβίες. Το Κουκουέ γίνεται έτσι ξεκάθαρα το πλέον ετεροκανονικό κόμμα, οφείλοντας ίσως να ξεπεράσει σε ανδρισμό μόνον την Χρυσή Αυγή.

Ζούγκλα 25ης Μαΐου

2009-05-26T00:52:00.003+02:00

Η τέχνη είναι η ύψιστη έκφραση των δημιουργικών δυνάμεων του πλήθους. Κάθε εξεργεσιακό υποκείμενο είναι ευλογημένο με το έργο να της δώσει νόημα
[Art is the highest expression of the creative powers of a nation.-The artist is blessed with the task to give it meaning. Dr. Josef Goebbels]

Τέχνη είναι να στήσουμε τον Τριανταφυλλόπουλο και τον Τζίμα στα 10 μέτρα, και η Κομισάρια να φωνάξει "πυρ".

Ανέκδοτα για Εβραίες

2009-05-25T03:29:00.009+02:00

Κάποτε η Αμερικανίδα προεδρίνα επισκέπτεται την πρωθυπουργίνα του Ισραήλ. Στο γραφείο της, εκτός από το σύνηθες "κόκκινο τηλέφωνο" βλέπει και ένα τηλέφωνο μπλε χρώματος.

- Διά τι είναι το τηλέφωνο αυτό;
- Α, αυτό είναι το τηλέφωνο με το οποίο καλούμε τον Θ_ό.

Άμα τηι επιστροφή της εν Βασιγκτώνα, η προεδρίνα των ΗΠΑ προστάσσει να φέρουν και σ' αυτήν ένα τέτοιο τηλέφωνο. Πράγματι, σύντομα το "μπλε τηλέφωνο" βρίσκεται στο οβάλ γραφείο. Την ενημερώνουν όμως ότι η κλήση κοστίζει 1εκ. ανά λεπτό! Εξοργισμένη καλεί την Ιερουσαλήμ (την αιώνια πρωτεύουσα του Ισραήλ):

- Καλά, εμείς σας παρέχουμε $εκ. σε βοήθεια, και εσείς τα κατασπαταλάτε καλώντας τον Θεό;
- Μα όχι, από εδώ είναι αστική χρέωση (it's a local call).

------------------------------------------------------------------------------

Κι ένα πολύ ευχάριστο και συγκινητικό τραγούδι στα Jiddisch και τα αγγλικά, Πού να πάω;

"There is a song -- and a question -- that haunts me from childhood: 'Vi Ahin Soll Ich Geh'n?' ('Where Can I Go?'). Some time in the 1940s (probably around 1948 when the State of Israel came into existence) Leo Fuld, the 'King of Yiddish Music', recorded the song in Yiddish and English. We frequently played the record, an old 78 rpm, at our North London home. My mother would sing it with feeling, as if its questions were hers and its answer an answer to her prayers. To the best of my (and her) recollection, the English version of the first verse was as follows: Tell me, Where can I go? There's no place I can see.

Where to go, where to go?
Every door is closed to me.
To the left, to the right,
It's the same in every land.
There is nowhere to go
And it's me who should know,
Won't you please understand?

Even without the soulful melody, these despairing words ring in my ears; when sung they go straight to the heart. As a young child, the first verse seemed to me as melancholy as Kol Nidre -- the solemn supplication that opens the evening service on Yom Kippur, the Day of Atonement -- but less obscure. Here was a person in a nightmare: lost, shut out, cut off, set apart, a voice crying in the wilderness. I was a child and I understood crying. I understood lost as well. 'Won't you please understand?' Oh, but I did, to the core. But where to go, where to go? The song itself supplies the answer, expressed in the jubilant second verse: Now I know where to go, Where my folk proudly stand. Let me go, let me go To that precious promised land. No more left no more right. Lift your head and see the light. I am proud, can't you see, For at last I am free: No more
wandering for me.

Won't you please understand? Σαν ομοφυλόφιλο υποκείμενο, μού είναι (πιο) εύκολο να καταλάβω: το Ισραήλ είναι ένα παγκόσμιο gaybourhood για τον Εβραϊκό Λαό. Και in the face of extinction κάθε λόγος περί νομαδισμού είναι μάλλον άτοπος.

Για ένα δικαίωμα δεν διαπραγματευόμεθα.
Για ένα δικαίωμα αγωνιζόμεθα.

Μια ηρωίδα του παγκόσμιου Πουσταριάτου

2009-05-23T19:04:00.005+02:00

Διαπιστώνω ότι ο Jean Baptista von Schweitzer (1833 - 1875) είναι μια ελάχιστη γνωστή φιγούρα στην ιστορία της πρώιμης Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Κι όμως ήταν η πρώτη σοσιαλίστρια πολιτικίνα που εξελέγειν βουλευτής στην ιστορία.

Ο Schweitzer ήταν δικηγόρος, ενδιαφέρθηκε όμως για την λιτερατούρα και την πολιτική. Έγινε οπαδός του Lassalle, συνελήφθει με βάση την παράγραφο 143 του Πρωσσικού Κώδικα (§143 του Allgemeines Landrecht, έγινε η §175 του Strafgesetzbuch μετά το 1871), οπότε τον υποστήριξαν σημαντικές σοσιαλδημοκράτισσες, οι Μαρξ-Ένγκελς όμως επεχείρησαν να εκμεταλευθούν την ομοφυλοφιλία του ίνα τον αποδυναμώσουν πολιτικά. Τελικά ο Schweitzer έγινε πρόεδρος του Allgemeiner Deutscher Arbeiterverein, ενός από δύο κόμματα που αργότερα σχημάτισαν το SPD, και εξελέγειν βουλευτής στο Reichstag της Βορειογερμανικής Ομοσπονδίας.

ένας (ακόμη) πούστης ήρως

Freud, Marx, Α.Γ.

2009-05-17T20:57:00.001+02:00

Just a mental note επί του Θέσεις, άρθρο «αυτοτέλειες» και ιδιοτέλειες, του Α.Γ.

Η εκτίμηση ότι η διανόηση γίνεται «λιγότερο εθνι(κιστι)κή» θεωρώ ότι νοητικά βασίζεται η ίδια σε μια διαφωτιστική αντίληψη της ιδεολογίας: ως «εθνικισμός» νοείται ένα σύνολο ιδεών, τις οποίες κάθε άνθρωπος αποδέχεται ή απορρίπτει στη βάση μιας οιονεί αισθητικής προτίμησης και με την ελευθερία της βούλησής του. Ως μόνο δε κριτήριο για το αν τις αποδέχεται ή όχι εκλαμβάνεται το τι λέει ο ίδιος περί αυτού[8]. Να είσαι εθνικιστής σημαίνει να είσαι --και να μιλάς-- «υπέρ του έθνους (σου)», όπως περίπου είναι κανείς «υπέρ» του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού. Έτσι, ο Μπελαντής είναι πρόθυμος να αναγνωρίσει ότι, από ένα σημείο και πέρα, ο «εθνικισμός» είναι κακό πράγμα, π.χ. όταν οδηγεί σε καταπίεση μειονοτήτων· μέχρι όμως το σημείο αυτό είναι αναπόφευκτος και θεμιτός. Στο κάτω-κάτω, βρε αδερφέ, όλοι γεννιόμαστε κάπου και «επιθυμούμε να ζούμε υπό ορισμένους εδαφικούς, πολιτιστικούς και πολιτικούς όρους».

Η τοποθέτηση αυτή του προβλήματος είναι άστοχη και άσχετη με τις εννοιολογήσεις της Αριστεράς. Η Αριστερά οφείλει να αντιτάσσεται στον εθνικισμό όχι ποσοτικά, αλλά ποιοτικά (δηλαδή όχι στην υπερβολή, αλλά στην ίδια την ουσία του) και η αντίθεση αυτή δεν αφορά τις «ιδέες», αλλά τις υλικές συνθήκες ύπαρξης των ανθρώπων. Εθνικισμός δεν είναι η «αγάπη του τόπου μας», αλλά είναι η ειδική ικανότητα της κυρίαρχης τάξης να πείθει τις υπόλοιπες ότι το συμφέρον της είναι και δικό τους. Οι άνθρωποι πάντοτε είχαν συλλογικές ταυτότητες και πάντοτε έτρεφαν θετικά αισθήματα για τον τόπο και την καταγωγή τους. Μόνο όμως τα τελευταία διακόσια χρόνια έχουν αρχίσει να πείθονται ότι, προκειμένου να το κάνουν αυτό, οφείλουν να αγαπούν ένα κράτος --να χαίρονται όταν το κράτος αυτό επεκτείνει τα σύνορά του, βελτιώνει το ισοζύγιο πληρωμών ή κατακτά μετάλλια στους Ολυμπιακούς αγώνες.

[8] Σε πείσμα του κλασικού υλιστικού κανόνα ότι «δεν κρίνουμε κάποιον με βάση την ιδέα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του». Η φράση αυτή είναι ως γνωστόν του Μαρξ –παρόλο που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και του Φρόιντ [σημείωση DSZ: «Ο τρόπος, με τον οποίο οι ασθενείς μας παρουσιάζουν τις ιδέες τους κατά την αναλυτική εργασία, μας δίνει την ευκαιρία για μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις. Π.χ.: ‘Τώρα θα σκεφτείτε ότι θέλω να πω κάτι προσβλητικό, αλλά πραγματικά δεν είχα κανένα τέτοιο σκοπό’. Εμείς καταλαβαίνουμε ότι αυτό είναι η απόρριψη μιας αναδυόμενης ιδέας μέσω προβολής. Ή: ‘Ρωτάτε, ποιο μπορεί να είναι αυτό το πρόσωπο στο όνειρο. Πάντως, η μητέρα δεν είναι’. Εμείς διορθώνουμε: ‘Άρα είναι η μητέρα’. Κατά την ερμηνεία, παίρνουμε την πρωτοβουλία να παραβλέπουμε τη άρνηση και να δεχόμαστε αυτούσιο το περιεχόμενο της ιδέας» Sigmund Freud, «Die Verneinung», in: Studienausgabe, Band III, Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt am Main 1982, σελ. 373, παρατίθεται στo Α.Γ., η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού]

Πόσο ακόμη θα ταπεινώνουν τον λαό μας;

2009-05-16T14:18:00.001+02:00

Το μποϊκοτάζ με κάθε τρόπο και καθ' ολοκληρίαν του εφετινού διαγωνισμού Eurovision δεν είναι μια ριζοσπαστική πολιτική πράξη. Είναι μια απλή και παθητική πράξη στοιχειώδους αξιοπρέπειας. Δεν είναι κάτι άξιο συζητήσεως και διαβουλεύσεων. Είναι κάτι που οι αδερφές μας και οι σύμμαχοι μας απλά (οφείλουν να) πράττουν.

Οι Peter Tatchell και Nikolai Alexeyev είναι μόνο δύο από τους συλληφθέντες. Οι νεοφασίστριες στην Ρωσσία επέλεξαν αυτή την μέρα, μια μέρα δική μας, για να μας δείξουν πόσο αδύναμες και διχασμένες είμαστε. Εμείς, οι gay τραγουδίστριες, οι gay support artists, , οι gay τηλεθεάτριες έχουμε ακόμη την δύναμη να αντιδράσουμε. Αρκεί να απέχουμε. Αρκεί να μην κάνουμε τίποτε, για να είναι η φετινή Eurovision μια αποτυχία, ένα ναυάγιο των σχεδίων όποιων ήθελαν να επωφελειθούν από μας χωρίς να μας σέβονται, μάλιστα πατώντας μας.

Δεν ικετεύουμε για ένα δικαίωμα! Για ένα δικαίωμα αγωνιζόμεθα

Ο εθνικοσοσιαλισμός, λανθάνων, με μεταβαλλόμενη σημειολογία, βρίσκεται παντού

2009-05-14T19:58:00.000+02:00

Der Scheißkopf ist ein Meister aus Griechenland

2009-05-13T09:00:00.005+02:00

Αθήνα. Βρωμιά. Ο οδηγός του ταξί καπνίζει συνεχώς. Σταθμός Λαρίσης. Τουαλέτες, κατηλλημένες οι ανδρικές, οι γυναικείες ελεύθερες. Επιχειρώ να χρησιμοποιήσω τις τελευταίες. Η καθαρίστρια ενίσταται, "πού πας εσύ;". Κάποιος που περιμένει πίσω μου: "Δίκιο έχει, αυτές είναι οι γυναικείες!". Για να επιστρέψω στην ουρά, τσακώνομαι με ένα τρίτο που έκρινε καλό να μου πάρει την θέση. -Εσύ είσαι εδώ; Γιατί; -Διότι περίμενα πριν από σας... -Καλά ρε φίλε, για ένα λεπτό κάνεις έτσι; Τελικά υποχωρεί.

Η γελλάδα ξέρει να καλωσορίζει τα παιδιά της.

οι ευμορφιές της ελλάδος, ή
live your myth in greece

Το Καλό, το Ωραίο και το Υψηλό

2009-05-12T18:44:00.005+02:00

G. Grosz, Stützen der Gesellschaft (1926)

θα μεταφράζαμε, ο εθνικός κορμός

The sole purpose of art is to prepare the worker for the class struggle

All art shall be committed in the cause of the revolutionary struggle. Art is a weapon

ο γραπτός λόγος είναι επίσης τέχνη

What is Greek culture? Shit!

Όταν χόρεψε ο Hitler

2009-05-10T16:35:00.005+02:00

0:42 - ύβρις

22 Ιουνίου 1940, "Η μεγαλυτέρα Νίκη στην Γερμανική Ιστορία": Η Γαλλία παραδίδεται και ο Hitler χορεύει από χαρά· φθάνοντας στο στάδιο της ύβρεως.

The Face of God

2009-05-04T18:16:00.003+02:00

(here incarnated into Chase Ferguson)

Boycott Israel?!

2009-05-03T10:00:00.002+02:00

ή σημειώσεις για το Εβραϊκό Ζήτημα στες ΗΠΑ

Η βασική σκοπιά δια της οποίας ορούν οι "αντισιωνίστριες" της Αμερικής την προσπάθεια των Αράβων να εξαλείψουν το Ισραήλ και συνακόλουθα να κατακρεουργήσουν 6.000.000 περίπου Εβραίες, είναι ότι "our tax dollars feed Israel's war machine".

Σε αυτό το πλαίσιο η άμεση στοχοθεσία των είναι να παύσει όποια βοήθεια προσφέρει το Αμερικανικό Κράτος στο Εβραϊκό Κράτος, και εν τέληι να εφαρμοστεί μποϊκοτάζ κατά του Ισραήλ.

Ζητούν να δουν τις Εβραίες, αλλά και Αράβισσες του Ισραήλ, να γονατίζουν. Να συνεργάζονται με τις δημίους των. Να μπαίνουν υπάκουα στο τρένο.

Είναι εντελώς ασύλληπτο να δούμε το Ισραήλ να αποδυναμώνεται και να θέτει εαυτόν υπό το έλεος οποιασδήποτε.
Είναι εντελώς αδιανόητο να φανταστώ ότι μπορεί κι εγώ να έχω οτιδήποτε να κάνω με μια προσπάθεια που θα κάνει τις Εβραίες να υποφέρουν κατ' ελάχιστον.

Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά* της Αμερικανικής Αριστεράς, ο λανθάνων όσο και προφανής αντισημιτισμός της δεν μπορεί να αγνοηθεί. Οι ίδιοι άνθρωποι που ακριβώς τώρα ζητούν την άρση του εμπάργκο κατά της Κούβας, που πάντοτε μιλούσαν κατά των εμπάργκο στην βάση μιας φιλοσοφίας εισοδισμού, με την σκέψη ότι η διεθνής απομόνωση φέρνει αποτελέσματα αντίθετα από τα επιθυμητά, τώρα μιλούν υπέρ του μποϊκοτάζ για το Εβραϊκό Κράτος, χωρίς να ενεργοποιούν την λογική τους, που θα τους έλεγε ότι κάτι τέτοιο θα οδηγήσει τον Εβραϊκό Λαό σε ακραία μέτρα. Πώς συμβαίνει τούτο; Το μίσος τους για τις Εβραίες, το μίσος τους όχι ενάντια στο Ισραήλ ως κράτος, αλλά ως την Εβραία ανάμεσα στα Κράτη, μπλοκάρει κάθε εγκεφαλική διεργασία.

* γνώριμα μας άλλωστε από την σιγή για της σφαγές οπουδήποτε στον κόσμο, και τις κραυγές για τις 1200 νεκρές των επιχειρήσεων στη Γάζα

Μια ενδιαφέρουσα πτυχή της συναισθηματικής οικονομίας των εθνικιστικών υποκειμενικοτήτων

2009-05-01T12:16:00.001+02:00

σο η Άλλη μας μοιάζει (likeness) τόσο μας προκαλεί θετικά συναισθήματα, μέχρι ένα σημείο, οπότε μας μοιάζει απειλητικά πολύ: τότε την απεχθανόμαστε

Ο Ευρωπαϊκός Εθνικισμός στην Ελλάδα, και σίγουρα και σε άλλες χώρες, ιδίως αλλά ου μόνον στα Βαλκάνια, παράγεται ως ακραίο στάδιο του αυτόχθονος απογοητευμένου εθνικισμού.

Η απογοητευμένη ελληνίδα εθνικίστρια, καταλήγει σταδιακά σε μια Ορθολογική, Δυτικοκεντρική, και πιθανά τελικά Ευρωεθνικιστική διαμόρφωση των βιωμάτων της.

Αυτό έχει ενδιαφέροντα αποτελέσματα στον τρόπο που σχετίστηκα προσωπικά με την Αμερικανική συλλογική ταυτότητα, μάλλον με αυτό που βίωσα ως "τις Αμερικανίδες".

Πράγματι, η Αμερικανική κουλτούρα είναι πολύ κοντά στην δική μας. Ανήκομεν όλες εις την Δύσιν. Αυτό που περιπλέκει τα πράγματα είναι ότι ταυτοχρόνως οι Αμερικανίδες είναι(/κατασκευάζονται στο φαντασιακό μου ως) πολύ διαφορετικές από μας. Δεν μπορώ να ταυτιστώ και να αναμιχθώ μαζί των όπως κάνω απανταχού στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα όμως δεν σχετίζομαι με τον τοπικό (αμερικανικό) πληθυσμό κατά τρόπους παρόμοιους με αυτόν σε βαρβαρικές χώρες, την Συρία, την Ρωσσία, την Κένυα, την Τουρκία, οπουδήποτε μπορώ ασφαλώς να διαχωρίσω απολύτως την πολιτισμική μου ιδιωπροσωπία από την τοπική.

Όλα τούτα, σε συνδυασμό με το συναίσθημα αγαλλίασης, ανήκειν, I am back home, που με πλημμύρισε άμα τηι αφίξηι μου στο Δουβλίνο, μου έφεραν στο μυαλό ένα άρθρο που τυχαίως διάβαζα αρκετά παλαιότερα στην Wikipedia:

Uncanny valley

Είναι πολύ πιθανόν, μετά από ένα μήνα παραμονή στες ΗΠΑ, οι Αμερικανίδες να ενέπεσαν για μένα σε αυτό το Uncanny Valley. Μια τέτοια θεώρηση πέρνει ενδιαφέρουσες προεκτάσεις: αυτές που μας μοιάζουν απειλούν την ταυτότητα μας. Οι εθνικιστικές υποκειμενικότητες μπορούν μεν να σχετίζονται με την Άλλη, οφείλουν δε πρώτα να περιχαρακώσουν τις ταυτότητες τους, να διασφαλίσουν ότι έγω ως π.χ. ελληνίδα πραγματοποιώ αυτή την συνάντηση με την τουρκάλα ως ελληνίδα , και ως τέτοια θα απέλθω. Τότε άριστα θα σχετιστώ με την τουρκάλα. Πώς θα σχετιστώ όμως με την Κύπρια, που ταυτόχρονα είναι και δεν είναι εγώ; Τι γίνεται όταν η Άλλη μας μοιάζει; Τότε η ιδιοπροσωπία μας, μια ούτως ή άλλως πανικοβλητη μίμηση ενός ανύπαρκτου προτύπου - ξόανου, δημιουργεί συναισθήματα απέχθειας και δυσφορίας, κάνοντας μια επόμενη τέτοια συνάντηση λιγότερο πιθανή.
ρευστότητα: η μηχανική των υγρών, ουχί των στερεών, είναι πολύ καταλληλότερη για την ερμηνεία κοινωνικών διεργασιών

יום העצמאות

2009-04-29T10:54:00.002+02:00

ΗΜΕΡΙΔΑ - Σεξουαλικότητες και Φύλα

2009-04-28T03:24:00.000+02:00

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ

Σεξουαλικότητες και Φύλα:

Λεσβιακές, Γκέι, Αμφί, Τρανς και Queer κοινότητες στην Ελλάδα

Σάββατο 9 Μάη στο ΠΑΝΤΕΙΟ Πανεπιστήμιο

Λεωφόρος Συγγρού 136, Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα ΙΙ

10:30-14:30

Τα τελευταία χρόνια στο χώρο των κοινωνικών επιστημών στην Ελλάδα έχει αναπτυχθεί η έρευνα σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Ακαδημαϊκές μελέτες, διδακτορικά, μεταπτυχιακές εργασίες και έρευνες «χρησιμοποιούν» τη σεξουαλικότητα ως επιστημονικό εννοιολογικό εργαλείο με στόχο την κατανόηση των ταυτοτήτων και των σχέσεων που αναπτύσσονται σε αυτή καθώς και την ανάδειξη της πολυμορφίας της. Πολλές από τις έρευνες που πραγματοποιούνται στα ελληνικά πανεπιστήμια εστιάζουν στις λεσβιακές, γκέι, αμφί, τρανς και queer σεξουαλικές ταυτότητες και αποτελούν αντικείμενο θεωρητικής συζήτησης. Μέσα από τη διοργάνωση μιας ημερίδας θέλουμε να αναδείξουμε τις LGBTQ έρευνες και τη συζήτηση που έχει αναπτυχθεί γύρω από αυτές. Καθηγήτριες-ές πανεπιστημίου, ερευνήτριες-ές και ακτιβιστικές ομάδες θα παρουσιάσουν μελέτες σχετικές με τις LGBTQ κοινότητες στην Ελλάδα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

10.45-11.00 Χαιρετισμοί – Έναρξη

Φιλίππα Διαμάντη, Μέλος του Athens Pride

Αλεξάνδρα Χαλκιά, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

11.00-12.40 ΠΑΝΕΛ 1

Συντονίστρια: Αλεξάνδρα Χαλκιά

Βενετία Καντσά, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

«Ορατά αόρατες, αόρατα ορατές. Δύο όψεις της λεσβιακής παρουσίας στην Ελλάδα»

Άννα Αποστολίδου, Υποψήφια Διδάκτορας, Τμήμα Ανθρωπολογίας, University College London

«Ενσώματη συμμετοχή: υποκειμενοποίηση και queer συλλογικότητα στη σύγχρονη Ελλάδα»

Κώστας Γιαννακόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

«Πολιτισμικές εννοιολογήσεις της μοναξιάς: Συγγένεια, κοινότητα και πολιτικές του LGBT/ΛΟΑΤ κινήματος»

Τerminal 119 για την κοινωνική και ατομική αυτονομία
«Τα καλιαρντά του Ηλία Πετρόπουλου: η ορατότητα και το περιθώριο της ομοφυλοφιλικής εμπειρίας»

ΣΥΖΗΤΗΣΗ

12.40-13.00 ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ (στο διάλειμμα προσφέρεται καφές)

13.00-14.40 ΠΑΝΕΛ 2

Συντονίστρια: Άννα Αποστολέλλη

Λίνα Λαχανιώτη, Υποψήφια Διδάκτορας, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

«Από τη λεσβιακή θεματική στο queer: η διαδρομή μιας εμπειρικής έρευνας»

Βασίλης Διαμαντόπουλος, Υποψήφιος Διδάκτορας, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

«Κοινωνικές αναπαραστάσεις της ομοφυλοφιλίας στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο»

Κωστής Σπηλιώτης, Υποψήφιος Διδάκτορας, Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και

Γιώργος Χαλάτσης, Διδάσκων Ισπανικού Πολιτισμού, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

«Αναπαραστάσεις για το κοινωνικό φύλο και το σεξουαλικό προσανατολισμό στις περσόνες των ελληνικών ΛΟΑΤ /LGBTQ μπλογκ»

Κώστας Κανάκης, Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

«Γλώσσα, αρσενικότητα και σεξουαλικότητα: Οι προσωπικές αγγελίες στο διαδίκτυο»

ΣΥΖΗΤΗΣΗ

*Για την ημερίδα συνεργάστηκαν:

Επιμελήτριες: Άννα Αποστελέλλη, Φοιτήτρια, Τμήμα Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Φιλίππα Διαμάντη, Απόφοιτη Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Επιστημονική Σύμβουλος: Αλεξάνδρα Χαλκιά, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Ταινία Focus (2001)

2009-04-25T00:04:00.003+02:00

Περί των Εβραίων ο λόγος, οπότε ας ξορκίσουμε όποια υποψία, κάνοντας μια εισαγωγή.

Οι νεκρές κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων του Εβραϊκού Κράτους στην Λωρίδα της Γάζας ήταν από την πρευρά των μη Ισραηλινών Αραβισσών λίγο παραπάνω από 1.200.

Εξ αυτών οι 709 είναι επιβεβαιομένα φονταμενταλίστριες φόνισσες Εβραίων. Το Ισραήλ τις γνωρίζει με τα ονόματά τους μία προς μία. Ελάχιστα ολιγότερες από 300 είναι οι λεγόμενες παράπλευρες απώλειες, άνθρωποι που σκοτώθηκαν εξαιτίας των τακτικών της Χαμάς και των συμμάχων της. Οι υπόλοιπες είναι αγνώστων, ακόμη, στοιχείων.

Σημειωτέον ότι στην Γάζα πεθαίνουν μηνιαίως, όσο δηλ. διήρκεσαν οι επιχειρήσεις, περίπου 400 άνθρωποι από φυσικά αίτια (γήρας, ασθένειες). Το Ισραήλ δεν εφείσατο κόπων, υπεράνθρωπης προσπάθειας, να πολεμήσει έναν πόλεμο όσο πιο ηθικό του ήταν δυνατόν. Και παρά τα ακατάσχετα ψεύδη των αντισημιτριών, τα κατάφερε.

Περί της ταινίας (Overview, Synopsis, Critique εδώ):

Με ενδιαφέρει πολλά μια φράση που εκστομίζει ο Εβραίος Finkelstein. Όταν του προτείνεται να αποχωρήσει από την γειτονιά, ώστε να γλιτώσει και αυτός και το πρόβλημα να παυθεί, απαντά με μέγιστη αλήθεια: δεν είναι αυτός, ο Εβραίος, το πρόβλημα. Ο βασικός στόχος, η βασική λειτουργία του αντισημιτισμού δεν είναι να εξαλείψει αυτόν, ένα απλό 3% του πληθυσμού. Είναι να πειθαρχίσει τα σώματα (και τα μυαλά) του 97% των gentiles.

Όμοια λειτουργεί το heteronormativity. Σαφώς κάνει μίζερη ή και εξαλοίφει την ζωή αυτών που επιλέγουν ήδη να ζουν συγκρουσιακά προς τους ηγεμονικούς λόγους. Κατά βάση όμως παράγει αρρενωπότητες, πειθαρχεί τα σώματα των straight, τις στάσεις που μπορούν νομίμως να πάρουν, το ύψος της φωνής που νομίμως μπορούν να παράγουν, τα χρώματα και τα σχέδια των ενδυμάτων που μπορούν να φορέσουν, τις καταταστάσεις από τις οποίες νομίμως μπορούν να αντλήσουν λιμπιντική απόλαυση.

Dissent

2009-04-24T00:02:00.003+02:00

In the name of God, or, οι Εβραίες δεν είναι εβραίες.

Afghan Women Protest New Law on Home Life, or, οι Αφγανές δεν είναι ισλαμίστριες.

Ελευθερία θα έχουμε μόνο όταν κρεμαστεί ο τελευταίος άνδρας από τα άντερα του τελευταίου παπά.

CIA memos on "enhanced interrogation techniques"

2009-04-23T00:01:00.003+02:00

Με τα εν λόγω memos να βγαίνουν στην δημοσιότητα, υπάρχουν εδώ στες Η.Π.Α. άνθρωποι που ακόμη υποστηρίζουν τις πρακτικές βασανισμού κρατουμένων των Αμερικανικών Αρχών.

Περιοριζόμαστε να σημειώσουμε πόσο σημαντικό είναι σε συμβολικό και εννοιλογικό επίπεδο το γεγονός ότι ο υπέρ βασανισμών λόγος εκφράζεται νομιμοποιημένα στις Η.Π.Α.: το θέμα των βασανιστηρίων έληξε για την ανθρωπότητα (βλ. για την Δύση), σε επίπεδο δημοσίου λόγου τουλάχιστον, 200 χρόνια πριν, με τον ώριμο διαφωτισμό. Ο Alte Fritz, ο μέγας βασιλεύς Φρειδερίκος, πεφωτισμένος δεσπότης, κατήργησε τις πρακτικές βασανισμού στην Πρωσσία στα 1740. Ο δε Αυτοκράτωρ Ναπολέων Ι έγραφε λίγο αργότερα:

[the] barbarous custom of whipping men suspected of having important secrets to reveal must be abolished. It has always been recognized that this method of interrogation, by putting men to the torture, is useless. The wretches say whatever comes into their heads and whatever they think one wants to believe. Consequently, the Commander-in-Chief forbids the use of a method which is contrary to reason and humanity. [παρατείθεται στο Napoleon Bonaparte, Letters and Documents of Napoleon, Volume I: The Rise to Power, selected and translated by John Eldred Howard (London: The Cresset Press, 1961), 274.]

Ο σκοταδισμός της οκταετίας Bush δέον όπως πληγεί σκληρά: τιμωρώντας ου μόνον τις συντάκτριες των memos, όπως εικάζεται, αλλά και εκείνες που τα εφήρμωσαν, και δεικνείωντας έτσι πως στο τέλος το Καλό νικά το Κακό και πως η ανυπακοή σε διαταγές που εναντιώνωνται στο Διεθνές Δίκαιο και το Σύνταγμα είναι η μόνη οδός που θα φανεί, at the end of the day, ορθή.

Αυτό υποτίθεται ήταν και το μάθημα που έδωσαν οι Νικήτριες Δυνάμεις στον Άξονα, κυρίως δε στις Γερμανίδες: το "απλά υπάκουα διαταγές" δεν σας απαλλάσει.

Ακόμη και ο Generaloberst und Chef des Wehrmachtführungsstabes im Oberkommando der Wehrmacht Alfred Jodl επίκαλέστηκε ότι απλά υπάκουε εντολές. Απαγχονίστηκε ατιμωτικά

Το πρώτο gay pride (LGBT-Lesbian Gay Bisexual transexual) της Θεσσαλονίκης

2009-04-03T21:31:00.003+02:00

mail που λάβαμε και δημοσιεύουμε αποκρύβοντας ευαίσθητες πληροφορίες

Ο φίλος και ηθοποιός Ορέστης Μεοσχωρίτης (akazoo.gr@gmail.com) διοργνώνει το πρώτο gay pride (LGBT-Lesbian Gay Bisexual transexual) της Θεσσαλονίκης περίπου τέλη Μαίου-μέσα Ιουνίου.
όσοι και όσες ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε με ιδέες, δουλειά, καλλιτεχνική προσφορά και με όποιον άλλο τρόπο μπορείτε για να γίνει η οργάνωση όσο το δυνατόν πιο επιτυχημένη, παρακαλείστε να επικοινωνήσετε μαζί του τηλεφωνικά ή με mail

EX

That's so exciting! ^^

Παρεξήγηση - Μεμονομένο Περιστατικό

2009-03-24T07:30:00.004+01:00

Ομοφοβική επίθεση στα εξάρχεια, ω μα πόσο απίστευτο, πέφτουμε από τα σύννεφα.

Και η ανταπόκριση, ή μάλλον η συζήτηση, στο indymedia της Αθήνας, βρωμά ομοφοβία αλλά και απλή ηλιθιότητα από μακρυά. Η εικόνα είναι βέβαια παραμορφωμένη: τα κατά της ετεροκανονικότητας σχόλια είναι πολλά και αισιόδοξα, απλώς είναι όλα κομμένα.

Βάζω για θρέψω τον εγωισμό μου το δικό μου σχόλιο που κόπηκε, ίσως προσθέσω και άλλα:

όποια κοιμάται άντρας και ονειρευόμενη αγώνες κατά των ανάνδρων, ξυπνά βαρώντας πούστρες

1008207
μηπως υπαρχει και τιποτα που δεν μας λες;

Βεβαίως. Τα ομοφυλόφιλα μιάσματα προκάλεσαν. Πάντα έτσι είναι, οι γυναίκες προκαλούν, για αυτό και βιάζονται, οι πούστηδες κουνιούνται, για αυτό και δέχονται την βία του υγιούς εθνικού κορμού.

1008315
Ειναι ντροπιαστικό για τα Εξάρχεια να συμβαίνουν πράγματα που κατά το παρελθόν συνέβαιναν μόνο στη ναζιστική Γερμανία.

Για την ακρίβεια συνέβαιναν και συμβαίνουν παντού εκτός από την ναζιστική Γερμανία όπου οι αδερφές μας ήταν στα KZ.

κηλιδώνεται ανεπανάληπτα η περιοχή. ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟΣ !!!

σιγά το καλτσόν της περιοχής. Εγώ έχω γιουχαϊστεί επανειλημμένα περνώντας χέρι-χέρι με τον γκόμενό μου από την πλατεία.

1008399
διαφορετικότητά του και αυτό είναι αγώνας απέναντι σε κάθε 'πρέπει' όποιας μορφή και να έχει. Και πίσω από την αποδοχή βρίσκεται ένα μεγάλο 'ναι' στη ζωή και στην ομορφιά της - αυτό ακριβώς που κάθε εξουσία προσπαθεί να διαλύσει. Και όσο και να προσπαθήσετε θα ζω γιατί απλά δέχομαι την ομορφιά του 'άλλου'.

Κατ' αρχάς, αλληλεγγύη σε σένα και τις άλλες που ήταν μέσα στο μαγαζί.
Έπειτα, να παρατηρήσω ότι 1ον η διαφορετικότητα προϋποθέτει την κανονικότητα, και 2ον ότι αντίθετα είναι ακριβώς η εξουσιαστική σχέση που οικοδομεί την ζωή και την έννοια της ζωής...

1008456, 1008463, 1008503
και όλες τις άλλες:

μα πόσο δίκαιο έχετε! Έτσι ακριβώς είναι, μα καλά πώς δεν το σκεφτήκαμε ενωρίτερα, αυτό το συμβάν πρέπει να είναι αφορμή για να συζητηθεί οτιδήποτε εκτός της ομοφοβίας, πράγματι, οι θαμώνησσες ήταν εξωγήινες, έπτυαν, το ποτό ήταν ακριβό, γενικά η μόνη αλήθεια είναι ότι το περιστατικό έχει να κάνει με οτιδήποτε εκτός από την πουστιά των θαμωνησσών.

1008706
ουτε υπαρχει κανενα περιστατικο παρενοχλησης τετοιου ειδους ουτε στον πεζοδρομο,ουτε πουθενα αλλου στα εξαρχεια

πλακίτσα, πλακίτσα; έτσι, να ευθυμούμε λίγο. :-)
Αλήθεια, σε ενημέρωσαν οι πολλές ομοφυλόφιλες φίλες σου για αυτό που λες;

Εδώ και καιρό επεξεργάζομαι ένα anti-gay άρθρο. Θα πρέπει να περιμένει. Αυτή είναι η απάντηση που πρέπει να λάβουν:

Δεν θέλω να υποσχεθώ ότι η ανάταση των αδελφών μας θα έρθει από μόνη της. Θέλουμε να δουλέψουμε, αλλά ο ίδιος ο πούστικος λαός πρέπει να βοηθήσει. Οφείλει να μην πιστεύει ότι η ελευθερία, η ευμάρεια και η ζωή θα δωρηθούν εξ απηνιαίως εξ ουρανού. Όλα εκπορεύονται μόνον από την ίδια ημών θέληση, την ίδια ημών δουλειά. Μην πιστεύετε ποτέ στην ξένη βοήθεια, ποτέ σε βοήθεια, προερχομένη εκτός της δικής μας Κοινότητας, των δικών μας αδερφών. Μόνο σε εμάς τις ίδιες βρίσκεται το μέλλον του λαού μας. Όταν εμείς οι ίδιες καθοδηγήσουμε τις αδερφές μας στην ίδια ημών εργασία, την ίδια ημών επιχειρηματικότητα, την ίδια ημών αποφασιστικότητα, το ίδιο ημών θράσος, την ίδια ημών επίμονη, τότε θα εγερθούμε ξανά - έτσι όπως και στις Μητέρες του Κινήματος στις οποίες η Πουστιά δεν χαρίστηκε κάποτε, αντίθετα έπρεπε οι ίδιες να την δημιουργήσουν.

Ich will Ihnen nicht versprechen, daß diese Wiederauferstehung unseres Volkes von selbst kommt. Wir wollen arbeiten, aber das schwule Volk selbst, es muß mithelfen. Es soll nie glauben, daß ihm plötzlich Freiheit, Glück und Leben vom Himmel geschenkt wird. Alles wurzelt nur im eigenen Willen, in der eigenen Arbeit. Glaube niemals an fremde Hilfe, niemals an Hilfe, die außerhalb unserer eigenen Community, unseres eigenen Volkes liegt. In uns selbst allein liegt die Zukunft des schwulen Volkes. Wenn wir selbst dieses schwule Volk emporführen zu eigener Arbeit, zu eigenem Fleiß, eigener Entschlossenheit, eigenem Trotz, eigener Beharrlichkeit, dann werden wir wieder emporsteigen – genau wie die Väter einst auch Schwulheit nicht geschenkt erhielten, sondern selbst sich schaffen mußten.

Για μια υλιστική σύλληψη της γλώσσας ως πληθυντικής παραγωγής

2009-03-14T18:26:00.003+01:00

"Όσες θέλετε να συν-μετέχετε, εκφραστείτε", γράψαμε κάποτε. Αμέσως διερωτηθήκαμε τι θα ήταν ορθό: "συμμετέχετε" ή "συμμετάσχετε"; Ιδού μία απάντηση αλλά και ο προβληματισμός, από την σκοπιά του υλισμού, επί του ερωτήματος. Τονίζουμε από το μακροσκελές β' κείμενο το ακόλουθο απόσπασμα:

Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι η πραγμάτευση του σφάλματος, με άλλα λόγια της «μη ορθής»/παρεκκλίνουσας σκέψης ή έκφρασης, αποτελεί το κριτήριο για να διακρίνουμε μια υλιστική από μια ιδεαλιστική/ ηθικολογική αντίληψη της ιδεολογίας.
Το ίδιο ακριβώς εξάλλου ισχύει και για το άλλο ουσιαστικό που, μαζί με τη γλώσσα, συμπληρώνει το τρίγωνο των εννοιών του τίτλου. Πέρα από το ότι είναι έννοια «μεγίστης αξίας/και χρήσιμη εις ομοιοκαταληξίας», όπως θα έλεγε ο Μποστ, τα πάθη διέγραψαν ως γνωστόν λαμπρή καριέρα στην ευρωπαϊκή φιλοσοφία πριν επαφεθούν στην αρμοδιότητα των στιχουργών και της λαϊκής αισθηματολογίας.

Ως απολύτως σχετικό θυμίζουμε και το απόσπασμα από την Συνέχιση του Εμφυλίου με άλλα μέσα (του Α.Γ. πάλι) που βρίσκεται μονίμως αναρτημένο στα δεξιά σας.

Καλή ανάγνωση!

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Το ρήμα Έχω, οι ιδιοτυπίες του και τα λάθη στη χρήση του
[προσέξατε ότι το α' κείμενο επιβεβαιώνει και λειτουργεί άριστα εν είδει παραδείγματος για το β']

Φοβερές, πραγματικά, είναι οι ιδιοτυπίες που παρουσιάζει στη Νεοελληνική το πολύ κοινό ρήμα έχω. Για την κατανόηση της ποικιλομορφίας των τύπων του είναι οπωσδήποτε απαραίτητη αναφορά στους αρχαίους τύπους του ρήματος. Στην Αρχαία Ελληνική το ρήμα έχω σχημάτιζε τους ακόλουθους χρόνους: Έχω (Ενεστώτας), είχον (Παρατατικός), έξω και σχήσω (Μέλλοντας), έσχον (Αόριστος), έσχηκα (Παρακείμενος), εσχήκειν (Υπερσυντέλικος).
Στη Νεοελληνική το ρήμα έχω εμφανίζεται και απλό και σύνθετο, με πρώτο συνθετικό μια από τις προθέσεις: έχω, εξέχω, περιέχω, προέχω, συνέχω, υπερέχω, υπέχω, αντέχω, προσέχω, απέχω, κατέχω, μετέχω, παρέχω. Το απλό έχω στη Νεοελληνική εμφανίζεται μόνο στον Ενεστώτα και στους δυο χρόνους που παράγονται από το θέμα του Ενεστώτα, τον Παρατατικό δηλαδή και τον Εξακολουθητικό Μέλλοντα: έχω, είχα, θα έχω. Ενεστώτα μόνο, Παρατατικό και Εξακολουθητικό Μέλλοντα έχουν και τα σύνθετα εξέχω, περιέχω, προέχω, συνέχω, υπερέχω, υπέχω: εξείχα, θα εξέχω, περιείχα, συνείχα, θα υπέχω. Τα ρήματα αντέχω, προσέχω σχηματίζουν όλους τους χρόνους. Τον Αόριστο όμως και τους χρόνους που παράγονται από το θέμα του Αορίστου, το Στιγμιαίο δηλαδή Μέλλοντα, τον Παρακείμενο, τον Υπερσυντέλικο και το Συντελεσμένο Μέλλοντα, σχηματίζουν από το θέμα του αρχαίου Μέλλοντα έξω: αντέχω, αντείχα [σ. DSZ: άντεχα;], θα αντέχω, άντεξα, θα αντέξω, έχω αντέξει, είχα αντέξει, θα έχω αντέξει. Από το θέμα του αρχαίου Μέλλοντα παράγεται και η λέξη έξη που σημαίνει συνήθεια: η έξη του καπνίσματος.
Στη χρήση όλων των πιο πάνω τύπων του έχω δεν παρατηρείται κανένα γραμματικό λάθος. Ίσως να παρατηρούνται λάθη από την άποψη της σημασίας, όσον αφορά τα ρήματα προέχω = έχω μεγαλύτερη σημασία (εκείνο που προέχει είναι η σωτηρία της πατρίδας), συνέχω = διακατέχω (φόβος μεγάλος συνείχε όλους μας) και υπέχω = έχω ευθύνη (ευθύνη για την εξάπλωση της εγκληματικότητας υπέχουν και πολλοί άλλοι). Τα ρήματα απέχω, μετέχω, παρέχω και κατέχω σχηματίζουν τον Αόριστο και τους χρόνους τους παραγόμενους από τον Αόριστο από το θέμα του αρχαίου Αορίστου έσχον: απέσχα, θα απόσχω, μετέσχα, έχω μετάσχει, παρέσχα, θα παράσχω, κατέσχα, έχω κατάσχει. Στη χρήση των τελευταίων αυτών ρημάτων παρατηρούνται καθημερινά λάθη πολλά και σοβαρά.
Η πρώτη ομάδα λαθών προέρχεται από το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται τύποι παραγόμενοι από το θέμα του Αορίστου (σχ-), αλλά με ενεστωτική σημασία, με τη σημασία μιας πράξης δηλαδή που γίνεται συνέχεια και κατ' εξακολούθηση. Πολύ συνηθισμένες είναι οι ακόλουθες, εντελώς λανθασμένες φράσεις: Η πολιτεία παράσχει ευκαιρίες εκπαίδευσης σ' όλα τα παιδιά. Η αστυνομία κατάσχει όσα από τα κλοπιμαία ανακαλύπτει. Οι αμελείς άνθρωποι απόσχουν συχνά από τα καθήκοντά τους. Τα μέλη ενός συμβουλίου μετάσχουν σ' όλες τις συνεδρίες του. Στις πιο πάνω τέσσερεις φράσεις οι τύποι παράσχει, κατάσχει, απόσχουν, μετάσχουν παράγονται από το θέμα του Αορίστου (έσχον -σχ) αλλ' εκφράζουν μια ενέργεια που γίνεται κατ' εξακολούθηση, ενώ το θέμα του Αορίστου δηλώνει κάτι που γίνεται στιγμιαία και μια μόνο φορά. Στη θέση τους ορθό είναι να χρησιμοποιούνται οι τύποι παρέχει, κατέχει, απέχουν και μετέχουν που ως ενεστωτικό σημαίνουν μια πράξη που γίνεται κατ' επανάληψη και διαρκεί. Στην περίπτωση του κατέχει δεν αποδίδεται η έννοια της κατάσχεσης. Ο τύπος όμως κατάσχει είναι λάθος. Στη θέση του θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η φράση προβαίνει σε κατάσχεση, προχωρεί σε κατάσχεση ή κάνει κατάσχεση, ποτέ όμως κατάσχει. Η δεύτερη ομάδα λαθών προέρχεται από το ότι δεν γίνεται διάκριση της υποτακτικής Ενεστώτα από την υποτακτική Αορίστου. Να συμμετέχεις, για παράδειγμα, είναι υποτακτική Ενεστώτα και σημαίνει μια πράξη που γίνεται κατ' επανάληψη, ενώ να συμμετάσχεις [σ. DSZ: να συμμετείχες υπάρχει; τι είναι;] είναι υποτακτική Αορίστου και δηλώνει μια πράξη που γίνεται μια μόνο φορά. Οι γονείς είναι πρόθυμοι να παρέχουν στα παιδιά τους κάθε βοήθεια, αλλά στην αυριανή συνεδρία είμαι πρόθυμος να σου παράσχω όση βοήθεια χρειαστείς.

Του Γαβριήλ Μηνά, Φιλολόγου

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ΓΛΩΣΣΑ, ΠΛΗΘΟΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΗ

του Άκη Γαβριηλίδη

Μια Βαυαρική Υπόθεση

2009-03-11T05:28:00.002+01:00

Έπειτα από το Bayreuth και τον Tanhäusser, η σκηνοθέτις Marion Wasserman βρέθηκε να ανεβάζει τη Rusalka στη βρωμερή Αθήνα.

Εικάζω ότι ήταν εκεί, στην Βαυαρία, την χώρα του Τρελλού (έτσι έλεγαν τους πούστηδες τότε) Λουδοβίκου, όπου ενεπνεύσθει να διασκευάσει την Rousalka, συνυφαίνοντας ομοερωτικά στοιχεία στο έργο.

Δεν γνώριζε όμως ότι στην Αθήνα, μπορεί τα σκατά να έχουν φθάσει ως εκεί που δείχνει ο Anton Mussert (βλ. φώτο παρακάτω), αλλά τουλάχιστον είμαστε ακόμη άνδρες. Δεν περνάνε αυτά τα ξενόφερτα εδώ βρε παιδί μου, οι άνδρες πρέπει να γαμάνε, όχι να φιλάνε. Εξ ου άλλως τε και η άμεση συσχέτιση, εντός των σκατών που έχει για μυαλό ο αρχιοργανοπαίκτης της Λυρικής, του ομοερωτικού φιλιού της Rousalka με βιασμό, και η απόρριψη και των δύο.

Ζητώ συγγνώμη από όσες κοπρολάγνους προσβλήθηκαν.

ο Anton Mussert υποδεικνύει περίπου το ύψος στο οποίο έχουν φθάσει τα σκατά

ο δικός μας βασιλέας Ludwig II

ο Φύρερ με δύο Βαυαρικά τεκνά· τους εγγονούς Βάγκνερ
ο Wieland θα σκηνοθετούσε στο Bayreuth πολλά χρόνια πριν την
Marion Wesserman

Griechenland muß sterben, damit wir leben können!

Die Wacht am Rhein

2009-02-22T16:41:00.001+01:00

Η απόκριση στον ρατσιστικό λόγο, όπως αυτόν που εκφράστηκε στο προηγούμενο ποστ, δεν μπορεί να είναι οι όποιες στατιστικές. Το εάν οι μουσουλμάνοι, και εξ αυτών οι "ορθόδοξοι" είναι 3, 4 ή 5% του πληθυσμού της Ευρώπης δεν μπορεί παρά να μας αφήνει αδιάφορους, γιατί σημασία έχει το κοινωνικό αποτέλεσμα της δραστηριότητάς τους. Τα έκπληκτα βλέμματα του 40% των Βέλγων, κοσμικών πλην ομοφοβικών δεν είναι τίποτα μπροστά στις γροθιές του 1% των Βέλγων (;), μουσουλμάνων και ομοφοβικών.

Όχι· το ζήτημα σίγουρα δεν μπορεί να τεθεί ποσοτικά. Αντίθετα, η κριτική στα ίδια τα υποκείμενα των προτάσεων, η ενεργός αντιπαράθεση με την διαδικασία συγκρότησής τους, η διαφώτιση ταξικών-κοινωνικών παραμέτρων κεκαλυμμένων υπό των λαβάρων του έθνους και της θρησκείας, ιδού ο δρόμος του κοινωνικού ανταγωνισμού.

Και μέχρι τότε εγώ θα μετακομίσω σε ένα quartier λευκών μεσοαστών. Έτσι θα ελέγχω καλλίτερα τα ναζιστικά μου αντανακλαστικά.

Έξω οι μπάσταρδες οι ξένες!

2009-02-17T14:47:00.005+01:00

Τι θέλουν όλα αυτά τα σκατά στο Βέλγιο; Ελληνίδες, Αραβίδες, Τουρκάλες... πόσες γενιές πρέπει να μείνουν εδώ για να γίνουν άνθρωποι;

Μισό μήνα τώρα συγκρατώ τον ναζί μέσα μου. Βλέπω τις άπλυτες σκατόφατσές τους, μυρίζω την μπόχα που αναδύουν όταν στέκονται δίπλα μου στο METRO ή στο τραμ, τους ακούω να κραυγάζουν σαν να είμαστε σε λαϊκή της Ελλάδας. Αισθάνομαι το μίσος τους όταν με βλέπουν μόνο, πολύ περισσότερο δε με ένα άλλο αγόρι. Ακούω τις ακατανόητες κατάρες τους, ή την πολύ κατανοητή λέξη pede (πούστης). Δεν μου την απευθύνουν μόνο όταν καταλαβαίνουν ότι είμαι πουστάρα, αλλά απλώς επειδή μοιάζω με Βέλγο, με Ευρωπαίο.

Βλέπω τον σεξισμό προς τις καλυμμένες γυναίκες τους, τον ρατσισμό μεταξύ τους· οι Τούρκοι θέλοντας να προσβάλουν τους Μαροκινούς τους καλούν jouifs - Εβραίους. Σιχαίνομαι τον ματσισμό τους και την υποκρισία τους (μπροστά από τούρκικα πορνεία με γυμνές γυναίκες σε βιτρίνες, παιδιά με τις μητέρες τους καλυμμένες στα μαύρα).

Και σήμερα, περπατώντας, δέχθηκα το σάλιο τους. Δύο ροχάλες στο μανίκι μου, επείδη το χρώμα του δερματός μου είναι πιο ανοικτό από το δικό τους.

Υπάνθρωποι. Μισούν το Βέλγιο. Μισούν την κοινωνία, τους θεσμούς, τους ανθρώπους. Μισούν το περιβάλλον τους που το βρωμίζουν τρέποντάς το ταχέως σε εφάμιλλο της Ιστανμπούλ σε βρωμιά. Τι θέλουν εδώ; Πότε θα σταματήσουμε να τον παίρνουμε από αυτά τα μιάσματα, κατηγορώντας τους εαυτούς μας; Πόσο ακόμη θα περπατάμε υπό τα γιουχαΐσματα τους, σκύβοντας το κεφάλι, αναλογιζόμενες πόσο κακές είμαστε, πόσο τις αδικήσαμε, πόσο κακό τις κάναμε με την αποικιοκρατία ή ότι άλλο επιτάσσει η συλλογική μας ταυτότητα για να τις δικαιολογήσουμε;

Εγώ δεν τους κοιτούσα καν, ίνα μην προκαλέσω. Η Ευρώπη φιμώνει καλλιτέχνιδες και απελαύνει εκλεγμένες πολιτικούς, για να μην προκαλέσει. Quousque tandem?

Quousque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? Quam diu etiam furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit audacia?
Για πόσο ακόμη, Κατιλίνα, θα καταχράσε την υπομονή μας; Για πόσο ακόμη η τρέλα σου θα μας χλευάζει; πότε θα λάβει τέλος το αχαλίνωτο θράσος σου;

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Αν είμαι ρατσιστής και ναζί, όπως πιστεύω ότι είμαι, γιατί δεν με ενοχλούν ουδέποτε οι μαύρες;

Ο Έρωτας σκοτώνει την πολιτική

2009-02-16T01:07:00.004+01:00

... και το μπλόγκινγκ. Επί τούτου οι αναφορές της Αλ. Χαλκιά (Το άδειο λίκνο της δημοκρατίας) στον Φουκώ είναι διαφωτιστικότατες.

Wir marschieren in die Neue Zeit!

Παραληρήματα ανωμάλων παιδεραστών - addendum

2009-02-02T01:25:00.002+01:00

Ένα διαμάντι του "αρσεν":

(1) το κράτος και οι νόμοι του ανταποκρίνονται στο δοσμένο κάθε φορά ιστορικό πλαίσιο που μελετάμε. αν το κράτος αυτή τη στιγμή ντύνει με το πέπλο της ασφάλειας τους ανθρώπους κάτω των 16 -όσον αφορά το πεδίο της σεξουαλικότητάς τους- αυτό γίνεται αφενός γιατί αυτό σε κάτι του χρησιμεύει και αφετέρου γιατί με αυτόν τον τρόπο δικαιολογεί το ιδεολόγημα της αναγκαιότητας ύπαρξης του εαυτού του ως προστάτη απέναντι στους κινδύνους που το ίδιο το κεφάλαιο δημιουργεί.

(2) το κράτος και οι νόμοι του δεν προστάτευαν ανέκαθεν την παιδική σεξουαλικότητα και άλλα ωραία που διακηρύσσει ο ΟΗΕ, όπως ακριβώς δεν προστατεύουν τώρα το μυαλό του παιδιού από τις διαφημίσεις με τα GIJoe και τη barbie-ποπ σταρ, όπως ακριβώς δεν προστατεύουν τα κοριτσάκια από την ιδέα ότι όταν μεγαλώσεις θα επιβιώσεις χρησιμοποιώντας το μουνί σου (είτε σαν πόρνη είτε ως "μάγισσα της σμύρνης")

(3)ναι άνθρωποι κάτω των 16 ενίοτε θέλουν να γαμιούνται. αν ο τρόπος που γαμιούνται είναι μέσα στα πλαίσια της κατασκευασμένης καπιταλιστικής σεξουαλικότητας, μηπως και ο δικός μου και 0 δικός σου τρόπος εκεί μέσα δεν βρίσκεται; Η πίπα στο σχολείο είναι μια αντίφαση. Αφενός ενδεχομένως να είναι η αναπαραγωγή του κυρίαρχου πορνογραφικού φαντασιακού (αν και πίπες έπερναν και οι νεάντερνταλ πριν καν ανακαλυφθεί ο ηλεκτρισμός)αλλά από την άλλη είναι μια ρήξη με το κανονιστική πλαίσιο της υποταγής και της πειθάρχησης στους κανόνες του γαμείν-ορθώς

(4)"Δεν υπάρχει καλύτερος ορισμός, για αυτήν τη σύγχρονη ανακάλυψη, την παιδική ηλικία. Ένα παιδί σταματά να είναι παιδί, όταν μπαίνει στην ηλικία που μπορούν να το κλείσουν στην φυλακή"

(5)Η συζήτηση του αν ένα νομοθετικό πλαίσιο είναι καλό ή κακό είναι ηλίθια γιατί έτσι κι αλλιώς δεν νομοθετούμε εμείς. Εμείς (παιδιά και ενήλικες χωρίς τεχνιτούς διαχωρισμούς και ιεραρχίες) το μόνο (sic) που μπορούμε να κάνουμε είναι από τα κάτω να καθορίσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο θέλουμε να ζούμε και να ωριμάζουμε σεξουαλικά. αν δώσουμε αγώνες που θα βάζουν τέτοια ζητήματα, μπορεί να φέρουμε το κράτος σε δύσκολη θέση και να αποκρυσταλωθούν κάποια από αυτά (όπως και έχει ήδη γίνει με τα κινήματα της σεξουαλικής απελευθέρωσης) που θέλουμε στο νομοθετικό πλαίσιο. Απ την στιγμή που γίνει αυτό και μετά, ο χαρακτήρας τους θα αλλάξει τελείως και θα μετατραπούν και πάλι σε μεθόδους ενσωμάτωσης και πειθάρχησης (να θυμίσω τι έγινε με τα εργατικά συνδικάτα και κόμματα;)

(3) [εν. (6)] η ασφάλεια (όπως και η θωράκιση της παιδικής ελευθερίας από τις επιθέσεις εναντίον της) κερδίζεται μέσα από την αναζωογόνηση της νεκρής κοινότητας (τελείως πρακτικά μάλιστα, η πλειονότητα των περιστατικών παιδικής κακοποίησης συμβαίνει μέσα στον πυρήνα της κοινωνίας των ιδιωτών, μέσα στην προστατευτική αγκαλιά της οικογένειας. φόλα στις οικογένειες-να ζήσουμε συντροφικά). αλλιώς όποιος ζητάει ασφάλεια ας γίνει ασφαλίτης, που λέει και ένα σύνθημα

Παραληρήματα ανωμάλων παιδεραστών

2009-02-01T16:24:00.007+01:00

Το blog αυτό έχει κατά το μάλλον προοικονομήσει την περί της σεξουαλικότητας των νεαρών Ανθρώπων άποψή του.

Ως συμβολή στην συζήτηση γύρω από τους ανώμαλους παιδόφιλους λοιπόν αρκείται στην παράθεση δύο μέσων:

Ι.

talk about stating the obvious....

ΙΙ.
Η Αλίκη στη χώρα των τεράτων
and yet again

Κυκλοφορεί δε προσφάτως και τρίτο κείμενο, άκρως αντιιμπεριαλιστικό, αφελές, σεξιστικό, που κρύφτηκε από το indymedia επειδή ρητά υπερασπίζονταν το δικαίωμα των straight ανδρών να γαμάνε έφηβες κορασίδες όταν ξυπνά το αρσενικό μέσα τους και σε πείσμα κακών Αμερικάνων και Daleks.

Die Parole· Save the children from "$ave the Children"

Μαρξ - Έγκελς - Λένιν -Στάλιν - Μάο

2009-01-21T07:46:00.007+01:00

Πόσο πιο φετιχίστριες θα γίνουν οι Μαοϊκές;

(φώτο κλεμμένη από 'δω)

Ο γλυκύς φετιχισμός των λέξεων... των Μαοϊκών τσιτάτων στα Γαλλικά... Υπ' αυτή την έννοια, η Κινέζα είναι μια από τις πιο καυλωτικές ταινίες, ένα σκληρό πορνό.

une minorité à la ligne révolutionnaire correcte n' est plus une minorité - μια μειονότης ευρισκομένη στην ορθή επαναστατική γραμμή δεν είναι πλέον μειωνότης

βλ. τον τίτλο του post

Nom de Dieu, τελείωσα.

Άρα γε μπορώ να συνεχίσω με ένα σοβαρότερο και εξαιρετικό τσιτάτο που έκλεψα από εδώ:

Στην ιστορία της ανθρωπότητας συμβαίνει ό,τι και στην παλαιοντολογία. Κατά κανόνα, ακόμη και τα πιο σπουδαία κεφάλια δε βλέπουν, εξαιτίας a certain judicial blindness, πράγματα που βρίσκονται μπροστά στα μάτια τους. Αργότερα, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, παραξενευόμαστε γιατί αυτό που κανείς δεν έβλεπε έχει αφήσει παντού τα ίχνη του.

Μαρξ, επιστολή στον Έγκελς (Λονδίνο, 25 Μαρτίου 1868)

Όλα (Φουκώ, Ζίζεκ, ιδεολογία) δένουν με εντυπωσιακή ακρίβεια. Αυτός ο Μαρξ πρέπει να ήταν πολύ μεγάλος τελικά...

Η σημερινή γραπτή αποστροφή ας λάβει τέλος σημειώνοντας εντυπώσεις από τη χθεσινή εσπερίδα στο Αμερικανικό Προξενείο: πολύ ελαφρό κλίμα, ευχάριστη διάθεση, ένα συναίσθημα στις καρδιές όλων: ελπίδα, προσμονή. Οψόμεθα.

Hava nagila! (Ας ευθυμίσουμε!)

2009-01-19T20:14:00.006+01:00

Ενώ στο Indymedia κόπηκε μεταξύ πολλών άλλων και σχόλιο γνωστού gay blogger αφού βρέθηκε να μην συνάδει με τον αντισημιτισμό του "Χώρου",

ενώ τα Ελληνικά ΜΜΕ, τα ίδια που φιλοξενούν αρνήτριες του Ολοκαυτώματος, τιτλοφορούσαν επί μέρες τις επιχειρήσεις της Ισραηλινής Δύναμης Άμυνας κατά της Χαμάς "Ολοκαύτωμα στην Γάζα" σχετικοποιώντας απαράδεκτα το μόνο Ολοκαύτωμα,

ενώ οι Συναγωγές, από το Παρίσι ως τον Βόλο, δέχονται επίθεση,

παρά την καταδίκη της Εβραίας των Κρατών από δημοκρατικές χώρες (Ελλάς, Ρωσσική Ομοσπονδία, Ιράν, κάποιες Αραβικές Δημοκρατίες, Βατικανό κλπ),

Ένα καθεστώς ομοφοβικό, μισογυνικό, πελατειακό, δικτατορικό, επλήγει. Ένας εχθρός του παγκόσμιου Εβραϊσμού θα χρειαστεί μεγάλης κλίμακας ανασυγκρότηση για να ξανασκοτώσει Εβραίους.

Η εγκληματική οργάνωση που είχε πραξικοπηματικά (με βάση το εκεί Δίκαιο) καταλάβει την εξουσία στην περιοχή, τρέποντάς την σε εξέδρα εκτόξευσης ρουκετών κατά του Νοτίου Ισραήλ, αλλά και σχεδιασμού και εκτέλεσης επιχειρήσεων δολοφονίας Ισραηλινών πολιτισσών, έχει πλέον τσακιστεί. Ο σκοπός της είναι να δημιουργήσει μια "Παλαιστίνη" από τον Ιορδάνη ως την Μεσόγειο. Ποιά μίλησε για ριζοσπαστικούς, επαναστατικούς στόχους;

Το Ισραήλ, στριμωγμένο στην γωνία, με ένα tough schedule (έπρεπε να ολοκληρώσει τις επιχειρήσεις ως τις 20/01), εκτέλεσε και κάποια κτυπήματα αψυχολόγητα. Για τούτο σώματα και multitudes στο Erez Yisrael ήδη στασιάζουν. Όμως τα Ευρωπαϊκά αριστερά, δεξιά, αναρχικά κόπρανα, οι εγγονές των αυτών που αδιαφόρησαν ή που οι ίδιες σκότωναν τον Εβραϊσμό από την Μόσχα ως τα Γαλλοϊσπανικά σύνορα, δεν δικαιούνται δια να ομιλούν. Δεν δικαιούνται να δείχνουν και πάλι την Εβραία, χτίζοντας την εθνική ενότητα στα κράτη "τους". Και δεν δικαιούνται να ζήσουν ελεύθεροι, εάν πετούν μολότοφ σε Συναγωγές.

Κατά το μεσοπόλεμο, οι Εβραίοι εσωτερίκευαν τον ρατσισμό: "καλά μας κάνουν, δεν πταίει ο βιαστής μας, εμείς προκαλέσαμε". Σήμερα όμως, η Εβραία των Κρατών, το Ισραήλ, αρνήθηκε να μπει στο τρένο. Δεν δέχθηκε να φορέσει το αστέρι στο μπράτσο. Δεν ζητιάνευσε προστασία ή ανοχή, δεν αφέθηκε στο έλεος των Άριων στην Ευρώπη. Πήρε τα όπλα, υπεραμύνθηκε εαυτόν. Et nunc est bibendum!

Adonai Bless America

Ανοιχτό γράμμα προς τους ανθρώπους του κόσμου

2009-01-19T08:21:00.010+01:00

Ο καλλίτερος σχολιασμός για το παραπάνω βίδεο, από το site του Κοέν:

Ανοιχτό γράμμα προς τους ανθρώπους του κόσμου

17.1.09

Αγαπητοί άνθρωποι, αυτό το γράμμα είναι για σας, που ζείτε εκτός Ισραήλ, που ανήκετε σε οποιαδήποτε θρησκεία, που έχετε οποιοδήποτε χρώμα στο δέρμα σας, που έχετε οποιεσδήποτε ιδέες πολιτικές, αλλά είστε άνθρωποι με λογική και μπορείτε να δείτε την πραγματικότητα με τα γυαλιά τα δικά μας,

[...]

Εδώ στο Ισραήλ, στο μωρό που γεννιέται, βγαίνοντας από το νοσοκομείο δίνουν ειδικό πακέτο, μέσα στο οποίο υπάρχει η ειδική μάσκα που θα το προστατέψει σε περίπτωση χημικών βομβαρδισμών. Στο νηπιαγωγείο που πηγαίνει, η πρώτη λέξη, που μαθαίνουν είναι η λέξη ΣΑΛΩΜ - ΕΙΡΗΝΗ. Στο νηπιαγωγείο, όπως και στο σπίτι, υπάρχει το καταφύγιο, ειδικός χώρος που είναι κτισμένος έτσι ώστε να αντέξει σε περίπτωση βομβαρδισμών. Στο νηπιαγωγείο και στο σχολείο, τα παιδιά καθοδηγούνται πώς να τρέχουν στο καταφύγιο, όταν ακούγονται οι σειρήνες, σε περίπτωση επίθεσης πυραύλων.

[....]

Στις γιορτές μας συνήθως γιορτάζουμε την αποτυχία των εχθρών μας να μας καταστρέψουν και πώς καταφέραμε να υπερασπιστούμε τη φυλή μας και το κράτος μας.

Όταν εσείς σχεδιάζετε διακοπές στο εξωτερικό, φροντίζετε να βρείτε τις καλύτερες συνθήκες για να περάσετε καλά. Εμείς όταν και αν σχεδιάζουμε ταξίδι στο εξωτερικό, εξετάζουμε αν υπάρχει ένδειξη αντισημιτισμού στο μέρος αυτό ή αν υπάρχει κάποια ειδοποίηση, πως κάποια τρομοκρατική οργάνωση σχεδιάζει να δράσει εκεί εναντίον εβραίων.

Στα δικά μας εστιατόρια, στη πόρτα δεν σε υποδέχεται κάποιος χαμογελαστός εστιάτορας, αλλά ο πιστός φύλακας ασφαλείας, που εξετάζει τα άτομα και τις τσάντες τους μη τυχόν μπει μέσα άτομο με ζώνη εκρηκτικών. Όταν μπαίνεις στα λεωφορεία, κοιτάς τους γύρω σου για να είσαι σίγουρος πως δεν υπάρχει κάποιο ύποπτο άτομο.

Αυτή είναι η δικιά μας καθημερινότητα. Και σ’ αυτή βέβαια προστίθεται η καθημερινότητα της εμπόλεμης κατάστασης. Για τα παιδιά που γεννήθηκαν πριν 8 χρόνια στο Σντερότ, στο νοτιοδυτικό Ισραήλ, έχουν προστεθεί στην καθημερινότητα τους και οι σειρήνες, οι ρουκέτες στο δρόμο, στα σπίτια, στα σχολεία. Πριν 2 χρόνια στην καθημερινότητά μας επί ένα μήνα προστέθηκαν οι πύραυλοι, που προήλθαν από τη Χεσμπολά του Λιβάνου. Το 1991 στην καθημερινότητά μας προστέθηκαν οι πύραυλοι που στάλθηκαν από το Ιράκ. Κι αν συνεχίσω ακόμη πιο πίσω θα περάσω πολλούς πολέμους, που το Ισραήλ έπρεπε να αμυνθεί για την ύπαρξή του, από τη στιγμή, που έγινε κράτος το 1948. Και στη διάρκεια των 2000 χρόνων, που πέρασαν, η ιστορία είναι γεμάτη από διωγμούς, σφαγές και απάνθρωπες πράξεις εναντίον του Εβραϊκού στοιχείου, με αποκορύφωμα το Ολοκαύτωμα. Υπάρχουν ακόμη μελέτες με στόχο την εξάλειψη του κράτους του Ισραήλ.

Το κράτος του Ισραήλ, από την ημέρα, που κηρύχθηκε, μέχρι σήμερα, 60 χρόνια, έχει κτίσει στην έρημο, έχει πετύχει πολλά επιτεύγματα στην επιστήμη, την τεχνολογία, την ιατρική, τη γεωργία. Όλοι οι ηγέτες του είχαν στόχο να οδηγήσουν μπροστά το Ισραήλ, αν και συγχρόνως έπρεπε να δίνει μάχες πότε στο Βορρά, πότε στο Νότο, πότε στην Ανατολή και πότε σ’ όλους μαζί.

Οι ηγέτες της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς τι στόχο έχουν; Ο κύριος στόχος τους είναι η διάλυση και καταστροφή του κράτους του Ισραήλ. Τα χρήματα, που δέχονται από πολλές Αραβικές πηγές, δεν τα χρησιμοποιούν για καλούς σκοπούς, όπως παιδεία, υγεία, παραγωγή, εργοστάσια, δρόμους. Τα χρήματα δεν φτάνουν στον Παλαιστινιακό λαό, που έπεσε θύμα τους από τη στιγμή κυρίως, που με δολοφονίες εκατοντάδων πολιτών και τρομοκρατία έχει εγκαταστήσει ισλαμική δικτατορία εδώ και δυο χρόνια στη Γάζα. Τα χρήματα χρησιμοποιούνται για να εξοπλίζεται συνέχεια η Χαμάς, να σκάβονται άπειρες υπόγειες σήραγγες για τη μεταφορά και αποθήκευση των πυρομαχικών και για να γίνεται φοβερή προπαγάνδα παγκοσμίως, όπου ο Παλαιστινιακός λαός πάλι εμφανίζεται σαν θύμα των Ισραηλινών. [για όσες νομίζουν πως, αντίθετα, στόχος των Αράβων είναι η ειρήνη, χαρείτε τους ειρηνικά να διαδηλώνουν για την ειρήνη στο βίδεο. Εμένα αυτοί οι άνθρωποι με τρομάζουν. Ξέρω ότι θα λίντσαραν εμένα όπως κι έναν ορθόδοξο Εβραίο]

Πριν 3 χρόνια το Ισραήλ απέσυρε τις δυνάμεις του από την Γάζα. Επέστρεψε εδάφη, έσβησε ολόκληρους Ισραηλινούς οικισμούς με σχολεία, νοσοκομεία, κέντρα κοινωνικής φροντίδας, αγροτικές εγκαταστάσεις και εργοστάσια, στην περιοχή για να κερδίσει την ησυχία και την πολυπόθητη ειρήνη. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να προσφέρει ηλεκτρικό ρεύμα στη Γάζα, νερό και πολλές εγκαταστάσεις για την καθημερινότητα τους. Άρχισαν να γίνονται διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους της Φατάχ για τη δημιουργία του Παλαιστινιακού κράτους και τήρησε την τελευταία εκεχειρία , δυστυχώς όμως μονομερώς. Η Χαμάς άρχισε να ρίχνει πάλι πυραύλους.

Ποιος είναι ο λόγος που εδώ και 8 χρόνια ρίχνουν πυραύλους; Δεν είναι άνθρωποι, που θέλουν την ειρήνη. Μάλλον έχουν πάψει να λέγονται άνθρωποι, όταν για την προπαγάνδα τους χρησιμοποιούν τα μικρά παιδιά και βάζουν ανυπεράσπιστους άμαχους σαν ασπίδες για να προστατέψουν τους «μαχητές», ενώ αυτοί κρύβονται στις σήραγγες. [όσες τα θεωρούν αυτά ανακρίβειες, ας δουν τη συμπεριφορά του σκουληκιού στο 1:05, που βάζει το μωρό του μπροστά στα δακρυγόνα ώστε να σκοτωθεί] Ο Ισραηλινός στρατός δεν έχει τίποτα εναντίον του Παλαιστινιακού λαού, αντίθετα τους στέλνει όλων των ειδών τις προειδοποιήσεις να φύγουν για να μπορέσουν να χτυπήσουν τις αποθήκες και τους ένοπλους Χαμάς. Αλλά η Χαμάς τους κρατά με τη βία για να φανούν σαν θύματα πολέμου [άλλους δε τους σκοτώνει η ίδια ως συνεργάτες].

Οι Ισραηλινοί στρατιώτες δεν επιτίθενται σε αμάχους. Δεν κάνουν το ίδιο που οι Χαμάς και οι Χεσμπολά κάνουν σε εμάς. Υπάρχουν οδηγίες στο στρατό να εξετάζεται κάθε επίθεση για να μη χτυπηθούν άμαχοι, απαντούν μόνο όταν πυροβολούνται στις ώρες κατάπαυσης του πυρός. Η Χαμάς είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την απώλεια των αμάχων.

Η Χαμάς είναι υπεύθυνη για τη μιζέρια των Παλαιστινίων. Το Ισραήλ δεν έχει καμιά πρόθεση να γυρίσει στη Γάζα. Ο στόχος του είναι η αποδυνάμωση της Χαμάς, που είναι καθαρά τρομοκρατική οργάνωση, όπως και η Χεσμπολά, η Αλ Κάιντα, που κατευθύνονται από το Ιράν, εκπαιδεύουν στα σχολεία τα μικρά παιδιά με όπλα και σπέρνουν το μίσος και το φανατισμό και έχουν σαν βασική τους επιδίωξη να καταστρέφουν τα πάντα. Όλος ο κόσμος, ακόμη και οι Αραβικές χώρες αφήνουν το Ισραήλ να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» γιατί ξέρουν πως η Χαμάς είναι απάνθρωποι, εχθροί της ειρήνης, εχθροί άλλων θρησκειών.

Άνθρωποι του κόσμου, αυτή είναι η καθημερινότητα μας και εμείς ζούμε μ’ αυτή και την αντιμετωπίζουμε, όπως νομίζουμε πως είναι καλύτερα για το κράτος του Ισραήλ. Θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά μαζί με τον Παλαιστινιακό λαό, σε δυο κράτη το ένα δίπλα στο άλλο. Σας παρακαλούμε, αντιμετωπίστε ο καθένας την καθημερινότητά του, τα δικά σας προβλήματα και αφήστε εμάς να προστατέψουμε τους ανθρώπους μας. Και βέβαια σας προσκαλούμε να έρθετε να ζήσετε εδώ και τότε θα ακούσουμε την κριτική σας, σαν κράτος δημοκρατικό που είμαστε, το μόνο στη Μέση Ανατολή.

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Μ.Π.

* Η Μ.Π. γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βόλο, σπούδασε και δημιούργησε οικογένεια στο Ισραήλ και έχει τρία παιδιά.
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Θεσσαλία" του Βόλου

Ξανά, επειδή σας άρεσε:

Αλληλεγγύη στο Ισραήλ

- Συμμαχία ξεκινήστε τον Κοινωνικό Πόλεμο

Τι είδε η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη: Ποιός μωρό μου, ποιός...;;;

2009-01-19T07:54:00.003+01:00

Κυρίες που γράψατε την Προκήρυξη του Επαναστατικού Αγώνα, οφείλω να σας το πω. Είμαι κι εγώ άνανδρη και ρίψασπις σαν τους μπάτσους (και τις μπατσίνες;).

Χρειάζομαι, όχι, η κοινωνία χρειάζεται, ανδρισμό, τον Άντρα που γαμάει, βρε παιδί μου, να βάλει επιτέλους τάξη. Αυτός μας έλειπε...

Τι είδε η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη: Ποιός μωρό μου, ποιός...;;;

Μεμονωμένο περιστατικό

2009-01-18T21:28:00.002+01:00

Σάββατο βράδυ, μάλλον 4.00 ξημερώματα Κυριακής, βρέθηκα με ένα φίλο έξω από το "Λιμάνι", γνωστό στρεϊτόμπαρο της Θεσσαλονίκης. Παρά την δυσαρέσκεια και των δύο μας προς την όλη αισθητική του χώρου, υπήρχε ανάγκη να μπούμε, λόγω παρέας που μας περίμενε εντός (βλ. γκομενοδουλιάς).

Παρά το γεγονός ότι οι τρεις κοπέλες αμέσως μετά από μας μπήκαν χωρίς δυσκολία, αλλά ακόμη και η "μικτή" παρέα που ακολούθησε, εμείς για κάποιο λόγο δεν μπορούσαμε να μπούμε. Οι πορτιέρηδες, έκαναν σχόλια τύπου "δεν μπαίνεις με αυτό το κούρεμα" στο φίλο μου, "πού πας έτσι κοπελιά;", αλλά ακόμη προσπάθησαν να μας "λογικεύσουν", λέγοντάς μας, όταν παρατήρησα την όλο και αυξανόμενη πιθανότητα να καλέσω την αστυνομία, πως απλά δουλεύουν εκεί, ότι εμείς είμαστε "πιο αξιοπρεπείς από άλλους και ας λήξει το θέμα εδώ" κ.ά. ενδιαφέροντα κοινωνιολογικώς. Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ συγκράτησα το συν-party-boy και γενικώς η κουβεντούλα αυτή κρατήθηκε σε πολύ χαμηλούς και κόσμιους τόνους.

Κάποια στιγμή έγινε όμως βαρετή. Αφού έδειξα την επόμενη παρέα ("μικτή", αν θυμάμαι καλώς, κι αυτή), επεσήμανα την απόφασή μου να καλέσω το 100 εάν έμπαιναν αυτές κι ουχί κι εμείς. Και πραγματικά μέσα σε λίγα λεπτά, στις 4.07 καλούσα ήδη από το κινητό μου το κέντρο της αστυνομίας. Στην άλλη άκρη, ένας κύριος ευγενικότατος. Το εξήγησα ότι μας είχαν προσβάλλει και αρνηθεί την είσοδο. Ο αστυνομικός μου μίλησε στον πληθυντικό, μου ζήτησε διάφορα δεδομένα και ετοιμάστηκε να πέμψει περιπολικό στο σημείο. Αυτό τελικώς απεφεύχθει, άμα τη διαπιστώση ενός πορτιέρη του γεγονότος ότι δεν μπλοφάρω και την άμεση είσοδό μας στο bar. Με γερμανική ευγένεια έκλεισε και το τηλεφώνημα:

"Συγνώμη, άκυρη η κλήση, μόλις μας επέτρεψαν να μπούμε"
"Καλώς, καληνύχτα"
"Σας ευχαριστώ πολύ, καληνύχτα και σε σας"
"Να είστε καλά κύριε"

Στοιχειώδης συμπεριφορά, απλές λέξεις, που η άρθρωσή των συνιστά μεμονωμένο περιστατικό για Ελληνίδα τινά, πολλώ δε μάλλον για αστυνομικό όργανο*. Μάλιστα, σε κάθε άλλη από τις αρκετές επαφές μου με όργανα τέτοια στην Ελλάδα διαπίστωσα εξαιρετική αγένεια και επιθετικότητα από μέρους των: σε διαδηλώσεις, απλούς περιπάτους οπότε εγιουχαϊσθημεν από παρακείμενους μπάτσους (γυναικεία ονόματα και σφυρίγματα), αλλά ακόμη και σε τυπικές διαδικασίες, όπως δηλώσεις κλοπής ή αίτηση για δελτίο ταυτότητος.

Αξιοσημείωτο της βραδυάς είναι ακόμη η αντίδραση του πιο brutal από τους πορτιέρηδες όταν σημείωσα ότι η παρακώλυση της εισόδου μας είναι παράνομη και δεν θα διστάσω να καλέσω την αστυνομία: "σώπα ρε φίλε μας απειλείς κιόλας;"· "Μα, ουχί, ποσώς αγαπητέ. Νιώθετε την ΕΛ.ΑΣ. ως απειλή; Μα αυτές είναι τα όργανα του Νόμου. Τίποτε δεν έχετε να φοβηθείτε". Ή μήπως όχι; Μήπως ο κόσμος πια φοβάται την Αστυνομία και τις τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις της;

-------------------------------------------------------------------------------------------------

* και στην Βαυαρία όμως έχω υποστεί την βαναυσότητα των αστυνομικών οργάνων: σε όποια τυχών ερώτηση μου για κάποια οδό ή αξιοθέατο, υπέμενα την εξάντληση των Höflichkeitsformen (τρόπος να πει τις κάτι ευγενικά, κι όποιος γνωρίζει γερμανική με καταλαβαίνει...), λεπτομερή σχεδιασμό της διαδρομής, ανάκριση επί του εάν κατάλαβα σωστά και θα καταφέρω να φθάσω ασφαλώς, έκκληση σε συναδέλφους να επιβεβαιώσουν και/ή βοηθήσουν, και άλλες ανείπωτες και απάνθρωπες συμπεριφορές αντιμετώπισα. Οι μπάτσοι παντού είναι ίδιοι...

Post Scriptum: εδώ θα βρείτε ένα πιο ελεύθερο και αναφορικό με το gaydar σχολιασμό των εν Ελλάδι profiles σε gay sites, ανάλογο όμως με την τοποθέτησή μου προ ημερών.